niets is meer

het gemaaide gras, nat van een
afsplitsende wereld beducht me
voor het al gekende, de gestalte
in herinnering ijvert door mijn
diepgang en praat zich volle zalen

zonder een halve adem of
een hapering in zijn stem

niets is meer in mijn non-schichtige
dualistische mogendheid daar het
water aan beide oevers mij het zinken
verbiedt in alle overhaaste behoeften

en hij, mijn meervoetige vriend, die nog
steeds snuffelt en geuren tot zich neemt
die ik al jaren geleden had weggemoffeld
en terzijde had gelegd in het : het doet
er immers niet toe,

want eer mijn bloed zal stollen, het geween
mijn ogen laat staken heeft mijn mond
nog steeds te weinig woorden door de
lippen naar binnen gezogen en het oor
ja het oor geeft me het refrein van het
tollen zonder enig berouw

Zoals hout niet ophoudt hout te
zijn wanneer het een viool wordt.
Het klinkt alleen anders.

Schrijver: elze, 22 juli 2026

lia_elzehotmail.com

Biografie van deze schrijver

waarnemen

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 2 stemmen 12