Netgedichten

netgedicht (nr. 89.611):

in de vroegte

tegen vijven wanneer de ochtend
al schurend tegen het eerste licht
mijn ontsteltenis zwijgend zoals mijn
boekdelen bezwaard zijn door de nacht
die het droomgeruis uit mijn naakte
verlangen schudt

niets is verwerpelijker dan een man
die schreit zonder boeg en spiegel, maar
zich herpakt voor het wonder
dat tracht zich in het vooronder
te verschuilen voor iets
dat niet meer is

althans bij rede die mij nederig
ter zijde staat sla ik het transparante
kleed van mij af en bekommer ik
mij om de vaat die op het aanrecht staat
te voorzien van handgebaren aleer ik mij
wen tot mijn beide viervoeters