zij

je plukt de hemel voorbij de wolken
en aardt me langs de hoogste bergen
en draagt me uit de diepste dalen

***

telkens als de nacht me het teken geeft
kus ik zacht je ogen, je droomt in het
bewegen en deint als een golf
die haar kind in de armen wiegt

ik maak je niet wakker, jouw slaap
is het baken dat ik vind wanneer jij
ontwaakt in het gezicht van de
eerste warme zonnestraal

dan stap ik uit en voorzichtig schuift mijn
naam richting een andere wereld die ik
weiger te benoemen, doch mijn vrede raakt
het feit dat deze aarde aan jouw voeten ligt

en alle twijfels worden akonieten die als
lentedagen verschijnen wanneer jouw
schreden het kraken van de trap ont-heemen

van de ballast die de nacht mij had gebracht

Schrijver: elze, 21 juli 2026

lia_elzehotmail.com

Biografie van deze schrijver

leven

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.7 met 3 stemmen 18