Alle inzendingen over individu

ik ben een anomalie een stille afwijking in lijn geen buigpunt dat zich voegt geen scharnier zegt zo moet het zijn maar in mij keert iets om een trager innerlijk bestaan verdragen wordt hier Anders geen last die buiten blijft staan maar een dalen naar binnen waar elke stap zich herschrijft want voor zij wordt gezet lost de beweging…

Hij wil helemaal niet bezig zijn met dagelijkse aardse zaken hij wil een godenleven lang de tijd hebben zich af te vragen waarom Medusa juist hem niet in steen veranderen kon hoe het komt dat deze pijl wel feilloos en zonder gif het bijpassende hart vond. De nachten wil hij nog altijd niet doorbrengen met de dichtgevallen ogen…

het vraagt niets geen richting geen terugkeer geen vorm waarin iets moet passen wat omgeeft houdt zich afzijdig laat niets wordt opgeroepen niets vastgelegd en in dit uitblijven verschuift iets onmerkbaar- geen zoeken meer naar waar te zijn, maar het vallen in wat niet vraagt dragen zonder aanraken aanwezig zonder bewijs…

Was het maar zo dat deze stralende lentezon, al was het maar voor deze ene keer, de belofte nakomen zou waar in de geschiedenis al zo vaak over is geschreven, een belofte die altijd onterecht en ongepast is gebleven. Was het gefluit en gefladder van de vogels, in en uit de struiken, echt helpend voor de wereld en bruikbaar voor onze gevoelens…

pennen binnen handbereik in lijn met de typemachine haaks op de stoelpoten die kaarsrecht geschoven aan één zijde van de tafel met vier kanten staan gebrand om elk spiertje precies te laten trillen zoals de wil het beveelt met licht op juiste sterkte geluid tot een minimum teruggebracht in vrijwel volledig platte golven ieder onwelkom…

Als niemand de Adonis in je doodt, dood die dan zelf. Zo oud als jij en nog steeds ideale schoonzoon - geen gezicht. Stap uit in Vijftig, stap daar uit zoals je dat in, zeg maar, Zutphen doet, en ga dan naar behoren ouder worden en oud, met bril, buik, haar uit oor en neus, elk jaar wat meer, en kom daar rond voor uit. Maai het gazon en…

Het doet hem verdriet aan haar te denken zoveel intense vreugde heeft ze hem ooit geschonken woeste natuur haar geest en lichaam haar taal, haar liefde ze weet inmiddels hoe moeilijk het is in den vreemde te zijn. Hij stelt zich voor hoe zij haarzelf aan anderen voorstelt met de ondergang van haar belevingswereld…

Over Mei In zijn bio presenteert Mei ('89) zich als woordkunstenaar in de disciplines epiek en lyriek Hij doet zijn publiek versteld staan van moord en brand der actualiteit en het gif in non-ontmoetingen en haat en nijd in interpersoonlijke relaties die die naam als zodanig niet of nauwelijks verdienen Hij geeft ze evenwel de kost…

als je eenmaal weet hoe de trappen klinken vanachter de gesloten deur als je eenmaal weet welke stappen overgeslagen worden op de schreden naar beneden als je eenmaal weet dat diep in je afwezige zelf wel een vredige ruimte bestaat als je eenmaal weet waar die sleutel zich bevindt voordat de werkelijkheid binnendringt als je eenmaal…

Jij zag dronken vlinders onder frisse lenteregen in bijzijn van de dieren in huizen tussen stegen jij zag ganzen en zag mieren regenwormen in en onder aarde klieren lesbische muizen binnen steden overleven heteroseksuele luizen vol kleuren en plezieren die van mensen en van stieren vol hunkering van heilsoldaat zonder vrees, naakt…

Weleens van de kunst van het leven gehoord en joie de vivre, madame Bofeery? Wat een trieste vieze vale en vuile onvoltooide plastic kringloopbedoening... Is er nog hoop, met die wasmachine? Of krijgen we morgen weer de zoveelste variatie op het gemankeerde leven van bezemsteelheksen en bruingele kattenpis gemiste levensloopkansen…

Hoe duidelijker ik 't wil zeggen hoe slechter ik uit mijn woorden kom dit lijkt me een typisch verschijnsel van het een of ander. -------------------------- uit: 'Dichter', 1995.…

als dan het koperen keteltje vol as van wat ik was wordt leeggeschud over het geduldig gras, mijn lief, sta daar niet voor schut en veeg de rimmel van je wangen. Denk aan de vingers die deze regels schreven in onze tijd van verlangen en die je streelden tijdens hun leven. En lach om wat ik was, onder meer het gesnurk in de bioscoop, de…

op mijn zoektocht naar de geschikte metaforen kwam niks bruikbaars uit de toren van boeken of het web naar voren geen god is voldoende op zijn hielen gezeten of beknellende monsters die intens genoeg waren als vergelijkingsmateriaal reflectief bekijkend zal ik zelf rakere beschrijvingen meer diepte aan personages en gruwelen moeten…

Ik ken een medebewoner, die ligt de hele dag op de bank. En maar typen op z`n telefoon. Soms wandelt hij over de afdeling, op zoek naar koffie en wat eten. Maakt zelden een praatje. Het fietsen lukt niet meer, stukjes lopen gaat nog wel. Hij zegt: `ik kan niet, ik kan niet.` Bemoeid zich met bijna niemand. Ontvangt vrijwel geen bezoek…

uit hoge verwachtingen uit valse hoop uit een dode hoek uit te vroege veren uit bittere noodzaak uit overlevingsdrang uit de buik uit die handen uit de houdgreep uit verstikkende banden uit de onwaarachtigheid uit onvermogen uit de geïnduceerde schuld uit die ketenen gebroken uit puur zelfbehoud uit waardigheidsbelang…

Moeder plooit het laken over haar benen, want de dood is een portret zonder glans. houterig aait ze het kopje bij de krans, waar een barstje op het oor is verschenen. De avond kan ze maar moeilijk vangen, nu alles dof lijkt, het stof zich uitsmeert in de krakende woning die verteert, en de sleutel aan het eind laat hangen. Heel soms openen…

Als ik in de woorden van nu het gelogen verleden lezen blijf, zie ik niet waar de toekomst over gaat; als ik die bril van het aangeleerde, die verkleuring door wenselijkheid, niet afzetten wil tegen inhoudsloze taal; als ik mijn fantasie boven de realiteit stel, mijn gevoel laat prevaleren, in plaats van het verstand te waarderen;…

Zijn geest mag dan geslepen zijn, hij blijft een rauwe diamant; zijn kern die tot citadel verworden was, gescherpt in historische stormen, brandt al naar gelang het voorgaande, zo zondig dwalend door lege valleien, de verlaten bossen, al loslatend, trots overblijvend, levend met het stille monster van deze tijd. En laat hem.…

waar de gesloten boeken liggen die liefst vergeten beelden en woorden die je nooit meer horen wilde in dat hoekje van je leven bleef een tekentafel staan voor dat wenselijker scenario als droom als plek om aan jezelf te werken een moeras van wensdenken echter en licht dat toch nooit komen zou niet door verblind vertrouwen breken…

Wie mij gevonden heeft, kan niet vergeven, Te groot, dan dat hij 't toegebrachte leed Misbruikt tot wraak, als vergiff'nis verkleed, Te klein tot oordeel over Brahman's leven, Dat, hier tot Christus, Bach en Kant verheven Zijn diepte in daden, kunst en denken weet, En ginds door laagheid, zelfzuchtig en wreed, De top van tere Zelfzucht leert…

In een scharlakenrode weide vol krokussen en paardenbloemen hebben ze een prettige en speelse gewoonte samen. Zie ze schitteren vol vuur en vurige verzen als de woede van een storm en figuren die uitroepen; zie uiteenlopende bedoelingen van tegenstellingen in antipoden ontstaan. Zeker buitengewoon somber van soort.…

Hij heeft de intense emoties om lief te hebben in stilte door pure glorie van natuurlijke heimwee op de lange duur in zijn mystieke erotische dromen waar koude nachten in verlaten steden huilen om een wreed verleden van armoede, verdriet en pijn hij houdt zichzelf niet aan het licht vast zoals de nacht soms om de dag lacht is…

Dit is wat hij altijd al wilde niks worden, maar zijn zich in alle ruimte wentelen het donker tegemoet treden met goed genoeg gemoed de gloed van het zwart voelen in vloeiende handbewegingen veranderingen teweegbrengen aan de verengde werkelijkheid. Wat hij al zo lang wil zijn wat hij bij geboorte al was een zuiver geluid tegen…

Je vertelt me dat mijn soms ongelukkige brein haar eigen redactie heeft in de denkwereld en ik geloof je met mijn utopische variaties ik probeer een nieuw spiegelbeeld een woordenboek in jouw gedachtenoceaan is als een verloren droom in pasteltinten mijn slaapkamer is een ongeschonden ravijn waar een bloemenzee bloeit, nog onbetreden terwijl…

Alsof míj onheus weer de mond werd gesnoerd mijn handen krampachtig gebonden, in kwalijke, vergeten tijden, door grenzen van hen die zelfs mijn geboorte de grootste zonde vonden. Mijn creativiteit die van stonde af aan de felste strijd aangaat met benauwend tegendraadse logica in weerspannige onnadenkendheid. Een impuls van aangeboren…

Stond hij tussen twee vuren, had hij kunnen ademen: hij zwom in vlammenzeeën, weidser dan de denkbaarste universa, hij verzoop in golven van haat; en wraak donderde hels rond zijn hoofd. Vloog hij boven het water, had hij kunnen nadenken: hij zakte in waterputten, dieper dan zijn bodemloze nachten; hij verdwaalde in grotten…

Met de wind in de rug van ons allen, maar ijzig in zijn gezicht, kijken wij in zijn kop waar het nog harder waait. Andersom laat hij de stad achter zich; op weg, waar hij ooit Achterberg las, eenzaamheid diepte bracht in zijn glas, waar Marsman hem liet kijken, naar de slapende vrouw, de overtocht. Sombergroot en grauw waagt…

De koffers die hij meekreeg, gemaakt van verwijten, gevuld met teleurstelling, gebrek en onwetendheid, waren zwaar over datum; over de verlichting door kunst en cultuur was altijd gezwegen, of het werd ontkend, intellectuelen waren links, dus onbemind. Alles wat hij toch wist, stiekem opgevist, had hij goed verstopt, door een slimme…

dorstig en stuurloos dobberen op golven van ongezouten woorden de bittere nasmaak van tranen verdrinken in zurige snedigheid de ijdele visie op een bloemenzee-idee staren in die weifelende horizon als rebellerende bruine blaadjes elkanders tanden afbijten misschien het ideaal van de verglijdende tijd vergeten op een schaal van één…