Alle inzendingen

Er zijn dagen waarop de pijn eerder wakker is dan jij. De kamer heeft geen kleuren meer, alleen nog als een trilling bereikt een stem bereikt je soms. Ik zal niet zeggen dat het wel goed komt. Je hebt recht op woorden die de waarheid niet ontwijken. Maar ergens in jou wonen nog de mensen die je liefhad. Niet als een troost…

De jonge spelers Ruben, Damián Of Ronald Junior, Shaqueel en Jessey Ze maken in het veld steeds meer progressie Ze willen meer zijn dan ‘het zoontje van’ Ach hopelijk laat Mexx nog niets versloffen Nu hij zijn vader al heeft overtroffen…

hij heeft de hik mijn vriend achter mij en springt vaak snel op mijn stoel als hij is uitgelaten, lijkt ook blij ligt languit en voelt zich thuis ik ken dat vertrouwd gevoel, dat is wat ik bedoel . van je vrienden moet je het hebben voor velen onder ons is een dier een baken hij vraagt niet, rekt zich nu en dan uit en vergeet niet positieve…

woorden worden, worden ze verwekt ontworpen door een woordenarchitect wanneer is een woord geboren wat zijn de succesfactoren worden woorden eerst gebrabbeld uit een woordenton gegrabbeld en als zo’n woord dan wordt gehoord wat maakt dan dat het scoort en wat gebeurt er met de woorden die niemand ooit bekoorden alsof ze nooit hebben bestaan…

zodra we veilig zijn, gevoed en enigszins tevreden, vinden we nieuwe redenen om ontevreden te worden we beginnen te smachten, naar een driedubbele penetratie door de leden van onze lievelingsband naar het noorderlicht. een ander leven, of, wanneer het verlangen een wat minder toeristische richting uitgaat, naar de dood dat kan ook een…

In mijn perceptie, dames en heren, jongens en meisjes en alle variaties van het menselijk bestaan ligt de intrinsieke kracht, macht bij vrouwen en bij vrouwen alleen, als intrinsieke vrouw geboren het is dan ook de angst van mannen vermomd in hun leiderschap en hun 'holy' lichaam dat leidend is dus ook in de gezondheidszorg, de basis…

Kijk eens naar buiten Zo hoog in die lucht Zie je dan een kuiken Of zie je een vrucht Ik heb het over de wolken Zo hoog, vergeleken ons beneden Wat is de wereld toch mooi Te mooi om binnen te blijven Toch ben ik bang Bang voor de buitenwereld Want hoe moet ik dat dan Zo alles alleen Kan ik geen vragen stellen En heb ik niemand om me heen…

Wat moet ik nou doen? Ik weet het niet meer Ben ik wel goed genoeg? Ik weet het niet meer Verdien ik dit? Dit leven? Ik weet het niet meer Maak ik mijn ouders trots? Of ben ik gewoon nutteloos? Ik weet het niet meer Wil ik nog wel wat doen? Ik weet het niet meer Maar ik wil niet dood Ik wil leven En er van genieten Maar ik weet niet hoe…

ik ben even weinig experimenteel als een ijsschots als een veenlaag als de mist al denk je het lezer in je stoel op de grond van hout ik ben even weinig experimenteel als het warme bed en de gedekte tafel als het lachen en de vriendschap ik ben heel gewoon en ik hoop dat jij gewoon bent dat er in jouw ogen geen afkeer is ik ben een van het…

De vensters langs en straf over de ruit; gekneusd, gedeukt, geplet, geplakt, gekreukt en vaal en grauw van kleur, een eenzang en een zeur. O het omslachtig wezen deze sleur, mijn ziel verzinkt in ongenezen verveling En dan in eens staat overeind de koestering, de vreugde: blij, treurig, om het even, dat ik dit mag beleven, dat ik dit rijk…

Elke keer als ik m’n tablet open, Kijkt ze mij lachend aan, En dan denk ik elke keer weer, Je bent een schat. Alleen, je bent niet meer, Mijn lieve schat is weg van hier, Komt nooit meer, Voorgoed uit mijn leven verdreven. Alleen zij weet dat niet meer, Zij is opgehouden te zijn, Zal nooit meer kunnen lachen, Alleen nog op m’n tablet.…

Wanneer ik een niet vooruit te branden type denk te zijn afhankelijk van dingen, vriendinnen, vrienden om me heen, die me vragen, uitdagen, artikelen, boeken Wat zou er van mij worden of zijn als ik die of dat niet had? Ja, toch, een gat ergens in, jaszak, sok, handschoen meteen gedicht boodschap, koken, een werk ja toch voor…

ik ben als Schrödingers kat tegelijk kankerlijder en kankervrij slechts eens per jaar ben ik een van beide na scan van lijf en bloed…

Het duister kruipt een worm in blinde schaduw mijn hand versteent rond een verloren woord ik beef en poog terwijl de takken klagen mijn woede wordt door niemand hier gehoord Eenzaamheid als herfstwind in de bomen het koude blauw omringt het zwarte pad de angst van God is in de nacht gekomen een dode vogel in het kille verdorde gras In het…

Couple - Sean Henry 2. zien hun bronzen ogen de geboorte van het licht droomt hij over de voorbijvarende schepen volgen haar ogen de capriolen van een schreeuwende meeuw brengt hun zicht het donker aan het licht wie is de een zonder de ander? Couple - Sean Henry 3. vanaf de kust ziet zij in stilgezette beweging het metershoge…

Het Internationale Strafhof is een instituut dat Donald op wil doeken, we horen hem de rechters daar vervloeken, maar schrik vooral niet van zijn ergernis. Hebt u ooit criminelen horen zeggen dat rechters hen aan banden mogen leggen?…

Het najaar daalt geruisloos neer en legt zich stil over de stad, een zware deken geweven uit de adem van verloren zielen. Ik loop over het bekende plaveisel waar de schaduwen zich strekken, terwijl in de schemering de menselijke ego's stijgen en weer vallen. In de verte jagen miljoenen stemmen bezeten voort, koortsachtig op zoek naar de illusie…

zolang een sluitende definitie ontbreekt blijft twijfel bestaanbaar met het zuur van onrijpe bessen als legering van geest is troost breekbaar zacht als antwoord op plicht op verzaking zo zacht dat metaal smelt in je hand…

Sinds die dag is niets meer vanzelfsprekend als voorheen. De tijd beweegt soms sneller dan het hart en hoofd aankunnen, en wat ooit moeiteloos ging, vraagt nu geduld, moed en aandacht. Er zijn dagen waarop woorden zoeken, beweging wachten laat, of vermoeidheid als een zware jas over de schouders valt. Dagen waarop de wereld…

Ik wilde niet, echt niet, niet mijn Ithaka verlaten, dus veinsde ik waanzinnigheid en ploegde met os en ezel het strand om en zaaide zout. Echter was het mijn grootvader, Palamedes, die mij doorzag, – laat ik daar eens mee beginnen. Ik kon zeker niet goed jagen: vraag het de broers van mijn moeder, Antikleia, allen kinderen van Autolykos…

als genegenheid geen binding vindt verdwaalt men in de woestijn, vol korrels zand ik moet het dan hebben van terugkerende komende enkelvoudige momenten, niet met duurzaamheid behept immers het eeuwig ademen staat niet aan mijn kant . naarmate de jaren mogen worden opgeteld kan men zeker wel meerdaags geluk vinden die heelt en verwarmd…

Wat je doet is een gebed Besef wel tot wie of wat je bidt met je daden en waar je toewijding op gericht is Op rijkdom misschien Op roem Of op de schoonheid van het hout dat je bewerkt Op het welzijn van je gezin het in stand houden van de natuur die ons voedt het begrijpen van de natuur die ons bedreigt het bewonderen van de natuur…

De appelboom wuift met zijn hoge, wijde kruin vol kleine vruchten: de zakenboer verdwijnt snel; de kunstschilder treedt graag aan.…

Dagelijks bewegen is weggesneden en vervangen door comfortabele rust krachten van lijf zijn lang geleden tot bewegingsloos klimaat gesust. Zwijgend voegen zitkussens zich vorm om al wie niet jaagt of hoeft te vluchten bevrijd van angst in woeste storm dient het nu stilstand te bevruchten. Traagschuim zinkt traag door de tijd terwijl het…

Wie reist daar zo laat door het grijzende dal? Het is de oude vader, getekend door de tijd, Zijn blik gericht op de eeuwige kosmos, Maar in zijn hart zingt een kinderlijke vrolijkheid. De stad om hem heen mag dan sterven in steen, Hij draagt de lofzang van de schepping alleen. Want ach, wat is het leven zacht, Een spel van zonlicht en van schaduwnacht…

Vanavond zou ik dingen willen zeggen terwijl er eigenlijk geen dingen voor zijn zoiets als licht - willen uitleggen wat licht is voor de dood ons meeneemt in de nacht de nacht in terwijl ik ons probeer terug te denken naar elkaar vanavond - maar zie de glazen in onze handen tot de randen gevuld met licht ---------------------------…

Zie je het niet meer zitten sta op en ga liggen, rust uit laat alle onvrede uit als een hond en kijk naar de bomen, voel het groen je stoplicht stond gewoon op rood ook in de nacht, is ie een flop, sta op drink een groen bakkie thee, rustthee slenter wat, rommel wat met dit of dat of lees een stukkie in een boek dat werkt voor je gemoed…

Soms waag ik mij aan ‘t schrijven van sonnetten maar spoedig raak ik in de strik van rijm en metrum. Dan denk ik: Waar moet je bij zoiets al niet op letten. Die strakke vormen naar mijn hand te zetten is iets waar ik zowat in stik. Soms lukt het met een limerick, want die kent minder van die wetten. En als het onverhoopt een keertje lukt…

Mijn grootvader brengt zijn erf naar het wad, ik zie het golven van zijn dunne haren. Soms wacht hij en blijft nog even staren; van alsmaar klagen heeft hij genoeg gehad. Geruisloos ademt het grint zijn schrede, het gebed dat hij elke dag voordroeg. In zijn zieke knuist rust waar ik om vroeg; wat bij hem lag, maakte hem tevreden. Zijn lief…

Wanneer mijn voorhoofd rimpels krijgt, Mijn brede wenkbrauw nederdaalt, Mijn oog niet blinkt, maar duister straalt, En uitspreekt wat mijn mond verzwijgt, Een traan mij langs de wangen schiet, Mijn schedel nederbukt naar de aard, Bezorgde vrienden, vrees dan niet Dat wanhoop mij door 't…