879 resultaten.
GELUK METEN
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
101 geluk meet je af
aan de mate waarin jouw
gemoed je rust gunt…
Gemoedsbeweging
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
229 Zelden mijn gemoed
Heftiger bewogen
Dan in die
Beweging waarin 'k
Gretig welhaast
Het leven liet…
nervositas
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
1.052 uit de ruïnes rijzen zenuwen
ze razen door de buizen van het huis
kneuzen de ruimte
waar mijn gemoed geduldig veinst
slechts mijn gemoed te zijn
en niet de bruisende bron
van mijn gebundeld wezen
ik sla op de vlucht
voor de kraaien in mijn haar
mijn woorden glijden uit
vergeten mijn inborst te kneden
ik sta op de rand
bereid over lijken…
dingen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
622 als mijn gemoed overloopt
van ont of beroering door
de alledaagse dingen
dan vloeien uit mijn vulpen
veel woorden die hopelijk
eens groeien tot stijlbloempjes…
Over ontroerd.
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
225 Het is niet altijd aangenaam,
als je gemoed wordt aangedaan.
Emotioneel
grijpt het naar de keel,
het wordt allemaal teveel.
Maar als hij zijn mondje roert,
zijn er maar weinigen ontroerd.…
De liefde is nog niet henen.
poëzie
3.0 met 10 stemmen
984 Zo trouw heb ik aan de liefde gedacht,
Ze is mij als de zon ééns verschenen;
En toch verkeert mijn gemoed in de nacht,
En nog is de liefde niet henen.
Want wat er ook nevelt in mijn gemoed,
Want wat er ook nevelt rond de aarde;
In mij blaakt de liefde in laaien gloed,
En de zonne straalt eeuwig om de aarde.…
gevierd en toch gewoon gebleven
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
508 gisteren was ik thuis
mijn eigen dichter
niet overgeleverd aan
strijd en bestaan
vandaag blijf ik thuis
in blij gemoed
wat men ook met mij doet
ik ben hier…
kleur
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
128 Een gebaar,
zomaar een compliment
een groet
of een aardig woord
het voelt als een zachte penseelstreek
op het doek van het gemoed
dat kleur geeft aan je "zijn".…
strandwandeling
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
712 tussen zilte pilaren
golft het schuimend
water af en aan
zoeken meeuwen
krijsend naar vis
glinsteren schelpen
en wier in geurende
tinten
stemt de zee me
tot zuiver zwijgen
stroomt onderhuids
mijn verwondering…
staren naar de einder
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
568 staren naar de einder
is verder willen zien
dan ik nu al ben
het is ook kijken
naar al wat was
en ik nog steeds
achterna ren
op deze plek
van dualeren of
ver-springende
gedachten
hoor ik de zee ruisen
in zandbanken van rust
zo vergaat het vaak
dat dan mildheid komt
wanneer de wind
mij meeneemt
en mijn gemoed…
omslag
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
773 nu er na een warme periode
een omslag heeft plaatsgevonden
is het klagen niet van de lucht
na een lange droogte is het thans
weer veel te nat
met lede ogen moet ik toezien
hoe men zich ternauwernood
het vege lijf weet te redden
van een zekere verdrinkingsdood
in het afvoerputje van het gemoed…
De dageraad
poëzie
4.0 met 8 stemmen
1.630 De dageraad begint te blinken,
De roosjes zijn aan 't open gaan;
De nucht're zon komt peerlen drinken,
De zuidenwind speelt met de blaân:
Het nachtegaaltje fluit,
En 't schaapje scheert het kruid;
Hoe zoet
Is een gemoed,
Met zulk een vreugd gevoed!…
Terrashangers
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
147 ik zal moeten opschikken
achter de krakkemikkige tafel
zonder bierviltje onder een poot
met een gemoed van jewelste
zit ze ineens bovenop op me
ik zon hier vaak: zegt ze knipogend
je hangt hier vaak: zeg ik
ze giechelt het terras zowat omver
als ik weg wil wring ik mij heen…
over het water.
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
162 Bij mij moet je niet wezen
als je wil weten wat me beroert,
heel treurig is mijn wezen
en is dat niet genoeg?
'K hou niet van overdrijven.
langsdrijven als een boot op
een rivier, statig en traag
kan me toch méér boeien.
Op het land bezijden hoor ik
koeien loeien alsof er niks
voorbij is gegaan, geen
Tijd, geen grenzen lijkt het…
De traan
poëzie
3.0 met 15 stemmen
2.744 Men ziet hem als een nevel zweven:
Maar door die nevel speelt de gloed
Van 't weder ademend gemoed!
De traan van 't smeltend mededogen,
Dat in des naasten lijden lijdt,
En hem eens broeders zorgen wijdt,
Verkondigt in de glinstrende ogen
De Godlijke afkomst onzer ziel,
Hoe diep zij van zich zelf verviel!…
VANGST?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
800 De jeugdige wolf
waagt zich eens ver
van 't vertrouwde hol
ziet platgetrapt gras
ruikt een smakelijk dier
al zijn haren springen
bezweet overeind
elke spier staat strak
heel de wereld verzinkt
voor dat ene spoor
de dichter
nog pril of reeds aftands
wanneer
het steeds jonge gemoed
woelt zwelt slinkt smelt stolt
bij een komend vers.…
beproeving
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
273 veel leed kan ik
op de beeldbuis
aan mij voorbij
zien trekken
zonder ook maar
een enkele traan
te laten
maar soms zomaar
ergens op een perron
bijvoorbeeld wanneer ik
een duif op één poot
moeizaam zijn kostje
bi elkaar zie scharrelen...
dan heb ik het
weleens moeilijk…
STADS BELEVEN
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
71 Verliefde katten;
achteloos hupt een ekster
langs dat drukke stel
In het restaurant
branden kaarsen; buiten trilt
de nacht vol lichtjes.
Carnavalsherrie
naast de stadsvijver;
eenden zwemmen ongestoord.…
Herfst Festival
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
1.156 schaarste in het verschiet
bladeren gehuld in geleefde geuren,
nog onbekommerd warm uitgedragen
in ondraaglijke lichtheid van het bestaan,
beroeren stralen deinende kruinen
de top van de kleurenpracht bereikt
het uitzicht verbluffend.. een festival
van binnenuit gezwegen, leeggebloed
de herfst uitbundig aangekleed
kleurt dieper ons gemoed…
Vergeven
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
382 Derhalve, vergeef ook elkaar
Het is beter voor u en anderen
Het zal uw gemoed veranderen
Daarom, doe het dan toch maar.…
Laaggebergte
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
75 ruig land is sprakeloos
versmelt zijn gemoed
met glooiende kleuren
hier laat vaste grond
zich graag omarmen
door oneindig zicht
het oog is onooglijk
in zichzelf gevangen
tussen binnendeuren
door verzonnen orde
voorbij verwondering
over het levende licht…
Wintersport
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
185 In Oostenrijks witte winterpracht
staat prins Alexander verwonderd
op zijn houten glijlatten
vergezeld door stuivende poedersneeuw
vol mild blinkende vrieszon
schuift hij steeds sneller en bewuster voort
naar de verte der lage bergen
waar aangename rust wacht
samen met nieuwe uitdaging
de hoge reine toppen om hem heen
vertellen over de…
zonderlingen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
156 soms kom je ze tegen
zonderlingen die enigszins
uit koers zijn geraakt
zo ook de man in Holten
die overdag steevast aanwezig is
op het tweede perron
met de abri als zijn domicilie
mijn gemoed weet nooit goed
raad met zulke mensen...…
opnieuw herfst
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
214 het is de vergankelijkheid
die vat krijgt op m'n gemoed
kleuren van de herfst maken
ruim baan voor melancholie
als ik iets weg slik besef ik
dat de tijd van gaan is gekomen
seizoenen komen en gaan
telkens sneller dan voorheen
en wij schikken ons in het lot…
DE EOOLSE HARP
poëzie
4.0 met 3 stemmen
823 De nachtwind weet niet wat hij doet,
Die al haar snaren dwingt te trillen,
- Zo min als 't oog dat, door zijn gloed,
Ontroering in een rein gemoed
Verwekt, maar niet vermag te stillen.…
na de zondvloed
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
157 chaos geordend
kruimels weggewoven
de stofjes verstoven
hangend in de lucht
de neergedaalde tijd
laat restjes op de tafel
van lijfsbehoud...
het verval geeft de nasmaak
van gisteren beklemmend weer…
morgenstond
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
112 Ik draai me om ze slaapt
op haar kussen haar kussen
slaapt ook, haar knie heeft een gat
in mijn rug geslapen
Slaap jij nog? vraag ik haar
uitgestrekt
wijl ik het gat in mijn rug demp
ik stouw een belemmering
tussen holte en knie met haar laken
ik verwijt haar het slapen achter mijn rug
Ik gaap een valse opening in de dag
trompe-l'oeil…
bedropen ramen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
260 de daken huilerig
regen loopt over
de ogen van de huizen
huizen zijn onverzettelijke mensen
doen alsof ze stokstijf zijn
ongeboren wezens schuilen
onder de bedropen wimpers
de oogkassen gevoegd in verband
de pupillen geëtst met kinderen
zij ontwaren elkaar
moederloos
aan de overkant van de straat
de blikken schuins en steels
het erkennen…
lentedag
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
177 Ik ben gloorsnikkend
gloor, gloort het gloort
de snik valt open glorieus
als een dag van honing
beloftevol mistig het vermoeden…
verval
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
153 een lege tafel en vier stoeltjes
symboliseren het verval
van een verlopen seizoen
zoals ook de bladeren
op de grond
getuigen van weleer
met een gevoel van
wat geweest is is geweest
blijf ik toeschouwer
in de kilte van de tijd...…