925 resultaten.
Weer de schrik ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
398 Weer de schrik
van 'Nu', die mat onder ons --
die steeds weer wegschiet.…
MOSKOUS SCHRIK
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
452 Boven Ruslands hoofdstad draaien en brommen
ijzeren vogels met scherpe ogen,
waarin loep en verrekijker pogen
verbogen vijanden op te sommen.
Vol vernielzucht van valgrage bommen
vliegen de gevaartes in fraaie bogen,
terwijl ze hun vernuft verscherpen mogen,
toeslaan, als voldane roofdieren grommen.
De harde strijdlustige Russische aard…
WENK EN SCHRIK
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
425 In het huis waar velen komen
om eigen bloed dan wel plasma
te schenken voor levensbehoud
van zijn of haar medemens
heeft de kamer van ontvangst
warm uitnodigend aanzien
wanden ogen huiselijk
tafels bieden kosteloos
smakelijke spijzen aan
roepende papieren
raden aan te zoeken
naar meer bereidwilligen
die wat uit hun aders
kunnen afstaan…
De scherven van schrik
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
920 raap de paniek
in je ogen de scherven
van schrik in je blik
nee niets meer gedogen
in gaan is het nog altijd
zoeken naar stukjes van ik
maar ons fundament geeft
vertrouwen in van elkaar houden
totdat jij jezelf weer kent…
Verlamd van schrik
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
465 dat niet alles
registreert wel
uit de verre verte
en daar de kleuren
van angst kan
waarnemen in een
ons onbekende
frequentie
naderbij sluipend
in stinkende
emotiegolven zonder
zich bloot te geven
in een vorm van
contact die bij
voorbaat al
weerzin- en
afschrikwekkend
overkomt zelfs
al op deze afstand
waar wij verlamd
van schrik…
[ Van de schrik krom ik ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
350 Van de schrik krom ik
mijn schouder en zoef, weg vliegt --
mijn beschermengel.…
[ Van iets onverwachts ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
397 Van iets onverwachts
schrik ik nooit, ik reageer --
gewoon te langzaam.…
Mauvais temps.
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
929 weer laat niet met zich spotten
hemel kleurt thans grauw en grof
eenzame zonnestraal schiet omlaag
tussen zwalkende wolken
kleurt voor even het land beneden
als een aards paradijs
na zorgvuldig schuiven en draaien
is de wolkenmassa hecht gevormd
neemt het zwerk de vorm aan
van een blauwgrijze kwal
siddert de atmosfeer na een
flitsende…
Zilver
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
432 Zwartwit geflakker
berken schrikken zich zilver
een ekster vliegt op…
Verborgen
hartenkreet
3.8 met 10 stemmen
955 Soms schrik ik
dat ik kan haten
Gedachten kronkels
mij niet verlaten
Dan weet ik weer
diep in mijn hart
Huist de herinnering
aan pijn en smart
Gevoelens blijven
soms ver verborgen
Maar laaien weer op
vandaag of morgen
Soms schrik ik
van wat er dan gebeurt
Het verdriet van toen
me weer openscheurt…
Verrechtsing
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
510 m'n tengere tanden typen:
"ik heb schrik" want
dit land van duiven
blijkt meer havikken te bevatten
dan me lief kan zijn
m'n tengere tanden typen:
"ik heb schrik" want
ons nest is bevuild
met koekoekseieren
van hen met dubbele tong
m'n tengere tanden typen:
"ik heb schrik" maar
schreeuwen durf ik niet meer
daar mijn eertijds sterke…
VLERKEN
poëzie
4.0 met 22 stemmen
4.407 Nachtelik vliegen vogels van
de wilde wingerd weg
Schrikbeladen klapperen vlerken
dof
in deemstering
Knakgeluid van takken veelvuldig kort
ontsluieren_ _ _ _ _ vlerken
_ _ _ één ogenblik
niet-herkenbare ruimten
de ruimte is van knakkende
_ _ _ _ vlerken
_ _ _ _ vol
Plotseling zijn…
Allerzieligst
netgedicht
2.7 met 18 stemmen
3.672 (voor Hallo Wien)
hoe, hoe
hard roept de uil
deze nacht
hij klaagt
de stenen uit de grond
die statig dansen in de valavond
hun scherpe schaduw kruipt verdacht
de kraters van de maan verlaten
één voor één de donkere dagen
ze klauwen grauwe wolkenlagen
en hebben mij de vrees gelaten
een oude eik,
in de leegte geboren
kraakt mijn…
Zomer zonder
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
2.341 Zonder op te letten
steken we de zomer over
elke dag een monument
waarin we gedachten zetten
zonder aandacht voor het lover
dat ons theatraal verwent
Slechts zijdelings een blik
op voorbijrazende uren
de holle minuten klagen
nog niet bekomen van de schrik
de diepte waarin we turen
weerkaatst nog vele vragen.…
Het onbekende gif
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
469 ik struikelde over
een slang op de grond
die als stok vermomd zo
het warme wegdek vond
angst verlamde mij
was doodsbang voor het
onbekende gif dat ik
in hun scherpe tanden wist
toch moest ik
mijn hand uitsteken
om de val te breken
al sissend schoot hij weg
pas later kwam de schrik
ik bibberde begon me
licht onwel te voelen in…
HET LIJK
poëzie
3.7 met 27 stemmen
10.963 Mijn lieve kinders schrik dan niet,
Wanneer gij dode menschen ziet;
Zoudt gij voor lijken beven?
Zegt liever vrolijk – deze man,
Die hier niet zien of horen kan,
Mag in de hemel leven.…
nog vóór het ontbijt
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
651 laatst hadden wij een vos in de keuken
mijn broer die schrok daar zo van
de koffiekan viel uit zijn handen
alles nat, niets bleef er droog
maar de vos stond daar en trok zijn lip omhoog
verbaasd keken wij naar zijn puntige tanden
ksst zei ik, scheer je weg vals beest
wat is dat voor een gekkigheid
om hier vos te zijn nog vóór het ontbijt…
Donker licht
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
393 ooit zag ik jou
even vervagen
alsof je gedragen
werd door donker licht
ik miste het zicht
waar contrasten
altijd vorm gaven
bleef alles beslagen
jouw vervloeien
in ruimte leek een
onomkeerbaar proces door
mijn schreeuw stopgezet
alles werd direct
gereset naar de
laatste werkelijkheid ik
was je gelukkig niet kwijt
door een…
pelgrimage
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
862 een heuvelrug
is wat ze ziet
wanneer ze uit haar
roes ontwaakt...
een weg omhoog
die is er niet aldus
de knooppunt kaart
geen enkele reden voor paniek
niets is de onrust waart
't is de man een rots van vlees
het doel haar bedevaart…
verdoemenis van verandering
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
596 de spanning is eruit
het is een 'slechts' geworden
tussen deze dag
en op een liggen sterven
blaadje na zuchtje
na boompje en een kermen
is het krampen
in een pulseren overgegaan
mijn pink trilt nog wat na
ik begin te geloven in fabeltjes
het inzetten van de aftakeling
haalt mijn niet willen geloven in
mijn hart loopt leeg
en de aarde…
Bij de beek
gedicht
2.3 met 34 stemmen
9.682 bij de beek
gooit een kind met stenen
een steen voor de vissen
een steen achter de vissen
een steen bij de stenen in het water
een keitje gaat een eindje
de lucht in
stuitert dan op het grind
nog een steentje
dat wil het vangen
in zijn mond
het kind schrikt als de steen
tegen zijn voortand tikt
een tijdje denkt het
dat met…
Niet Fer
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
584 Wij kwamen verdomd dichtbij
elkaar met onze stemming en
klank dat zelfs de stilte schrok
omdat het niet goed was
er sprong een snaar
pracht moment in een fractie welzijn
direct weer vervlogen
een flits door jaren verdrongen
ineens zomaar bij mij opkomt
moest het onbewust blijven om nu
pas iets moois te beschrijven?…
Tijdig uiteen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
463 De schrik van de man duurt slechts even.
Frontaal wordt gebotst met een vaart
en Jeanet concludeert nu: 'Het leven
is ook van voorbijgaande aard.'…
De Vleeshouwer.
poëzie
3.5 met 6 stemmen
1.668 Het Beest treedt in zijn makkers bloed
En weet van schrikken noch van mijden,
Gelijk het onbedacht gemoed;
Al sterft zijn naasten aan zijn zijde,
En dat hij ziet een kwade vrucht,
Noch geeft hij zich niet op de vlucht.…
Lelijk? mooi?
poëzie
4.0 met 1 stemmen
2.240 Niets moge aan die schoonheid falen:
Die de koude glimlach ziet
Om gesloten lippen dwalen,
Die de trots voelt van die blik,
Blijft bewondren, maar - met schrik.…
Alles in mij blijft haken
gedicht
4.0 met 2 stemmen
4.647 Alles in mij blijft haken
in zijn ogen vol schrik.
Zo verschrikkelijk vol schrik.
Hij praat alleen nog met zijn blik.
Ik leg mijn hand op dat gezicht, bedek
het voorhoofd, de ogen, bedek de beelden.
Verplaats die wereld. Welke wereld?
Is het de onze? Allesomvattend?…
In een wit gezicht
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
793 een laatst bericht
verschrikte ogen
in een wit gezicht
toch schrijven
letters door in zinnen
vol wanhopige gevoelens
maar het uitroepteken
blijft nog steeds
in dikke mist…
Stofje
gedicht
4.7 met 3 stemmen
4.049 Ik kwam net uit school toen het dreunde,
het halve heelal drong zich door mijn oren
naar binnen, diep in mijn hoofd hield zich stil
en BHAAAAM! explodeerde.
Ik had mijn kamer verduisterd.
Met mijn zaklamp bescheen ik mijn tanden.
Ik ben maar een stofje, zei ik tegen de spiegel,
maar tegelijk een radertje in het systeem.
Ik hoorde verre…
Slapeloos
poëzie
4.0 met 1 stemmen
900 Als iemand die schrik overmande, hij staat,
Rillend van vleugelen licht,
Doch eer hij verruist en verder weer gaat,
Drukt hij de oogleên mij dicht.
1884…
Tegennatuurlijk
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
548 de schaduw van gespreide vleugels
komt dreigend op haar af
haar blik en lijf verstarren
dan vlucht ze weg van 't raam
tevreden strijkt hij in de dakgoot neer
niet elke vogel schrikt van groene ogen…