78 resultaten.
Kom je mee
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
566 Kom je mee
mee naar huis
mee naar mijn huis
Dan laat ik je mijn strohalm zien
mijn woning zien
mijn ogen zien
waar ik in woon
Waarom vraag je mijn naam
waarom vraag je waarom
Kom
dan laat ik je mijn naam ook zien
mijn naam
waar ik in woon…
Een stofwolk van stilte
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
538 Boven elke afgrond
bruggen aangelegd terwijl
het licht naar beneden suist
Strohalmen voor houvast
doekjes voor het bloeden
voor het stuurloze hart
Geen handen
als Hybris struikelt
wankelt voor de val
In een stofwolk van stilte
met de mond vol tanden
tussen gebroken porselein…
De laatste strohalmen
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
1.595 Een weldaad aan rust
draag ik mee op deze dag..
een dag waar uren loom
van mijn schouders glijden,
wolken zorgeloos voorbijgaan,
oude bomen langzaam groeien
langs velden waar halmen van goud
hun ruige stoppels laten staan.…
De laatste strohalm
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
585 Als niets er meer toe doet
als niets meer uitmaakt
of zin heeft,
als alles pijn doet
van het alleen zijn
dan kun je altijd nog
teder zijn;
dat zorgt voor een nieuwe,
positieve vloed.…
Laatste strohalm
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
401 nu de zomer
doet alsof
ze pas gestart is
grijpen groene
bladeren hun kans om zich
helemaal vol te zuigen
met leven
zodat de landing,
voor wanneer ‘ie dan ook
geplant staat,
aanzienlijk zachter
zal zijn…
Stormduinen
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.503 als je van steen was
zou ik huilen
nu wil ik schuilen
met mijn gezicht
in het mulle zand
tot de kilte voelbaar
zoekt naar helmgras
een laatste strohalm
stijf en stug
zucht in de wind
net als een kind
de zee stilaan bedaren
strandribbelend aaien
wat er ver zoet en ver zacht
tot rust gebracht…
het blauw dat gele koren zingt
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
1.033 handen klauwen
naar houvast
groevenloos voelt steen
nog zachter dan de dood
in uitzichtloos verglijden
het blauw dat
gele koren zingt in het
glooien van de hellingen
verblinkt als stilte in de
samenkomst van dalen
is wit het graf dat
sterven heeft gebaard
rust die neerdaalt
in de laatste strohalm
die als roos geworpen is…
E2
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
442 Hier sta ik
Eenzaam achter glas
Een wijze uil kijkend
Vanuit een hoge boom
Die het even niet meer weet
De vrijheid loopt
Daar beneden over straat
Frank vrij jong en kwiek
Zoals het jeugd meestal vergaat
Vrolijk en gezond
En hier boven op E2
Loop ik rond
Met een infuuspaal
Als schaduw aan m'n zij
Mijn strohalm met het leven…
Acrobaat
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
947 Daar stroomt het circus vol
Het kansspel van de trapeze
Een dwarslat als een strohalm
Slingerend aan strengen
Of het grofmazig vangnet
Daartussen de salto mortale
De berekende zweefsprong
Zwierend om het middelpunt
In het veld van de zwaartekracht
Het lichaam dat juicht
Hoont om de absurde klucht
Van streven en beven
Voor de worm die…
lichtsporen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
411 we lopen heen en
weer tussen heden
en verleden in deze
heldere zomernacht
een reservoir vol
vallende sterren
kosmische strohalmen
voor wie niet
kiezen kan
onze dagdromen
onbeduidend in
plaats en tijd
hangen aan een
ijle draad in
de windstille lucht
op onnadrukkelijke
afstand van de omslag
naar pijnlijk verlangen…
Stromen van tijd
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
442 Niet langzaam treden dagen nader
Maar komen en gaan met rasse schreden
En vliegen aan ons voorbij
En wij, wij worden meegezogen
In kolkende maalstromen van tijd
Aan zwakke strohalmen klampend
Op de woelige baren
Tot we belanden in oeverloze ruimte
In zeeën van eeuwige tijd
Waar dagen zich stapelen tot eeuwigheid.…
De tijd in een korenschoof
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
478 in deze marmeren wind waait
het leven telkens één klokslag
terug in tijd waar de nagalm
het restant tracht te bewaren
heel diep in mijn hand
raast het geweten, nietszeggend
is de allerlaatste strohalm van
deze opgeheven schoof
we hebben geluid, de theorie gesplitst
in woorden, maar tenslotte
verdwenen ze en kwamen
we nergens uit…
Waar littekens staan
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
828 zag de vingers
omhoog gaan
las handenvol vragen
ogen die doofden
in niet meer geloven
de strohalm met traan
herkende de lijnen
die schrijnden rond
polsen waar littekens staan
gevangen in leven
door anderen geboeid in
altijd jezelf weer geven
geef het verleden een schop
laat het verwerken je erven
en zoek nu de zonzijde op…
Stroomgebied
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
462 Deelbare dromen,
strohalmen naar de morgen,
echoput van geluk?
Uiterste balans,
onbetaalbaar wat je kiest,
taal vervangt het evenwicht.
Rivieren vol bloed
uit hun beding getreden
door het hart gevoed.
Gedachten zijn klei,
geschapen alles uit niets
het model blijft vrij.…
Verdrinken in een meer van gedachten
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
685 Oppervlakkige sprieten bederven mijn uitzicht terwijl ik zoek naar diepgewortelde strohalmen.
Aan de rand van het meer zit jij. Stevig geaard. Je ziet mij niet verdrinken.
Ik roep maar je hoort me niet. Hoe kan ik je bereiken?
Vechten tegen de stroom die maar blijft komen.…
SOMS
hartenkreet
3.7 met 17 stemmen
1.403 Maar,
Soms komt toch ineens die strohalm
Soms voel je je niet alleen
Soms zijn mensen ineens engelen
Soms begrijp je het meteen...…
Vogelvrij?
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
493 Deelbare verlangens,
strohalm en winterslaap,
echoput van geluk?
Uiterste balans,
onvervangbaar wat je kiest,
taal ondersteunt het evenwicht
Naast rivieren bloed
lang uit hun beding getreden
in een woestijn geronnen.
Gedachten zijn van klei,
geschapen uit alles of niets
alle modellen blijven vogelvrij.…
Dromen zijn van klei
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
564 Deelbare dromen,
strohalmen naar de morgen,
echoput van geluk?
Uiterste balans,
onbetaalbaar wat je kiest,
illusie teer als evenwicht.
Werelden doorbloed
aderen uit beddingen getreden
door kloppende harten gevoed.
Gedachten zijn van klei,
gemodelleerd uit alles of niets
toepasbaarheid blijft vrij.…
Klokken slaan niet meer
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
471 draaien, geeft je brein op geen enkele
vraag meer antwoord, hoe je ook graaft
en zoekt neemt grijze leegte steeds
meer bezit van wie jij was, wie jij altijd bent geweest,
zelfstandig, ondernemend, reislustig, nu ontvouwt
jouw leven zich in die van afhankelijkheid,
iets waar je wars van was, noodgedwongen
klamp je je vast aan iedere strohalm…
" De fontein ben jij "
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
528 Heb mis gegrepen,
strohalmen naar de toekomst,
weegschaal naar geluk ?
Uiterste balans,
wat je kiest is om het even,
eind brengt evenwicht.
Onvoldoende water,
om rivieren te blussen,
machteloosheid in mij.
Gedachten zijn klei,
uit het niets geschapen,
het model blijft vrij.…
niet omdat hij het is
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
211 De zwakke zachtheid die hij veinst
in momenten van overactiviteit
bij innerlijke onrust
Geforceerde vriendelijkheid
als zijn geest de zintuigen
niet meer volgen kan
is een laatste strohalm
tegen desintegreren
Welwillendheid staat paraat
een winterjas die hij aantrekt
voordat iets
noch iemand
daarom vraagt
Hij moet wel
flexibel…
nu ga ik je oogsten
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
2.530 ik ploeg en zaai
vind mijn draai
in het oogsten
met de zeis
ik maai met
korte streken
de strohalm is taai een
karwei van enkele weken
als het gewas
zijn bloemen heeft
is één zwaai genoeg omdat
het leven zich dan overgeeft
je lijkt verbaasd
als ik je nader
kijkt naar omhoog
en roept de Vader
je bent nog niet
volledig uitgebot…
Uit het niets ontstaan?
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
390 Vaker misgetast,
strohalmen naar de toekomst,
weegschaal van geluk ?
Uiterste balans,
wat je kiest is om het even,
het eind brengt evenwicht.
Onvoldoende water,
om harten te voeden,
onmacht strijdt in mij.
Gedachten zijn klei,
uit het niets geschapen,
het model blijft vrij.…
Hoop en vertrouwen
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.376 Vertrouwen woont daar ook
zo raakt men niet van de kook,
twee strohalmen in het leven,
zijn ooit aan ons allen gegeven.
Komt er toch een stille traan,
blijf daar dan even bij stilstaan,
want ondanks hoop en vertrouwen
moet een mens soms toch rouwen.…
Alleen maar toekijken?
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
571 Om alleen maar naar
je kijken, drijvend op
een laatste strohalm
en je te zwemmend te
bereiken, verwaaid
onder wolken waaruit
druppels zich aan regen
hechten, in de spiegels
van de tijd verlost,
komen we onszelf weer
tegen, opkomende dorst
verlegen lessend van
haar borst, rimpels
fronsen in het water,
oprijzend worden over…
Duister december
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
695 Is die hartsvriend;
die laatste strohalm om iets goed
te maken van wat zo moeilijk slijt.
Duister december is dat kloppend
hart. Een ritme stoornis voor een
nieuwe start. Dat goede voornemen
na een jaarlang van koude drukte.
Een apotheose van een hartverwarmend.
optimisme na al hetgeen nog niet lukte.…
Ondergroei
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
476 hemeltergend, zo angstig vaag
sluiert het licht in mijn handpalm
geborgen in de schelpenkraag
van het duin zonder strohalm
dat als zachte aarde begon
maar in schaduw vlucht
voor de adem van uw zon
vanwege ontederheid berucht
zie de wolken buiten bereik
ik adem in, ik adem uit
vraag me af waar ik naar kijk
naar windstilte zonder geluid…
Café in Buitenpost
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
515 Ik schaamde me een mens te zijn door hun geloer,
een vadzige barmeid liet André Hazes weergalmen,
de dorpse gekken ergerden zich aan ons gekoer,
wat wulpse grieten waren hun enige strohalmen.…
Heropbloei
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
500 Wij schreeuwen moedeloos
en trachten ons aan een strohalm
vast te klampen.
Het is net of we verdwalen in het donker,
waar het licht niet meer zal opkomen.…
Heropbloei
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
659 Wij schreeuwen moedeloos
en trachten ons aan een strohalm
vast te klampen.
Het is net of we verdwalen in het donker,
waar het licht niet meer zal opkomen.…