2104 resultaten.
Een verte
netgedicht
3.4 met 39 stemmen
348 waar kijken
genade was
van blijdschap
in een eindeloze
nakijk spoedde
het leven zich
bijna voorbij
de liefde daar
hoorde ik zoveel
dat die emoties
alleen niet in
te halen waren
vooral als daarbij
nog een verte kwam
waarin ik mijn
liefde zag naderen
in behoedzaam
dichterbij komen
op haar specifieke
wijze in lichaamstaal…
verte
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
215 gepasseerd zie ik in jou
het zachte violette
dat als een regenboog
mij de brug biedt om de
oversteek te wagen naar
dromen die wandelen als
passanten de nacht
binnen, ze plukken het fijnste
van mijn slaap, wat
achterblijft zijn de
drogredenen van dit bestaan
doch, met jouw brug
zalf ik de leuningen en ga
in jouw stappen lopen
zodat de verte…
Verten
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
292 Blauw is de hemel
Grijsgeel is het strand
De verte lijkt te verdwijnen
Zoals ikzelf en mijn pijnen
En wandel waarheen?…
Haar ogen spiegelen zich in mij
netgedicht
2.5 met 13 stemmen
1.123 zij kijkt alsof ik lucht ben
ik laat haar in een verte staren
die enkel leegte biedt
ze veegt haar tranen langs mijn huid
ik zie er soms zo mistig uit
dat zij geen toekomst ziet
die brengt haar niet waarnaar ze smacht
ze mist de vent waar zij op wacht
steeds vaker droef van blik
zie ik haar ogen wanhoop baren…
Pad
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
545 je bent een woud
nog onontgonnen
ik ben de reiziger
die de paden mag maken
waarlangs je zult gaan reizen
naar ongekende verten
met de vader
van je kinderen
ga maar
leef maar
het is zo voorbij…
Het juiste perspectief?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
402 vergeelde
doek van
ongebleekte canvas
maskeert het
onbevangen
lichaam,
alles afgewogen,
verlaat als laatste
passagier een
voortdenderende
trein op een
onbenoemd station
met een te nauw
valies met niet
gelabelde dromen
retour-adres onbekend
als ik die verlies
het perspectief
in de cadans
van spoorrails
in de verste verten…
de reiziger
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
538 ik ga van hot naar her
vraag me niet hoe het kan maar
mijn dromen reiken ver
ik kom nooit van mijn stek
want ik ben een reiziger
een reiziger op dezelfde plek
lang kan ik er niet bij stilstaan
ginds wacht de verte en er is nog
een lange weg te gaan…
de witte verte
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
481 kind de witte verte
kun je niet vangen
zij is een laatste
lange reis
ze woont in een
verstilde schemerzone
ver weg van het
onherbergzame heelal
zij is het nest waarin je landt
met gebroken vleugels
waar je eindelijk naar
jezelf durft te kijken
ze houdt van je zoals je bent
de witte verte kind
je mag naar haar verlangen…
Onmogelijk
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
603 onzichtbare dingen
worden niet doorzien
onhoorbare zaken
komen je niet ter ore
onafzienbare verten
vallen niet af te kijken
ontluisterend is iets wat
je liever niet wil horen
maar iets te vaak misschien
komt het voor dat
een onmogelijke liefde
weldegelijk mogelijk zal blijken…
Elixander
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
653 je billen te strelen
om mij over te geven
aan jouw zoete kussen
waar geen enkele vrouw
in de oosterse verten
ook maar aan kan tippen
om dan bij elkaar
met elkaar in elkaar
één zijn om samen
als een leeuwenwelp
met z'n konijntje te ....…
eindelijk
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
663 Het kleine lichtpuntje in de verte komt naderbij.
Zou het toch eindelijk waar zijn,
dat mijn bloedend hart stelpt zonder pijn.
Heb ik een remedie gevonden?
Met pleisters van mijn hart
heb ik de wonden dichtgeschroeid.
Zal de wonde nog open gaan,
dat is de vraag.…
Drempel
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
792 Voor de drempel
staart zij wachtend
op een wonder
uit de verte
in de verte
komen alle lijnen
samen tot een punt
als het einde nadert
in haar laatste ogenblik
zweeft zij langzaam
over alle drempels
naar het wonder
in de verte .…
Misschien
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
956 Misschien tast je de verte
verder af dan nodig
verte en verhemelte
zijn op zichzelf genoeg…
Lichtverhaal
gedicht
3.0 met 90 stemmen
34.919 Schitterend licht uit duizend
bewegingen water
wind over water prevelend
aanstormend opspattend water
zoals ik ziende de zon op het water
het eeuwige licht denk
zo, mijn ogen verdwalend
in waterlichtverte,
denk ik dat gij bestaat
die over donkere afgrond
licht heeft geroepen -
schittergedachte
schitterlichtverteverhaal.
--------…
woning
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
970 soms is de hemel
met kometen
en eeuwige sterren
mijn woning
dan weer de gouden
zonsondergang
of verre vage verten
omkranst door
stille grijze wolken
het stille ochtendbos
met gouden pilaren
zonneschijn
verre bergen felwit
in donkere omlijsting
van zwartgroene hellingen
het liefst woon ik
in mijn gedichten
omdat de poort daar…
december
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
844 druipende bomen
in een verstild bos
de heide ingestopt
onder een grauw sneeuwdek
boven de grijze mist
roepen ganzen naar verten
onzichtbaar aanwezig
achter bosranden verscholen
in nevelig niets…
Costa de la Luz
netgedicht
4.2 met 24 stemmen
897 Het middaguur verblindt de stranden:
ondanks de late herfst
rollen licht en branding
als warme uitspattingen over het zand.
Boven de uitgestrekte leegte
wordt het roepen van meeuwen verdrongen
door de overdonderende stem
van de Atlantische Oceaan.
Ik lik het zout van mijn lippen
en houd bijna op te bestaan.…
Oud en vertrouwd
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
3.876 Ogen ontdekken oude verten.
Kijk zie, ik ben weer
Terug in de zomertijd.
Gras wordt besproeid,
Een geur van de echo geeft
Zonneschijn op ’t gordijn.
Er is slechts een zijn.
Onze huiskamerdeur zucht
Een hunkering naar morgen.
Open en weer dicht.
Gerinkel in de keuken, buiten
Hen die nog wel mogen.
Verlangen is mijn deken.…
Hollands Diep
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
586 Nabijheid en verte,
verbonden door staal
met jou als geen ander
in de klanken van taal.…
Twee paarden
gedicht
3.1 met 40 stemmen
15.022 Twee paarden stonden tegenover elkaar.
Het was lente en zomer tegelijk.
Tegenover en naast elkaar
lente en zomer tegelijk.
Twee paarden met het hoofd
tegen de hals van de ander.
Verloren in de warmte
van het andere lijf
kijkend naar de horizon.
Zo staan en het gras vergeten.
-------------------
uit: 'Memo', Plint.…
HOEVE BIJ HET BOS
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
694 Op dik stalstro toeven honkvaste kloeken,
krijgen van hun rappe kuikens trippeldrang.
Gepiep, gekakel: één verkenningszang:
"Hoenders, leven zien. Heel het erf doorzoeken!"
Donzen en veren speurders bezoeken
tuin, dan ruim land, voelen uitdagende dwang
te spelen naast een boslucht zuigende koewang.
Naar die tenten in roerige weidehoeken!…
Toch dichtbij
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
946 Ik weet dat achter de zee
waar de horizon geboren wordt
en de aarde kopje ondergaat
dat daar werkelijk geluk bestaat.
Ik weet dat verder dan de lucht
waar sterren zwarte gaten zijn
en alle zuurstof weggewaaid
een vuur van eeuwge liefde laait.
Ik weet van heel ver weg
van buiten mijn bereik
maar zover hoef ik niet te gaan
als ik maar in…
GEWAARWORDING
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
602 Liefde vindt ruimheid
van voelen, denken en geest.
Haat houdt zich steeds op
in nauwe holtes, kruipt voort,
steunend, wringend, zoekt almaar.…
Alleen.
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
890 Terwijl ik staar in de verte,
eenzaam en gelaten.
Maar vol vertrouwen ga ik door
met achter mij elk voetspoor
dat geraakt in vergetelheid.…
Erwtjes
gedicht
4.2 met 12 stemmen
31.893 Toen ging ze maar wat dromen, van geluk,
en dat geluk had niets van doen met erwten
maar met de Liefde en de Grote Verte.
Dat dromen hielp. Het scheelde heus een stuk.
En dat is meer dan vijftig jaar terug.…
Eensklaps
gedicht
5.0 met 1 stemmen
4.695 Als een duif opvliegt
neemt geen geluid
haar plaats
nog in;
Eensklaps
en wit
laat zij slechts
verte
in mij na.
---------------------------
uit: 'Gedichten 1958-1978'.…
Het stil bewegen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
483 ik heb de verte
nooit goed
in beeld gehad
er was altijd
een horizon
die leven gaf
het stil bewegen
voorkwam
een verder gaan
ik heb ooit op
het punt gestaan
om alles los te laten
zag mezelf slapen
tot ik bewoog
en wist dat dood
geen verte brengt
alleen leven ons een
echte einder schenkt…
Het eerste sneeuwfront.
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
971 in de verte komt ze reeds aangeslopen
grijs gekleurd met donker omrande wangen
spookachtig, groots, nadert onbevangen
dieren zijn reeds in holen of nesten gekropen
keurt kennelijk het landschap beneden haar
is gereed haar last te laten vallen; terstond
daalt reeds de temperatuur op de grond
ze kreunt, drukt haar wolken wat in elkaar
haar…
Die stem van die verte.
poëzie
4.5 met 2 stemmen
973 So's temend geprewel van stille gebede
kom stemme van ver, waar die awend-rood kwijn,
waar die rande in sterwende glanse verdwijn
en 'n nagalm nog sleep van d' skeidend verlede,
- so's klagte vergete, maar klagend tevrede.
En berustend ook voel ik mij siel als gedra'e
naar d'Eeuwigheid heen, op die loom-lange sla'e
van 'n vo'el o'er…
Volmaakt gelukkig
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
583 Zit met opgetrokken knieën
in veilige hoekjes
turquoise, purper, goud
Ik werp een blik
naar stadjes in de verte
en val in de diepte
Spieren spannen aan
als ik de toekomst voel
iets in mij steigert
Op mijn rug
aanschouw ik de maan
en de sterren
een volmaakt gelukkig gevoel
overvalt me…