1036 resultaten.
Een aarzelend begin
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
548 ik kende de melodie
van het lied maar
pas na driekwart
van mijn leven heeft zij
eindelijk stem gekregen
na een aarzelend begin
met kleine lieve woorden
kwam jij goed op toon
gingen wij als duo
voor de mooiste akkoorden
nooit was er applaus
er waren geen zalen
het gordijn viel niet dicht
maar bloemen waren er altijd
als ik je kwam…
Ik gooi wat blokken op het vuur
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
616 Angèle heet ze, Angèle
Haar wijze witte haren
geven haar een aureool
van onoverwinnelijkheid
Als de avond de ruimte vult
met stilte en verwachting,
krult de kat haar rug
tot een boog
en vlijt ze zich bij het haardvuur
Dan sluit ik de gordijnen
en breek abrupt de dag af
De stilte voelt vertrouwd
Ik gooi wat blokken op het vuur……
Een vrouw
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.316 achter het ijzeren gordijn.
Een vrouw in deze wereld
een vrouw van de wereld
een vrouw als ik,
dáár houd ìk van!…
De gonsregen, regen -
poëzie
3.8 met 5 stemmen
2.300 De regen maakt grauwe strepen
in de gladgrauw geslepen
lucht - de gordijnen hangen
treurig, de dag lange.…
kraakt in zijn trappen
netgedicht
0.5 met 2 stemmen
764 het huis telt
de stappen en
kraakt in zijn trappen
op het slaan
van de deur zit
de tijdloze sleur
het interieur
heeft de geur
van verleden
een bank droomt
gerieflijke plooien
in liefde ontdooien
gordijnen
zijn zwaar van
het lichten der jaren
de muren
bekrast en belast
met herinnering
thuis
is vertrokken
het huis…
thuis is vertrokken
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
1.399 het huis telt
de stappen
kraakt zijn trappen
in het slaan
van de deur zit
de tijdloze sleur
het interieur
heeft de geur
van verleden
de tafel is oud
een bank droomt
gerieflijke plooien
gordijnen
zijn zwaar van
het lichten der jaren
de muren
bekrast en belast
met herinnering
thuis
is vertrokken
het huis staat te koop…
Het plein zingt
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
246 Ik zie de late en de vroege
mensen in verlichte kamers
waar de gordijnen niet dichtgaan
Ik zie in het schemerdonker
van de ochtend mannen
zitten praten op de banken
in de kring van het plein
dat dan begint te zingen
in de bomen die daar wonen
Alles gaat maar door
van gisteren naar morgen
zonder begin en einde
Er is geen richting…
Lichtinval
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
461 Het donker heeft
Gedroomd in mij -
Wolken, alleen
Maar wolken dreven
Voorbij -
Nu is daar
Uit het niets
Het licht dat
Zachtjes op mijn
Schouder tikt waardoor
Ik wakker word -
Het is niet donker meer,
De avond, de nacht zijn
Voorbij…
groeiend blauw
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
870 in mijn ochtendrijk
ben ik alleen
zo mooi alleen
donker is nog
het gordijn
naar het licht
maar toch
geluiden van mijn kippen
of nabije hond
kleuren de
bevalling van de dag
dit is rust
na slapen
stilte
balanceren
tussen zwart en wit
nog niets moet
zo luister ik
nog in mijzelve
zie langzaam
de contouren
van de geboorte…
Vlammen
netgedicht
4.5 met 12 stemmen
934 Gordijnen paraderen ons voorbij
het licht valt dood op mijn schoot
gedaan, voorbij met vergeten
de vergeelde toetsen te raken.
Er tikt een klok, ergens.
Ver weg herinneren oude mensen
dat er een nacht was.…
Black Widow (Een lied voor Thomas Pasatieri)
netgedicht
4.5 met 15 stemmen
1.008 Gevat in brokaat zwoegen de borsten
van de sopraan vervaarlijk
een stem klimt in de gordijnen.
De bühne deint
de pauken dreunen
de strijkers weven een kleverig web.
Het publiek verbleekt
wanneer de nacht zich als een
zwarte weduwe op hen stort.…
WOLKENLUCHT
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
554 hangt als een gordijn
tussen ons in
Ze zegt, 'n tikkeltje stijf:
er is geen wolkje
aan de lucht
Ik zeg, bedremmeld:
dat is tenminste
een begin
Het is goed
je hart eens
bij mij te luchten
Wijs naar
het blauw van
lucht erboven
Ik wil je wel
op je woord
geloven
Maar straks
hangt er hier
een regengordijn
Zullen we nat…
Rond
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
788 Terwijl zij langzaam
blad voor blad omslaat
en herinneringen traag,
zeer traag wees laat worden
verbergt een ezelsoor
een beetje krom gevouwen
schimmen van wazig zwart-wit
vloepapier lijkt te dansen
maar kraakt plotseling
bij het laatste tafereel
ze staat op
schuift haar stoel achteruit
en sluit de gordijnen…
Na jaren
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
711 helen herfstdagen weer
waar bruin langzaam verrot
raakt hij het laatste groen
al mijmerend nog even aan
het was in die dagen dat
lachen verboden leek en
luiken gesloten werden
licht heeft geen gordijnen
wanneer een pen lange dagen
van de kalender streept
en ogen verlegen lachend door
het venster naar binnen kijken…
Stuifdromen
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
565 Lichte gordijnen trekken grenzen
voor het behang
de schemering is bang.
Luie druppels worden hard
en duizelen als kleine herinneringen.
De sneeuw leest haar dagen
voorbij onzichtbare banden
en wiegt zich
in een ondichtbare slaap.
De nacht wacht op haar adem,
luistert naar het groeien van de sterren.…
Kleine details
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
454 ik heb de gordijnen
open gedaan
het raam haalt
de wereld naar binnen
caleidoscopisch
ontrollen zich
flitsen van het
panoramisch gebeuren
nog kan ik
ze sluiten
maar buiten barst
van emoties en kleuren
kleine details
weven samenhang
tussen de beelden
van het leven vandaag
ik open het raam
verlang naar delen
van lach en een traan…
Verduisteren
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
517 je niet
laat steevast de zorgen op de mat vallen
die ik met een grote boog ontwijk
kijk de planten aan die smachten naar
water richt terstond mijn blik naar buiten
alwaar een vogel balanceert op de golven
van de muziek, groeit er jaloezie op zijn
verworven vrijheid, daar ik het heremietenkleed
heb aangetrokken, en sluit pardoes de gordijnen…
Rond
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
557 Terwijl zij langzaam
blad voor blad omslaat
en herinneringen traag,
zeer traag wees laat worden
verbergt een ezelsoor
een beetje krom gevouwen
schimmen van wazig zwart-wit
vloeipapier lijkt te dansen
maar kraakt plotseling
bij het laatste tafereel
ze staat op
schuift haar stoel achteruit
en sluit de gordijnen…
De bevrijding kwam pas..
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
548 zij klommen op daken
om bloemen te rapen
tien jaren later
de straten stil
als de lantarens brandden
was elke beweging verbannen
zo werd het geleerd
door de sociale controle
achter gordijnen gecontroleerd
geschiedenis
was toen een verslag
van de oorlog in grote lijnen
bevrijding kwam pas
door studie en kennis
van details dood…
als een huis
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
660 nog in verzonken rust gehuld schuif
ik de gordijnen geruisloos open
begroet het licht dat geduldig wacht
tot ik het stilletjes binnenlaat
en ook de merel voor het begroeide
raam zeg ik zwijgend gedag
terwijl de kamer zich vult met hoe ik
vaker zou willen zijn
als een huis waar ‘t licht zich nestelt
ja vrijuit naar binnen en buiten…
Avondwake
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
478 heden schuiven nachten voor de zon
verstijven gordijnen tot mummies
bleekt euvel licht tot vale hapering
verteren magen het dagelijks brood
verwateren straatstenen tot knarsen
onder haastige zolen van onbestemde spoed
volgzaam zwijgen vogels, zaaien ochtenden
in blijvende herinnering
en wordt het stil rond de oren…
Voltooide tijd
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
539 Het gordijn van nevel opentrekken
de herinneringen ontsluiten
durven omhelzen wat eens was
achter elke traan een voltooide tijd
niets keert weer
alles is eindig
met trillende handen
de foto’s bekijken van
het lijkt een veel te ver verleden
leren dealen met het heden
waarin het martelend besef
van niet meer
nooit meer een terugreis…
tweezaamheid
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
724 in de vooruitgeworpen
schaduw van het afscheid
zien we de grillige sporen
die het leven trok
het ondoordringbaar wit
op de egale muur
de breuken in de spiegel
tegenover het bed
op de flonkerende
gordijnen van groen
de roerloze pauwenogen
van gestrande paradijsvogels
de verkreukelde lijven die
in tweezaamheid reizen
onder de zachte…
straatbeeld
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
526 haar zwart gelakte lijf
werpt rood gestift verleidelijkheid
naar hen die in ’t voorbijgaan
stilstaan, in haar blik
de glimlach die ze biedt
laat duizend geile standjes zien
ze wordt gebruikt
en bovendien voorziet
haar grote nood
het spel van samen zijn
hoog op hun benen
wenen zwarte ogen achter
een gordijn…
stilleven
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
544 een huis in een
smalle straat met
lindegroene bomen
is het houvast
van een frèle vrouw
haar baken een
burcht om te kunnen
blijven om te schuilen
achter een donker
ondoordringbaar gordijn
volgen haar ogen
de passanten
niemand ziet ze
over het hoofd
men vindt haar
zoveel later
levenloos in de stoel
de opgezette lapjeskat…
Lindebloesem
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
445 Het is tijd, geen kasjmier
meer, geen zijde, zachte
vachten en vanillelakens
niet mijn bloed laten koken
in een waterval met duizend
vingers koudvuur op mijn huid
maar onder zoete zoemende
lindebloesems echt kussen
achter wuivende gordijnen
samen verdwijnen
in een grenzeloos lichaam
dat niet langer bloedt
van verlangen
een kind…
Streepjesbehang
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
558 Muren en gordijnen draaien, niets blijft onbewogen.
Een bekende stem hoor ik zeggen:
“Niet lezen in bed, dat is slecht voor je ogen.”…
STRAKS
hartenkreet
3.7 met 10 stemmen
1.472 Straks
vervalt haar huis in stilte
Straks
de gordijnen half dicht
Straks
zegt zij 'k wil jullie ontlasten
Straks
denk ik: 'k verzaak mijn plicht...…
Flarden uit mijn jeugd
netgedicht
3.5 met 17 stemmen
5.664 In een portiek van vroeger
op het Europaplein
blijkt alles nu
er zo vroeg,
oud te
zijn
Maar
op één
bij drie hoog
achter de bel
staat nu Van de Laar
in sier met krul en bogen
Herkenbaar, het gordijn blauw,
de bruin gelakte deur
en uit de bus
het touwtje
ook de
geur
Jij
en ik
we speelden
met tijd en jeugd
in huizen op een…
Thuiskomen
hartenkreet
2.3 met 12 stemmen
2.170 Als dan de avond valt
en de ramen oplichten
speelt achter de gordijnen
een bibliotheek aan verhalen.
Het drentelen in de kou
laat mij in gedachten warmen
omdat ik even aan je denk
want ik ben nu niet bij jou.
Maar als ik straks de deur open
en ik zie daar het kaarslicht
dan voel ik mij gelukkig
en denk ik met recht, ik ben thuis.…