383 resultaten.
OCHTENDBEDE
poëzie
3.6 met 16 stemmen
2.622 De nacht week in het woud, en, bij haar vluchten,
Heeft ze op struweel en roos een dauw-kristal
Geweend, dat glinstert in de zon, en zuchten
Luwt ze uit het woud langs berg en beemd en dal.
En dáar, op 't smalle pad, in hoger luchten,
Ontwaar ik haar, die wuift, mijn ziel, mijn al...…
DE FRIESCHE POËET V
poëzie
2.8 met 20 stemmen
2.579 "
En als kristal klinkt haar antwoord:
"Mijn lieve landgenoot,
Gij zit hier in Oud-Staavren,
En ge zijt volstrekt niet dood.
Gelukkig voor u bewoon ik
Hier een waterdicht lokaal,
Waar ik versche lucht kan krijgen
Door een onderzeesch kanaal.
Nog even bijtijds ontdekte ik,
Hoe gij spartelde op de stoep ....…
Kristallen
hartenkreet
3.0 met 10 stemmen
1.598 Zijn mand is verdwenen,
het was een raar geval,
belegd met kristal,
de hond zal er niet om wenen.…
Fluisterend naar de zee
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
558 Wit besneeuwde bergen, waar hij zijn oorsprong vond,
klaterend, vol van zacht kristal de rotsen rond,
vol van levenslust ruisend, dromend,
tot een machtige rivier samenkomend.
Vredig tot rustige stroom verheven,
dan weer briesend door dooi omgeven,
vloeit hij langs de oevers van het dal,
rotsen omhelzend, polijstend na hun val.…
Bellen blazen
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.103 Gestrikte tijd, die mij omspon,
verstrikt de jaren in spinnenrag, de
waan van veiligheid in een cocon,
geschoren luiken was alles wat ik zag, om
alleen door kieren het morgenrood te vangen,
zo weinig, maar zo helder als kristal,
de onbewuste kern van het verlangen,
rechtvaardige spiegels uit het heelal.…
Gefixeerde banden
netgedicht
1.9 met 10 stemmen
647 Ik kwam raad te kort, koos
voor de samenloop van het
ongeschoolde sentiment zonder
daarvoor te boeten, er was
niets omhanden om de tijd te
doden, las vlijt en vlucht in
de ogen van afstreepte nachten,
maant de maan tot vrije val,
dof kristal van het verleden,
zaait kometen in een mal, om
dagen te ontginnen, voordat
ze zijn begonnen…
Vuurkorf
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
672 De winter telt de roest
door de ruit en in de nerven
van de transparante jaren,
waarmee het seizoen vervelt
tot in de huid, strekt zich op
duizend vleugels uit, warmt
zich bij het reinigend vuur
van de winterbruid om de
herfstmuze uit te luiden,
klinkt als vrolijk lied wat op
z'n toverfluit de glazen telt,
kristalen tonen over bladeren…
Wat de meeuwen van ons zagen
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
1.605 Zo wij naar de duinen kijken
als los zand tussen ons tenen
elkaar houden in verlangen
om elkaar dichtbij te zijn
zo zijn wij kristal geworden
tussen afgesleten stenen
heller schijnend dan Parnassus
lichter dan de volste maan
Het duurde alles bij elkaar
zo men zou zeggen slechts seconden
niet veel langer dan een kus
die doorgegeven werd…
Speel
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
619 speel en klim
klim in bomen
laat de zon maar naar je komen
gooi je voeten in de lucht
volg je sproeten tot een zucht
van jeugdig blij beleven
speel maar
zie de schittering van vocht
een nat verleiden dat jou zocht
zo'n zomerspiegel van kristal
het kleurt de dag om bovenal
zijn diepte door te geven
in schaterende rimpels…
Moord
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
586 Máxima's tiara schitterd' kristal
in die tijd samen toen wij haar ontmoetten
met over en weer hartelijke groeten
de Ontmoeting met lach en veel bijval
Hoogtepunt in een tijd van eenzaamheid
Huilen de grotten echt on and on and on
meelijwekkend: Bangeriken van karton
de Dikste stapel, nooit meer.…
Niet verstelbaar?
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
543 Mijn mantel, het doodskleed, door de zon
verbleekt als het tot mij spreekt, ik stond
aan het weefgetouw te luisteren, in wat
voor linnen de boodschap was verpakt,
berooft de zin in elk schaduwwoord dat
verkleurt, doorbreekt het prisma van
kristal, de eenvoud van het onbeladen beeld,
kenmerk van een zwaan, die z’n ware veren
steelt…
Een biezen hart?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
383 gelopen herinneringen
het glimmende harnas
van de toekomst blijft bereikbaar
tot aan de motten van een
te lang gedragen jas
waarin ik mij thuis voelde,
geroeste sleutels van de tijd
om mijn hals van een gedroomde
wereld waar alles blinkt, waar
hoop niet liegt op de paden
van teleurstelling ,
maar ook een glazen loper,
van kristal…
In een oogopslag?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
376 In een blik als je mij met je ogen
raakt wordt ik als kristal doorzichtig,
transparant, tranen licht die hun
oorsprong vinden in het moment
van evenwicht,
ze meanderen langs de hals en in
de welvingen van de ziel, het voedt
bloedbanen in een herontdekt
gevoelsgebied, mondt uit in de
levende delta’s van aller dromen,
maakt euforisch…
Wanneer Sterren Fluisteren
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
876 Het zachte fluisteren van sterren
in dit onmetelijke heelal,
waar hun licht mij vreugde schenkt
met een glans van kristal.
Zij dwalen in kosmische vreugde
door wolken van gas en stof.
Een beeldende compositie ontvouwt zich
in een uitgebreid galactisch doolhof.
Uit sterrenstof zijn wij opgemaakt,
in bewustzijn ontsproten.…
GEDWONGEN KEUZE
snelsonnet
2.5 met 6 stemmen
1.696 Het Bijbels Openluchtmuseum kiest
een bijdetijdse naam: Orientalis.
De bisschop vindt dat dat toch niet normaal is,
omdat het zijn identiteit verliest.
Intussen, in het Heilig Land, besluit
men nu te kiezen voor de Rode Ruit.…
Beweeglijk bloemperk op stil blauw kanaal (1919)
poëzie
3.4 met 14 stemmen
1.522 Vijand'ge, grauwborst'lige huiv'ringvlek
Schiet toe, om met kwaadaard'ge schaduwbek
'T fanatisch fonkelende feest te storen:
Matzilv'ren klokjes dobb'ren overal,
Een gouden-regen drijft op 't blauw kristal;
En 't bloemperk danst, gedruischloos, als te voren.…
Zwarte nacht
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
766 Deze nacht verdonkert en kleurt mijn gevoel
als gedachten vertranen in nachtelijk dauw
en staar wezenloos, verlamt voor me uit
bevangen door sterke innerlijke kou
Een eenzame traan zoekt langzaam haar weg
schurend door een ijzig landschap van bitter verdriet
Mijn gelaat verkrampt, gehard als kristal
en toont versleten trekken die niemand…
MAAR 'T ALLERZOETST ...
poëzie
3.6 met 16 stemmen
6.979 Mijn kunst is als een fijn-geslepen kelk
Van klaar kristal, waarin een purpren wijn
Als vol robijnen fonkelt .... Zie, wanneer
Mijn lippen, laafziek, licht de rand van 't glas
Beroeren, koost de smaak mij als een kus ...…
Sluipende winter
netgedicht
4.0 met 28 stemmen
874 bruin poreus
Aderen in het blad
kalende reus apoptotisch
Als spinnenweb vertakt
Bladeren sterven af necrotisch
Het park wordt chaotisch
Skelet van een vogel
Glinsterend web
Ochtendkou morgendouw en lippenblauw
Zwarte kauwtjes, christenoudjes
De toren laat klokken horen
Kristallen glas ochtenddauw
Jenever tegen kou
Zingende kelk, kristal…
Langs 't meer schitterde 't vuurwerk, knal na knal
poëzie
4.5 met 8 stemmen
2.409 't meer schitterde 't vuurwerk, knal na knal:
De plots'ling blauwverlichte bergen schrokken,
Toen om hun scherpe toppen donderblokken
Versplinterden tot klankbonken naar 't dal;
En gouden-regens klommen naar 't heelal,
Naar de aarde wierp clematis paarse klokken;
'T leek of apotheozen samentrokken
Om ons, brandpunt van dubbel hol kristal…
we groeien weer
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
1.415 overal is braak
van landschap boerderij
natuur pleinen geschiedenis
vaak nog in wording
nauwelijks nog kristal
geen vorm in herinnering
men ziet 's anderen daags
aanleg van
grote leegten
voor de toekomst
grote kantoren
glas grote planten
men wurmt zich door
storm en wervelwind
glazen draaigevallen
die mensen vangen
onzichtbaar daar…
Bloedbaan?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
550 Als je mij met je donkere ogen raakt
word ik vloeibaar, transparant kristal
als achtbaan van onze gezamenlijke dromen,
vraag ik je om in jouw bloedbaan
te mogen stromen, op het gevaar af
dat ik mijzelf ook als vluchteling beschouw
het water ademt waarvan we allen zijn
gemaakt, nog aarzelen onze lippen
de vraag is, of we wel van…
Met jou
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
605 niet mocht zijn
Dat het noodloot toesloeg
Op een moment
Dat we gelukkig waren
Ik zou daarna
Anders door het leven varen
immens verdriet
Doordat jij het leven Liet
Hoop verdween
Een ander licht op het bestaan verscheen
Door jou dood stelde ik vragen
Waaraan ik mij anders niet had willen wagen
Dieper is mijn beleving nu
Mijn blik werd
Kristal…
Weerspiegeling?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
417 aan de kapstok van herinneringen
verwaaien aan de waslijn van de wind,
in dat prisma zie ik alle kleuren breken
in het kristal van het ongebluste kind,
dat ik aantoonbaar in mij draag, mijn
hersenschors bewaart het hart dat ik ooit
in bomen heb gekerfd, waarin de rafels
door de jaren heen in de levensringen altijd
zichtbaar bleven,…
Misplaatste grap?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
451 in stromen bloed
onderhuids, in de aderen sijpelt
de balans in tij van eb en vloed,
een verlangen wat nog ontdekt moet
worden wat nog niet geschreven of
beluisterd werd, fake of niet,
voelbaar wordt de tijd te krap,
nog van alles overdoen is slechts
een misplaatste grap, de littekens
blijven zichtbaar in levensscherven
van kristal…
de kleine god
netgedicht
4.2 met 14 stemmen
688 de regen,
proeft als een mooie, onbekende eeuwigheid,
waar paradijs en sterrenhemel samensmelten,
ja, waar de kleine god plots een held wordt,
de kleine god woont in stille woorden,
zijn mantel blauw, zijn stem van zilver,
de snaren van zijn tong, zacht en zuiver
voor wie echt luisteren, fluisteren wil,
hij spant zijn harp van helder kristal…
DOOI
poëzie
4.2 met 6 stemmen
2.529 Droef is de dooi
maar als uitgeblomd
gesmolten bloeisel
gefilterd komt
na duistere reizen
door wijze grond
kristal is voor de ogen,
wijn voor de mond,
muziek voor de luisteraar,
drank voor de plant,
dan leer ik de lesse,
van dooi in 't verstand.…
Op Maria Magdalena.
poëzie
3.5 met 2 stemmen
1.447 Of zou van ieder haar hier wel het zilver glijden,
Waar mede d'ouderdom het sterflijk hoofd bekruipt,
't Geen met dit buigzaam goud eerbiedig niet wil strijden,
Maar vloeiende in kristal uit elke vlecht verdruipt?…
Stenen schild
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
455 Ik de bouwer met angst gekroond wend
mij af als wapen tegen het geweld van ijs
ik ben het weekdier met een stenen schild
in een kristal paleis, de steenhouwer eist zijn loon
met scherp gerei en beitelt de dubbelhartigheid
op de schansen van mijn troon als laatste bewijs.…
Mist in de ruimte
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
551 Gedempte stemmen die
zij wilde doen weerklinken
uit een gelinieerde schrift
van kristal verpopte vlinder
gedroomde aanzet tot
een nieuw begin in een
aarzelende kus in een zin
de lippen stijf gesloten
verdooft het denken.…