558 resultaten.
Homerische vergelijkingen I en II
gedicht
2.0 met 76 stemmen
27.958 Hij weende, was vol mededogen, als
een vvd'er van de oude stempel
- stempel zeer oud, het drukt PvdV -
geroerd tot tranen wordt als miljonair,
een deugdzaam mens toch, want die worden rijk,
belasting moet betalen... Zo groot was
zijn medelijden.
--------------------------
uit: 'Toeschouw', 2003.…
Leger
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
757 Bot frontaal of,
Anders slinks,
Omtrekkende bewegingen proberen
Agerend tegen ‘n vijand veraf
Schot op het hart gemikt
Bars en onbewogen
Bevelen geblaft
Digitaal, zonder mededogen
Tegen- en medestanders afgestraft
In een poging te overwinnen
Jezelf, tegen wie je vocht
Finale terugtocht
Naar binnen,
Opnieuw een stukje leger.…
Liefde
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
999 Vredig licht dat opbloeit
Vergeten is de storm van haat
Opgevangen zijn de verloren zielen
Genezing die wacht, er is
De liefde warm vol mededogen
Vertrouwend op de warmte van de zon
Mijn hart opent zich vanzelf
Op het moment van liefde
Kom, vertrouw het licht van liefde
Omarm de vrede die gevonden is
Geen mens op deze wereld kan ontkennen…
Chaos en goden
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
841 Wanneer de aarde langzaam zal verdrogen
en grote bomen bij bosjes vallen,
pas dan zal men bidden gelijk vazallen,
er de hemel smeken om mededogen
De donkere wolken zijn allang gezien,
uiteen gedreven boven de schapen
die lamlendig hun helling afschrapen
en zich niet houden aan paragraaf tien
van het wetboek -verboden te graven
in dijken…
Zien
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
677 Handen voor open ogen
Blinddoek voor het gezicht
Zichzelf onbewust lang voorgelogen
Voor de middelmaat gezwicht
Uiteindelijk werd gewogen
Oordelend: te licht
Geen liefde maar mededogen
Door eenieder als verplicht
Voelen heeft hij mogen
Bron van dit gedicht
Keek haar in de ogen
Zag opeens het licht
In een droom gezogen
Op de realiteit…
Spreken vele tongen
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
863 de eerste mensen
slangden paradijzen
door hoogmoed erfden wij
hun zonden met afgrijzen
schaamte is ons eerste
mededogen de schepper
stuurt zijn zoon van boven
als verlosser van venijn
hij brengt mensen
nader tot elkaar maar
golgothaat in pijn en dood
vol overgave aan zijn vader
in het rotsengraf ligt
op een witte doek het rode…
Verliezingsdag
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
523 En de overwinnaar slaat
zijn eerder politieke gade gade
quasi mededogend maar
meedogenloos.
De vuist haast overstromend
met zijn lach.…
Een formidabel man.
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
759 De twinkeling van humor in zijn ogen,
een virtuoos in levenswijze taal,
een scherp verstand gehuld in mededogen,
en steeds opnieuw een grandioos verhaal.
Al is zijn aardse leven nu vervlogen,
dat wat hij liet, dat blijft fenomenaal.…
waar woorden beten zonder tanden
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
773 ramen dubbel glas
de wereld was er pas
toen jij haar binnen bracht
de lucht in scherven stak
wind in rinkelende stukken
de vloer zijn bodem gaf
het was de kooi
waar ogen zonder mededogen
je ontkleedden zonder handen
woorden beten zonder tanden
en de glimlach die nooit miste
bij het spuien van vergiften
gevangen in een lijf
je geeft…
Schichtig
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
479 gedwee
zie ik haar schichtig
alert om zich heen kijken
stap na stap heel voorzichtig
ze loopt mij
ongezien voorbij
hoe lang kan ze nog vrij
rondlopen in deze wei
kijk eens goed in haar ogen
die eerlijk lieve levenslust
verdient zoiets geen mededogen
laat zoiets prachtigs toch met rust
de jagers zullen komen
en haar wilde dromen…
Waar verf luistert
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
326 Haar vriend, de Nachtwacht, vraagt om mededogen
of geschilderd pakpapier voor de dozen.
Ze bezocht graag zijn tiny woning in Sneek…
snoeien
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
117 weet je wat ik had
bedacht mijn lief
het snoeien van jouw
liefde het plukken van
je schroom, de zachte dadels
in je ogenschijn en de klanken
waaraan je bent getafeld
meewarig voor alles die jou
als een stalen frame in een
ogenschijnlijke jargon van
mededogen bezien
daar zou ik iets van willen snoepen
het verheerlijken in de geste…
drie sonnetten voor de maangodin - 3 - Ceridwen
netgedicht
3.3 met 130 stemmen
33.919 De nacht is stil en zwanger van symbolen
de donkere hemel heeft een zilveren maan
die magiërs en heksen rond doet dolen
en allen die haar tovertaal verstaan
Ik zie haar aan met mijn gesloten ogen
zij die zowel daarginds als hier bestaat
zo innig mild en zo vol mededogen
het zwarte water spiegelt haar gelaat
‘n Toverdrank zal ik u toebereiden…
Stenen speelgoed
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
1.337 Bladeren spelen uit twijg ontwaakt
schaduwen in niets ziende ogen
lispelen een lied vol mededogen
nu het beeld zich aan hun schaduw raakt
Het groene kleed dat marmer siert
geeft het doods grimas een lentekleur
het koud witte lijf de valse fleur
van bloeiend leven dat welig tiert
Haar handen plukken het mossig bed
krabbend als verdriet…
Genieten
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.377 hemel
Opgelicht door twinkelende sterren
Gesluierd door slierten wolk
De stad chloreert vanuit de ruiten
De nacht waakt over de aarde
Mensen slapen of waken
Besef doet klinken
Bestaan doet kraken
Wat, waar of iemand kan het weten
Hoe wij hier in Godsnaam zijn verzeilt
Wanneer we gaan en waar naartoe
Waarom de mensheid eeuwig strijdt
Uit mededogen…
Herder met vee
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.094 heil
Door een dikke walm van mest dat brandt
Zo is hij de beet van de muskiet voor
Maar de as bijt nu in zijn vel
Zijn mager vee draagt grote horens
Waardeloos voor vleeshaak en slagersmes
Gefokt naar volharding en weerstand
Wordt vet overbodig
Het vee is zijn vermogen
Hij bouwt een dorp op hoge, arme grond
De stamvader kent geen mededogen…
Met duizend ogen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
480 ik hoorde een lied
uit de vierde dimensie
waar magie en mystiek
de klankkeuzes zijn
liet me meevoeren
door stemming en sfeer
naar grenzen van weleer
in de diepte van ons hart
overweldigend was
de smart en het
mededogen dat met
duizend ogen warmte gaf
na een korte heling
ging ik weer omhoog
waar de ruimte haar
schittering ingetogen…
De armen in de goot
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
858 Heel veel armen in de goot
Lopen niet te klagen
Geef ons heden ons dagelijks brood
Dat is alles wat zij vragen
Vooral in derde wereldlanden
Zie je mensen met bange holle ogen
Kijken naar lege magere handen
Smekend om wat mededogen
Daar kun je de honger niet mee stillen
Dat begrijp ik ook nog wel
Maar liever zouden zij dat willen
Dan creperen…
Ik heb de tuinman lief
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
957 Ik heb de tuinman lief
en zijn gebaar
dat met het wachten van de winter
zachter wordt en zwijgzaam
als de aarde en haar mededogen
om het denken, het koude denken van de mensen.…
onderstroom
netgedicht
4.1 met 11 stemmen
627 Drijf met de eb mee naar open zee
waar de ervaring leert in het
besef dat hart en wijsheid zich
tezamen niet gelijk kunnen openbaren
in een gewijzigd tij van inzicht zal
een mededogen baren en wordt men
als volwassen drenkeling op een
verlaten strand te vondeling gelegd.…
zinvol leven
netgedicht
3.0 met 54 stemmen
11.409 ik huil met droge ogen
mijn tanden grijze as
ik ben de jeugd ontvloden
maar lekker in mijn sas
de wilde woeste jaren
wijsheid wild vergaren
vol met mededogen
Gods ervaren geboden
goed ethisch leven
in praktijk gebracht
mijn leven gegeven
andermans pracht
het is volbracht
maar hebt u nou nog even
om mij serene rust te geven…
Moeder
hartenkreet
3.8 met 10 stemmen
1.480 Jij was vol warmte, mededogen
Jij had mij, als een ieder, lief
Dit leven had toch nog gemogen
De dementie is als een dief
Al wat ik liefhad is verdwenen
Jouw geest, zo hoop ik, bij de Heer
Het lichaam tegenover mij
Da's zeker
Heeft weinig van mijn moeder meer…
Mijn moeder (herkansing)
hartenkreet
3.7 met 22 stemmen
2.753 Moeder
Zoals jij daar zit
Zo eenzaam
En je ogen leeg
Ben jij nog wel
In deze wereld
Ben ik voor jou
Nog wel het kind
Dat jij ooit kreeg
Ik zie je starend
Naar mij kijken
Wat gaat er in je hoofd toch om
Geen woord
Komt er over je lippen
Ik haat die sfeer
Waarom
Waarom
Jij was vol warmte
Mededogen
Had mij
Als eenieder
Lief
Dit leven…
voor jou LB
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
491 spreek je zoete woorden,
tot het avondduister,
of prille bundels van de dag
vaag je weg, met één veeg,
je ranke handen,
boze gedachten in de lucht
en zal je eens in lompen gestoken,
traan op je wang,
vertwijfeld benen door het zand
dan nog is daar je eigen beeld,
vol levenslach,
fonkelvuur van uit je ogen
en met je kus van mededogen…
In een distillaat van liefde
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
629 tijd zal de liefde
warmte aan onze vriendschap binden
ik leun mijn loom verliefde lichaam
tegen je vastberadenheid aan
we zwijgen intiem
in ogen die gedachten aaneen rijgen
tot de winter
als ouderdom
wijsheid
verworvenheid
ons deel is geworden
en gebreken de vruchten zijn van de boom der kennis
hul me dan in je dekens van mededogen…
VRIJHEID
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
603 niet zichzelf meer zijn
Geloof is niet waar het om gaat
filosofie is het gemis
Ongeloof de gouden draad
die ook hier centraal in is
Waar is de veiligheid gebleven
gemoedsrust als een zeef die lekt
Om niet meer zonder angst te leven
is het hebben van respect
Moedig slaan we onze ogen
naar een onbekende tijd
Het wordt een tijd van mededogen…
KRUIS SCHEPT KRACHT
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
402 Jezus wordt met felle zwepen geslagen,
valt afgemat en bloedend op de grond,
kijkt mild, vol mededogen in het rond,
wil voor Zijn beulen vergeving vragen.
Hij draagt het hout der schande zonder klagen
naar de vervloekte heuvel, om daar terstond
door hamer en spijkers te worden gewond,
maar kan de grootste pijn moedig verdragen.…
Troost
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
486 Hoe troostvol is een blik vol mededogen
Een arm om je schouder, een woord vol begrip
Een vriend waar je altijd op kunt bogen
Als een zon die haalt je uit een dip.…
Levensloop
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
435 Verzamelt in de
levensloop
het zilt van jaren,
van het mededogen,
los van valse hoop
in een briljante
tocht op zoek naar
eilanden van de zon,
alleen door tijd bemant,
troost te vinden in
de vriendschappen
te schuilen in het
het hunkerende
bloed, wat op het
manifest van lijf
en leed geschreven,
bleven we aan elkaar…
De schoonmakers
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
217 Ze kloppen zacht aan dichte deuren,
hun handen vol met koude lucht.
Ze dweilen sporen, vegen harten,
weten wat niemand zeggen durft.
Er ligt een sleutel in de schaduw,
een pistool van zilvergrijs.
Niet om te schieten, maar te wijzen
op een grens die niemand opeist.
Arme Jef en Hans , de geesten,
staan te fluisteren in het licht.
Ze zijn…