Alle inzendingen over venijn

482 resultaten.

Sorteren op:

van lentezonnen tot ijsbloemen

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 535
als alles in de lente bloeit de zomer binnenschuift en verschroeit tot de herfstwind met tak en blad stoeit en het winterijs ten laatste vervloeit als de lentezon knoppen openbreekt en later de zomerzon venijnig steekt de herfstregen jou en mij doorweekt tot de winter het lijf ruw verbleekt als de lentebloesem openspringt en een zomerbries…
J.Bakx22 september 2017Lees meer >

Ach Catalonië

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 817
Want Spanje dreigt met kerkers en knuppelt vol venijn. O Carles, net als Mozes leidt uw volk door de woestijn En trek Rajoy maar stevig bij zijn grijze, vlassige baard want net als Franco indertijd is hij geen euro waard.…

Insectueel verdwijnend

netgedicht
5.0 met 23 stemmen aantal keer bekeken 496
er bewoog iets zwarts donkerde venijn uit angstig makend klein niet offensief als een dief in de nacht die onverwacht verschijnt met flitsende nagels krassend sporen trok in de angstige vloer zonder een eenduidiger doel dan te intimideren door onbekendheid met scheurend jankende muziek die zijn bestaan niet ontleende aan wat…
wil melker9 augustus 2023Lees meer >

Het Zilveren Kruis

netgedicht
2.5 met 11 stemmen aantal keer bekeken 1.159
Er is ruw aan gerukt je ruikt nog de geur van vers verdriet - geen wonder - je ziet de rauwe kleur van rood de pijn erin gecapitonneerd op zijde bezeerd door venijn lagen de jaden jaloezie, de zalmcamee met de zoute ogen en al haar galgouden ringen, een robijn, het oog van een zwijn en het smalensnoer dat niet meer kon zingen.…
Miranda Mei10 februari 2003Lees meer >

De tweespalt perceptie

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 540
je lach is primair eerlijk en open maar eindigt soms klein met een niet transparante keuze tussen puritein en licht venijn daar waar mogelijkheden verwaaien en rechtuit fabuleuze draaien neemt kent plezier de geheimzinnige weg van wel geweten maar niet gezegd of waar obstakels en stekels wegen markeren die in eenmalig proberen…

Protest

hartenkreet
4.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.703
betrad een brandend huis om te redden mens en dier, durf te wedden dat soms de angst toesloeg als het vuur om je heen joeg iedere werkdag stond ik je af de feestdagen alleen was een straf zij hadden geen idee, jij was zo stoer dat altijd de dood lag op de loer het eerbetoon op je laatste dag, liefste mijn was een bron voor veel venijn…
Adriana22 februari 2004Lees meer >

Zinloos geweld

hartenkreet
4.7 met 6 stemmen aantal keer bekeken 763
Haat, nijd, geweld… het intolerante ‘zijn’ ’s Werelds snelle leven, vol egoïsme en venijn Normen en waarden, de grenzen verlegd Ons eigen gevoel… is het nog echt? De verlegde grenzen overschreden, bekeken met angst De massa kijkt toe… wie is het bangst? Afgekeurd met afgrijzen, maar wie staat op?…

Ornamenten manen

netgedicht
2.3 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.081
druipt op de mosgedoopte zerken van oude en prille paden van gestorven helden De aanblik van het steigerend paard geschuimd en met ornamenten manen duizend penselen in zijn staart sintels vergruizend in volle vaart over winterpaden en lentelanen Ik hoor witte wolken breken oplossend in een kolkend smeken verkruimelen in nevels van venijn…

De lunch pauze

netgedicht
3.8 met 41 stemmen aantal keer bekeken 6.114
Weeïge drank adem was mijn deel Passie raasde wulps zonder enig gevoel Tierde met niet aflatend venijn door jou heen Pijnlijk besmeurd vernederd werd ik alleen Ongeremd laat je smerige lusten op mij los Waar pijn jouw geilheid doet vervoeren Grenzen steeds gewelddadig verlegd Mijn geest verstijft kil niet te beroeren Daar vunzige lust ongemeen…
Ivan Grud4 februari 2005Lees meer >

Opsporingsbericht

netgedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 2.277
Zij is de bedeesde wees De kleuter die zonder kaakslag Of opstoot van verwijten Bezweek aan maagzweren en venijn En de verraderlijk zwenkende stroom Van zijn en worden Tussen angstdroom en fantoompijn Op een korrelige krantenfoto Staat zij in een verkrampte pose Nu is zij vermist En voedt ze de kindse geruchten Dat ze door een dorpsgek…
Wim Veen19 januari 2005Lees meer >

Grandeur van verrijzen

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 475
drukkend heet geladen met stof en rumoer leek de atmosfeer te gaan exploderen tot er een gejuich en de geur van bloed venijn en vergelding onze kant op kwam we zagen de man met zijn kroon beladen met kruis onder hoon en spot bijna kapot het waren zijn ogen die uit zijn gebogen gestalte op heldere wijze de verte in keken…

Afstraling

netgedicht
3.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.015
pijn op tafel legt geef ik een trap tegen de stoel aan de andere zijde vang jouw tranen op lees geschiedenis in doffe ogen, deze dag schrijft nu al een zwarte herinnering weer laat ik los neem in stilte afscheid van de verwondering dat dit leven gespeeld is in de spiegel stromen tranen langs wazig zicht het grind knarst venijnig…
metha29 juni 2005Lees meer >

GIF BRENGT HEIL

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 13
stenen ziet om zich heen leegte vol dreiging en spot bij het gewaagde spel dat zijn leven uitdaagde terstond wil eisen opeens ligt hij stil overal pijn stekels prikken genadeloos de grote cactus met veel wijde lange armen heeft de val geremd de reusachtige vetplant die een ieder weert kleine gevreesde speertjes toont waarin venijn…
Han Messie6 november 2026Lees meer >

Morgenroos

netgedicht
4.1 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.054
Is het pas gisteren dat ik je achterliet verstikkend in de opgehoeste woorden die vol venijn je eigen adem smoorden als onbeheerst ontplofte staven dynamiet hoe vaak heb jij gewenst me te vermoorden en vond je me een gore slet of parasiet waarvan je kotste om vervolgens hypocriet luid schat te hijgen wat de buren hoorden nu kniel je als…
sacrajewa28 februari 2007Lees meer >

Plu

netgedicht
3.9 met 8 stemmen aantal keer bekeken 515
Venijnig zwaait de wind de regen rond. Wild bijna. Dit is toch de lente niet? Van schuilen in het bushokje kan geen sprake zijn, want alleen in het uiterst hoekje sta je droog: precies het plekje dat die vrouw al vond en er nu haar plu staat uit te schudden.…

Schaduw als bestaan

netgedicht
3.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 485
ik heb mijn tanden stukgebeten op de tijd in een vlaag van haat en nijd het heeft niet mogen baten in wrok kijk ik nu om door de gaten die gevallen zijn verrafelde mijn leven ging kapot aan onderhuids venijn waar ik schaduw als bestaan zag donkerden de mooie jaren uit zicht omdat ik dacht dat licht niet voor mij was weggelegd spelend…
wil melker3 augustus 2014Lees meer >

Laat ze slapen

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 496
gitaarmuziek of zang Ze willen niets dan de oude liedjes horen Zo vertrouwd, zo zeker en zo zoet Je gave zou het ritme slechts verstoren Alleen het ritme, het ritme dat is goed Maak niet los, wat vast heeft kunnen groeien In die jaren van gewoonte en van pijn Dat men trots, op de sloten en de boeien De bevrijder, zal onthalen met venijn…
Dark horse9 augustus 2011Lees meer >

Een kwartiertje in de trein

netgedicht
4.9 met 15 stemmen aantal keer bekeken 716
Venijnig scherp brandt het gemis. (dit gedichtje is eerder gepubliceerd in Maatstaf nr 5, 1995)…
Tjoke27 augustus 2011Lees meer >

Mooie dis

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 907
(van stil verlangen) Pronte borsten tippen de hemel Ondergaande zon, maakt plaats voor een sterrenhemel die in mooie lijnen zijn verhaal doet gelden De kling vibreert raakt vanbinnen Zachte wanden rondom hemels vocht dat slechts begeleidt vanaf hoge toren met schijn die zelden Oprecht bedriegt laat zij dansen Venijn van schijn…

Liefde

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 997
verschrikkelijke woede die hakt en bloed spat op de muren die buiken openrijt De demonische grijns die volstrekt afgescheiden is van het wezen vrede en van alle wezens Een komen en gaan van romantiek en beminnen van lippen die elkaar kussen even in elkaar rusten en elkaar eeuwig trouw beloven maar straks wellicht worden kussen venijnige…

Beëlzebub

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 480
Wat is toch dat venijnig geraas van draaikolken achter de windstilte. Dat schuilt als zuchten of zwijgen nu eikenbladeren eenzaam wiegen. Dat wortelt als dromen in bomen. Welke genen neigen naar schurende woede. Zelfs nu het vlees is gepijnigd tot rauwe biefstuk. Zelfs nu het zowaar routineus avond lijkt te worden.…
Iniduo14 juli 2013Lees meer >

Artiest

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 514
Je wenst je even veilig thuis bij moeder op de bank, als je alleen maar denkt aan het venijn van spottend licht. Maar altijd wint toch weer die droom, eens verwekt als puber tussen wat coulissen, een kind nog springend tussen hoop en schroom. Op het moment van opkomst denk je: ‘ik moet heel nodig pissen’.…
G.B.Scipio30 oktober 2013Lees meer >

De stilte en de dood

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 679
zij mij aan die stilte van die grauwe herfstnacht Geen ster scheen in de hemel te staan ik huilde zacht, daar ik aan jou dacht In ijzige stilte woekerde een woord; die toezegging jou nooit te vergeten Ik riep je, en wachtte op je antwoord jij die altijd in mijn hart had gezeten Met roestige woorden wees je mij af met koude letters, in venijn…
Ton Rijkers29 oktober 2015Lees meer >

fladderen

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 381
dansen terwijl de wereld buiten zich langzaam opmaakt voor een nieuwe start als wij onze deuren openen om de warmte te proeven van het elkaar ontmoeten dat ontsnapt aan het virus de zo gehoopte toegift is met opgeheven vuisten zwaaiend naar het monster omarmen wij elkaar denkbeeldig gewaarschuwd als wij zijn voor het onzichtbaar venijn…

herberg zijn

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 497
mens zijn is herberg geven dag na dag van minuut tot minuut met telkens weer nieuw en onverwacht komend en gaand bezoek waar een rugzak staat op weg naar de horizon willen wij thuis geven aan voortdurende vindtocht van vreugde en verdriet depressies ook of wanhoop ook als de bagage schaamte blijkt of venijn met en voor elkaar ontvangen…

steekspel

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 497
Uit elke vrouw wordt een man gebaard met week vlees en bloed in de mond gespeend met melk en zorgen bezwaard schuift hij zijn klamme buik naar de afgrond En wanneer het ebben komt na de vloed liggen ze op een hoop benen en bekkens gewis komt de koude wind tussen ’t wasgoed het venijn met vuur de adem in de kwintessens Waarna veel napraat…

je schaterlach is snerpend

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 804
hooghartig is je blik je schaterlach is snerpend echo's rollen van de trap schaters sterven lachend af daal maar naar de hellepoort ik open hem voordat de stank je smoort en werp een blik in het woeste vuur zij krijsen hard venijn en koude spot om de lange duur herkenbaar zijn ze nog als tijdloos smeulend wangedrocht hun…
wil melker21 januari 2006Lees meer >

twee pennen

netgedicht
4.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 458
ik ben de weg naar niemandsland het hete zand waar je voeten verbranden ik ben de vloed de gesel der stranden ik ben de gekheid de waanzin ten top ik ben de galg de valbijl de strop ik ben migraine de kanker en pijn ik ben de adder het giftig venijn ik ben de wreedheid de grijns op je lippen ik ben het schip dat loopt op de klippen ik ben de…

Zeven vogels zwart

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 400
Ze kwamen op de wind van het Noorden, zeven vogels zwart krassend koud uit het hart één voor elke dag van de week zwijgen; negeren; woede; haat; venijn; gif en voor de zondag zelfhaat afgewenteld....…

wit rondgevlekt in kristallijn

netgedicht
3.6 met 7 stemmen aantal keer bekeken 778
verzoet de kou drift spelend in een strakkend blauw ijzend waaien winden bloemen in doorzichtig glas ze liggen rijpend slootgeschikt en keurig waterpas uitgestrekt wit rondgevlekt in kristallijn speelt vorst in hermelijn met licht en pijn hij straalt intens zijn koude macht als speldenprikken zilver zonnen in het klein vriezen sterren met venijn…
wil melker24 januari 2004Lees meer >