482 resultaten.
van lentezonnen tot ijsbloemen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
535 als alles in de lente bloeit
de zomer binnenschuift en verschroeit
tot de herfstwind met tak en blad stoeit
en het winterijs ten laatste vervloeit
als de lentezon knoppen openbreekt
en later de zomerzon venijnig steekt
de herfstregen jou en mij doorweekt
tot de winter het lijf ruw verbleekt
als de lentebloesem openspringt
en een zomerbries…
Ach Catalonië
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
817 Want Spanje dreigt met kerkers
en knuppelt vol venijn.
O Carles, net als Mozes
leidt uw volk door de woestijn
En trek Rajoy maar stevig
bij zijn grijze, vlassige baard
want net als Franco indertijd
is hij geen euro waard.…
Insectueel verdwijnend
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
496 er bewoog
iets zwarts
donkerde venijn
uit angstig
makend klein
niet offensief
als een dief
in de nacht
die onverwacht
verschijnt
met flitsende
nagels krassend
sporen trok
in de angstige
vloer zonder een
eenduidiger doel
dan te intimideren
door onbekendheid
met scheurend
jankende muziek
die zijn bestaan
niet ontleende aan
wat…
Het Zilveren Kruis
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
1.159 Er is ruw aan gerukt
je ruikt nog de geur van vers verdriet
- geen wonder -
je ziet de rauwe kleur van rood
de pijn erin gecapitonneerd
op zijde bezeerd door venijn
lagen de jaden jaloezie,
de zalmcamee met de zoute ogen
en al haar galgouden ringen,
een robijn, het oog van een zwijn
en het smalensnoer
dat niet meer kon zingen.…
De tweespalt perceptie
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
540 je lach is primair
eerlijk en open maar
eindigt soms klein met
een niet transparante keuze
tussen puritein en licht venijn
daar waar
mogelijkheden verwaaien
en rechtuit fabuleuze
draaien neemt kent plezier
de geheimzinnige weg van
wel geweten maar niet gezegd
of waar obstakels
en stekels wegen markeren
die in eenmalig proberen…
Protest
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
1.703 betrad een brandend huis
om te redden
mens en dier,
durf te wedden
dat soms de angst toesloeg
als het vuur om je heen joeg
iedere werkdag stond ik je af
de feestdagen alleen
was een straf
zij hadden geen idee,
jij was zo stoer
dat altijd de dood lag op de loer
het eerbetoon op je laatste dag, liefste mijn
was een bron voor veel venijn…
Zinloos geweld
hartenkreet
4.7 met 6 stemmen
763 Haat, nijd, geweld… het intolerante ‘zijn’
’s Werelds snelle leven, vol egoïsme en venijn
Normen en waarden, de grenzen verlegd
Ons eigen gevoel… is het nog echt?
De verlegde grenzen overschreden, bekeken met angst
De massa kijkt toe… wie is het bangst?
Afgekeurd met afgrijzen, maar wie staat op?…
Ornamenten manen
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
1.081 druipt
op de mosgedoopte zerken van oude
en prille paden van gestorven helden
De aanblik van het steigerend paard
geschuimd en met ornamenten manen
duizend penselen in zijn staart
sintels vergruizend in volle vaart
over winterpaden en lentelanen
Ik hoor witte wolken breken
oplossend in een kolkend smeken
verkruimelen in nevels van venijn…
De lunch pauze
netgedicht
3.8 met 41 stemmen
6.114 Weeïge drank adem was mijn deel
Passie raasde wulps zonder enig gevoel
Tierde met niet aflatend venijn door jou heen
Pijnlijk besmeurd vernederd werd ik alleen
Ongeremd laat je smerige lusten op mij los
Waar pijn jouw geilheid doet vervoeren
Grenzen steeds gewelddadig verlegd
Mijn geest verstijft kil niet te beroeren
Daar vunzige lust ongemeen…
Opsporingsbericht
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
2.277 Zij is de bedeesde wees
De kleuter die zonder kaakslag
Of opstoot van verwijten
Bezweek aan maagzweren en venijn
En de verraderlijk zwenkende stroom
Van zijn en worden
Tussen angstdroom en fantoompijn
Op een korrelige krantenfoto
Staat zij in een verkrampte pose
Nu is zij vermist
En voedt ze de kindse geruchten
Dat ze door een dorpsgek…
Grandeur van verrijzen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
475 drukkend heet
geladen met
stof en rumoer
leek de atmosfeer
te gaan exploderen
tot er een gejuich
en de geur van
bloed venijn en
vergelding onze
kant op kwam
we zagen de man
met zijn kroon
beladen met kruis
onder hoon en
spot bijna kapot
het waren zijn ogen
die uit zijn gebogen
gestalte op heldere
wijze de verte in keken…
Afstraling
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.015 pijn op tafel legt
geef ik een trap
tegen de stoel aan
de andere zijde
vang jouw tranen op
lees geschiedenis
in doffe ogen, deze
dag schrijft nu al een
zwarte herinnering
weer laat ik los neem
in stilte afscheid van
de verwondering dat
dit leven gespeeld is
in de spiegel stromen
tranen langs wazig zicht
het grind knarst venijnig…
GIF BRENGT HEIL
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
13 stenen
ziet om zich heen
leegte vol dreiging en spot
bij het gewaagde spel
dat zijn leven uitdaagde
terstond wil eisen
opeens
ligt hij stil overal pijn
stekels prikken genadeloos
de grote cactus
met veel wijde lange armen
heeft de val geremd
de reusachtige vetplant
die een ieder weert
kleine gevreesde speertjes toont
waarin venijn…
Morgenroos
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
1.054 Is het pas gisteren dat ik je achterliet
verstikkend in de opgehoeste woorden
die vol venijn je eigen adem smoorden
als onbeheerst ontplofte staven dynamiet
hoe vaak heb jij gewenst me te vermoorden
en vond je me een gore slet of parasiet
waarvan je kotste om vervolgens hypocriet
luid schat te hijgen wat de buren hoorden
nu kniel je als…
Plu
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
515 Venijnig zwaait de wind de regen rond.
Wild bijna. Dit is toch de lente niet?
Van schuilen in het bushokje kan geen sprake
zijn, want alleen in het uiterst hoekje sta je droog:
precies het plekje dat die vrouw al vond
en er nu haar plu staat uit te schudden.…
Schaduw als bestaan
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
485 ik heb mijn tanden
stukgebeten op de tijd
in een vlaag van haat en nijd
het heeft niet mogen baten
in wrok kijk ik nu om
door de gaten die gevallen zijn
verrafelde mijn leven
ging kapot aan onderhuids venijn
waar ik schaduw als bestaan zag
donkerden de mooie jaren
uit zicht omdat ik dacht dat licht
niet voor mij was weggelegd
spelend…
Laat ze slapen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
496 gitaarmuziek of zang
Ze willen niets dan de oude liedjes horen
Zo vertrouwd, zo zeker en zo zoet
Je gave zou het ritme slechts verstoren
Alleen het ritme, het ritme dat is goed
Maak niet los, wat vast heeft kunnen groeien
In die jaren van gewoonte en van pijn
Dat men trots, op de sloten en de boeien
De bevrijder, zal onthalen met venijn…
Een kwartiertje in de trein
netgedicht
4.9 met 15 stemmen
716 Venijnig scherp brandt het gemis.
(dit gedichtje is eerder gepubliceerd in Maatstaf nr 5, 1995)…
Mooie dis
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
907 (van stil verlangen)
Pronte borsten
tippen de hemel
Ondergaande
zon, maakt plaats voor
een sterrenhemel die
in mooie lijnen zijn
verhaal doet gelden
De kling vibreert
raakt vanbinnen
Zachte wanden
rondom hemels
vocht dat slechts begeleidt
vanaf hoge toren
met schijn die zelden
Oprecht bedriegt
laat zij dansen
Venijn van schijn…
Liefde
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
997 verschrikkelijke woede
die hakt
en bloed spat op de muren
die buiken
openrijt
De demonische grijns
die volstrekt afgescheiden is
van het wezen vrede
en van alle wezens
Een komen
en gaan
van romantiek
en beminnen
van lippen die elkaar kussen
even in elkaar rusten
en elkaar eeuwig trouw beloven
maar straks wellicht
worden kussen
venijnige…
Beëlzebub
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
480 Wat is toch dat venijnig geraas
van draaikolken achter de windstilte. Dat schuilt als zuchten of zwijgen
nu eikenbladeren eenzaam wiegen. Dat wortelt als dromen in bomen.
Welke genen neigen naar schurende woede. Zelfs nu het vlees is gepijnigd
tot rauwe biefstuk. Zelfs nu het zowaar routineus avond lijkt te worden.…
Artiest
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
514 Je wenst je even veilig thuis bij moeder op de bank,
als je alleen maar denkt aan het venijn van spottend licht.
Maar altijd wint toch weer die droom,
eens verwekt als puber tussen wat coulissen,
een kind nog springend tussen hoop en schroom.
Op het moment van opkomst denk je: ‘ik moet heel nodig pissen’.…
De stilte en de dood
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
679 zij mij aan
die stilte van die grauwe herfstnacht
Geen ster scheen in de hemel te staan
ik huilde zacht, daar ik aan jou dacht
In ijzige stilte woekerde een woord;
die toezegging jou nooit te vergeten
Ik riep je, en wachtte op je antwoord
jij die altijd in mijn hart had gezeten
Met roestige woorden wees je mij af
met koude letters, in venijn…
fladderen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
381 dansen
terwijl de wereld buiten
zich langzaam opmaakt
voor een nieuwe start
als wij onze deuren openen
om de warmte te proeven
van het elkaar ontmoeten
dat ontsnapt aan het virus
de zo gehoopte toegift is
met opgeheven vuisten
zwaaiend naar het monster
omarmen wij elkaar denkbeeldig
gewaarschuwd als wij zijn
voor het onzichtbaar venijn…
herberg zijn
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
497 mens zijn is herberg geven
dag na dag
van minuut tot minuut
met telkens weer
nieuw en onverwacht
komend en gaand bezoek
waar een rugzak staat
op weg naar de horizon
willen wij thuis geven
aan voortdurende vindtocht
van vreugde en verdriet
depressies ook of wanhoop
ook als de bagage
schaamte blijkt of venijn
met en voor elkaar
ontvangen…
steekspel
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
497 Uit elke vrouw wordt een man gebaard
met week vlees en bloed in de mond
gespeend met melk en zorgen bezwaard
schuift hij zijn klamme buik naar de afgrond
En wanneer het ebben komt na de vloed
liggen ze op een hoop benen en bekkens
gewis komt de koude wind tussen ’t wasgoed
het venijn met vuur de adem in de kwintessens
Waarna veel napraat…
je schaterlach is snerpend
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
804 hooghartig is je blik
je schaterlach is snerpend
echo's rollen van de trap
schaters sterven lachend af
daal maar naar de hellepoort
ik open hem voordat
de stank je smoort en werp
een blik in het woeste vuur
zij krijsen hard venijn
en koude spot om de lange duur
herkenbaar zijn ze nog
als tijdloos smeulend wangedrocht
hun…
twee pennen
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
458 ik ben de weg naar niemandsland
het hete zand waar je voeten verbranden
ik ben de vloed de gesel der stranden
ik ben de gekheid de waanzin ten top
ik ben de galg de valbijl de strop
ik ben migraine de kanker en pijn
ik ben de adder het giftig venijn
ik ben de wreedheid de grijns op je lippen
ik ben het schip dat loopt op de klippen
ik ben de…
Zeven vogels zwart
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
400 Ze kwamen
op de wind
van het Noorden,
zeven
vogels
zwart
krassend koud uit het hart
één voor elke dag
van de week
zwijgen;
negeren;
woede;
haat;
venijn;
gif
en voor de zondag
zelfhaat afgewenteld....…
wit rondgevlekt in kristallijn
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
778 verzoet de kou
drift spelend in een strakkend blauw
ijzend waaien winden bloemen in doorzichtig glas
ze liggen rijpend slootgeschikt en keurig waterpas
uitgestrekt wit rondgevlekt in kristallijn
speelt vorst in hermelijn met licht en pijn
hij straalt intens zijn koude macht
als speldenprikken zilver zonnen in het klein
vriezen sterren met venijn…