325 resultaten.
Strandwandeling
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
213 De stilte daalt neder op ’t strand,
Alleen ’t ruisen van de branding
En ’t zacht gefluister van helmgras,
Wuivend in ’t koele avondbriesje.…
Zang (Klare, wat heeft er uw hartje verlept)
poëzie
3.3 met 24 stemmen
5.688 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
verlept - zijn frisheid doen verliezen
benepen - bedrukt
dat schort - waaraan ontbreekt
Moogje - Kan je
een lonkje te slaan - een blik te werpen
leuterig - wuivend
lustigjes - opgewekt
uw zinnetjes - uw verlangens
bron - het beekje uit de laatste regel van het 3e couplet…
LANGS DE NETE
poëzie
3.3 met 7 stemmen
2.205 Glijdende uchtendzonnestralen
zilvren fijn de lichte nevel,
traagzaam wuivend om het landschap
als een sluier, maagdelijk blank;
en geen klank trilt in die stilte
dan, van verre - o ver! - gevaren,
slechts, bij pozen, halvling hoorbaar,
een verdoofde torenklank.
Schone droom!…
Memmedag
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
757 Dan roept de wind uit de wuivende bomen
zullen we verder gaan door het wijde land
hollen en huppelen tot weer een dag landt.
Te samen vormen dan al die dingen onverplicht
met die muziek een moederdaggedicht.
1991
Mem - een Fries woord voor moeder.…
4 Mei
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.024 moeder op zoek naar haar kind
een kind op zoek naar zijn vader
een vader op zoek naar het antwoord
alsof het ergens zou bestaan
die doden zullen de overlevenden
overleven
onsterfelijkheid stond op hun
voorhoofden geschreven
in de vallei des doods nestelen
vogels zich tussen de resten
van een oud lager
hun ogen overzien velden vol
wuivend…
VERBODEN LIEFDE
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
477 Langs Frieslands kust
over de Waddeneilanden
waait door rollende golven
tussen wuivende zeedistels
het oude roerende sprookje
van het kind der zee en een mens
op het purperavondstrand
zingt een jonge kerel
over liefde die hij nooit vond
maar slechts duisternis der wereld
verbergen de baren vreugde?…
Maling
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
541 Al aardig opgeschoten
na vele slobberige sloten
wat wuivend weiland
en het stroeve strand
verlieten we getwee
en hand in hand
ons tweede vaderland
nu proefden we het zoet van zee.
Totdat een kiel ons overgleed
een net het water overviel
en ons o wee de das omdeed
die domme kotter ons achilleshiel.…
Het leven heeft ons ten dans gevraagd
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
950 Van de maatstaf der bezinning
en de keerkring van het gelijk
naar het raakvlak van rood blozend
en het metrum wat verstrijkt
vinden slanke voeten trappelend
een nieuwe danspas voor een oud refrein
Ook de jachtuil en de veldmuis
tussen maan en wuivend riet
en de dauwdrop topzwaar rustend
op het ranke loof dat lieft
glijden immer zuiver…
De elegantie van de zwaan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
571 Wanneer zij als een hele mooie danseres oog heeft voor
een rijke natuur rondom haar, een fervente wandelaarster die trekt
langs de brede oevers van de kronkelende lijn waar zij tussen de wuivende
grashalmen en omhoog reikende rietstengels haar brede snavel even kan verbergen.…
De avondwolken
poëzie
3.9 met 14 stemmen
3.978 Toen zag ik uit in de avond
En keek in de wuivende hemel,
Zoals een plant in de avond
Alleen op een zonnige heuvel,
Zoals een zwijgende vogel,
Die rust op een eenzame heuvel,
Onder de varende wolken
Van de eindeloos drijvende hemel
Van blauw en van goud; - en de wolken
Dreven als zachte gestalten,
Als tedere vreemde gestalten -
Zoals de zoete…
LAMENTO
gedicht
4.0 met 33 stemmen
17.766 het lange diepe water
waar achter oeverriet achter oeverriet de zon
dat ik dacht dat je altijd maar altijd
dat altijd maar je ogen je ogen en de lucht
altijd maar je ogen en de lucht
altijd maar rimpelend in het water rimpelend
dat altijd in levende stilte
dat ik altijd zou leven in levende stilte
dat je altijd maar dat wuivend…
Wij
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
615 lachen in je marmeren tegels
die patronen van je fantasie tussen de regels
we zijn de wolken die nieuwsgierig kijken en somber
maar de hele belommerde bestaansdrift zien wij monterder
wij zijn het opgeklopte schuim dat op capucchino’s staat
de schaduw onder de schotels die niet weggaat
het niet platgevallen leven in de sterren van kaneel
de wuivende…
Schemering
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
521 Wanneer tijdens vooravond een zon naar beneden
komt waarbij zij zich schuil houdt achter wuivende struikgewas
Haar laatste warmtestralen beginnen zich te verdampen in het luchtledige
terwijl het puur licht nog even zich van haar inspirerende en opvallende kant laat zien.…
Europa, vernietig Japan
poëzie
4.2 met 9 stemmen
4.976 De zuivere wil van uw blanke gewest,
het sap van uw zwellende vruchten,
uw wuivende wolkige luchten,
uw vrouwen van 't wetende west,
herinner u wel:
't is al op het spel
gezet van de Aap en de Man.
Europa, vernietig Japan!…
Zomer
netgedicht
2.8 met 15 stemmen
1.510 Het gouden graan buigt wuivend naar de verre horizon
waar warmte trilt als opgelaaide felle brand,
de zinderende lucht verkopert het vergloeide zand,
een koele kabbelende beek verdampt tot dode bron.…
Camoës’ thuiskomst
poëzie
3.9 met 9 stemmen
4.275 Na zeven dagen in de stad gelaten,
Door niemand vergezeld, gingen wij saam
Als geesten overdag door vreemde straten,
Geen juichend volk, geen vrouw wuivend aan ’t raam.
Aan ’t hof wist niemand meer van onze naam.…
Over bruggen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
640 Lopend langs de IJssel
kwamen eerst herinneringen
ik liep er ooit met R tot Zwolle
toen fietste ik met P in de wind
tot de brug er overheen en terug
Nu met jou,
beiden met een hoedje in de zon
De wind verwaait de klamme lucht
Bedrijfspanden voorbij
blijven we tussen wuivend groen
en de rivier
Als gindse overkant mooier lonkt
en er…
LENTESTOET
poëzie
1.9 met 7 stemmen
1.753 Zij streelt het sterrenmos met lichte tred,
En tovert met haar ogen teed're glans
Op 't schuchter-wuivend lichtgroen blaadrenvolk,
En koost met zachte handen al wat sproot
Om 't woud te tooien bij haar ommegang.…
afscheid van een zomerdag
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
1.613 in de magistrale gloed van namiddagzon die uitbundig
jubelt als een zojuist opgepoetste koperen schuiftrompet dansen zingende muggen, rijst een oranje vuurzuil in de mosgroene vijver en waaieren losse handen gedachteloos
vele kanten uit
roerloos echter wat gazen vleugeltjes hangend aan
wit wuivende bloemkelken
hoe zelfbewust geuren zij daar!…
NAAR HET EINDDOEL
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
501 Het omringende voelbare heden
is een lang kronkelig zandpad
wiens fijne gladde kruimels
aangenaam je voetzolen strelen
scherpe kiezelsteentjes priemen soms pijnlijk
zijn dan gauw weer vergeten
of _ geven bange voorgevoelens
daarnaast geuren velden
vol wuivende graspluimen en bloemen
luchtige golving noodt suizend
vraagt hier te blijven…
PENTHESILEIA
poëzie
4.6 met 9 stemmen
3.863 daarachter zingt de zee een zachte dood
wuivende zeilen,
dromend aan de voet der weke heuvlen,
deinen de tenten van het maagdenkamp,
Penthesileia slaapt
een laatste vrouw die haar omarmen mocht
en sluimeren in ’t warme schaduwrag van hare flank,
bezweken en ineengeworpen, ergens in de tent,
buiten de samenhang van ’t zwalpend bloed
achteloos…
Herinneringen aan jou
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.318 haar
Langzaam glijdt de nacht voorbij
Herinnerend dit moment
Ieder moment dat ik bij je ben
Is vastgelegd in mijn herinnering
Herinneringen aan jou
Ongemerkt is morgen vandaag geworden
De nacht is al uren voorbij
Ons afscheid is daar
Een laatste blik, een laatste kus
Langzaam glijdt de nacht voorbij
Ik draai me een laatste maal om
Wuivend…
Tableau vivant
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
571 Neerwaarts gaan ze, schijnbewogen,
vliezen spreidend, vleugels wijd,
over buigend wuivend riet
tot waar de waterspiegel reikt
van een baai van stil gedogen,
teder kabbelend, woordeloos,
waar een reiger in de rimp'ling
van de golven zich verpoost.…
Heimwee naar het leven
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
735 Zag u ook honderdduizend exotische
vissen in de meest opwindende kleuren ongekende
ongedachte verschijningsvormen knalroze bloemen die
rondzwemmen paarse vleeseters wuivend in de stroom
die nooit van hun plek komen walvissen zo groot als
een dorp dolfijnen zeepaardjes ontelbare micro-organismen
in een druppel oceaanwater zoiets als de kosmos…
Mei (Boek I)
poëzie
4.2 met 52 stemmen
9.569 Zoo hoorden het een visch
En een zeevogel; dien dag was het lis-
Bosch vol geplas en wuivend wit geveert,
Meeuwen en grijze reiger, die weerkeerd'
Des avonds naar zijn boomnest. Op zijn reis,
Zag ik zijn vleugelslag uit het rijs,
Mijn wiegekamer. Nog weet ik het wel.…