31786 resultaten.
Even, voor een eeuw
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
753 rusteloos
beweegt mijn adem
ergens laag boven
de grond
of is het mijn stem
die niet meer
bestaat
omdat ik zwijg
onder natte rouwkransen
van gras en water
te vroeg komt
elk geluid, als hagel
op getelde uren
alsof duizend nachten
drukken op het landschap
van één dag
ingezwachteld
onafgebroken stil
draag ik
de transparante…
Het zachte hijgen
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
856 heb de treden gezien
de voetstappen uit
het verleden weer geteld
het bonken en humeurig
naar beneden klossen
maar ook het stille sluipen
als de uren korter
bleken en het buiten
ongehoord gezellig was
het zachte hijgen
in de trap bestijgen
nacht verschralend in de mond
het drama van ontwaken
als je geest nog lag te slapen
en jij…
Maanden we de jaren
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
978 zag je al
kalenders lang
maar heb nooit de juiste
datum kunnen prikken
van liefde voor het eerst
in pril beginnen
vochten we om de seconden
minuten en daarna de uren
in het speels elkaar
steeds liever vinden
later daagde het
maanden we de jaren
in samen sparen hebben
we bereikt dat onze liefde
altijd lenteachtig blijft…
Binnenrijk
netgedicht
4.1 met 16 stemmen
598 dag breek op
en scheid van kleuren
ik zie niets meer
sla nu dicht
je beschamend licht
houd ik voor gezien
nader komen al de uren
die ik helder binnenkijk
in lichtend antidromen
zonder laffe ondertonen
spijt en werelds ongelijk
open gaan nog blanco zijden
waarin onschuld houvast vindt
en tegenstand niet hindert
maar tot…
In vriendschap voor Joop
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
2.114 ik zoek naar tekens van genegenheid
en denk aan straks, wanneer de uren komen
van het afscheid.
want je vertrekt dat was de afspraak
en als je gaat dan reis je op instinct, dus trots
het donker tegemoet met
opgeheven staart:
ik help je wel, ik draag je
in een warme doos de wereld uit.…
VADER ROEPT WINTER IN ME OP
netgedicht
3.7 met 12 stemmen
550 Zijn aardse huis
heeft hij in zwijgen verlaten
De Ander had
het laatste woord
Zijn bed vreemd leeg
't tafelblad vol medicijnen
De laatste uren
kon hij niet meer praten
Ik las z'n gebaren
in z'n hand te korte levenslijnen
Hij wuifde en
wees naar raam en muren
Het kon beslist
niet lang meer duren:
Deze reis naar
't onbekendste…
Sad song
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
787 Ik ween lange dagen,
Grijs en koud,
Breken mijn ogen,
In wat ik liefhad,
Sterven mijn tranen,
Zinloos en leeg,
Drijven woorden,
In gebroken vertrouwen,
Vluchten de schaduwen,
Onrustig en bang,
Huil ik doodse nachten,
In wat ik verlangde,
Breekt mijn hart,
Stil en wit,
Streel ik jou,
In lange uren,
Op een afstand
Van ons laatste lied…
jij die komt
netgedicht
3.9 met 63 stemmen
3.074 ik wacht op je
terwijl jij reist
onderweg naar
jouw naam
en een wijle
drijft onder
een bonzend en
veroverd
vrouwenhart
waar je
als vederlicht gewicht,
na erkenning
in een veilige duisternis,
te samen in
enkelvoud start
zo tel ik mijn uren af
terug naar de aarde
en jouw dagen
die spoedig worden
geboren
als je dan…
Zaterdagavond
hartenkreet
3.9 met 10 stemmen
4.678 De herinneringen bewaar ik in mijn hart
Ze brengen warmte in koude uren.
Ook al zetten jullie mij apart,
deze herinnering kan de eeuwigheid verduren.…
de levende dood
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
768 vandaag
is het sterven
weer daar
een dag met
onvoorspelbaar
aantal uren
dat het nu oneindig
doet duren
terwijl ik
met gesloten ogen staar
de versteende pijn
door mij te dragen
is niet te verwarmen
door welke gloed dan ook
ben zelfs niet in staat
om naar lucht te vragen
ik ben gesloten,
gevangen
in de levende dood;
een uitgedroogde…
Feestfles
netgedicht
4.6 met 12 stemmen
722 Uit prachtig batik knipt je moeder
een sierlijk rank patroon
een strikje en een beetje poeder
maken jou mooi tot haar icoon
uit een feestfles schiet een kurk
tot ver over het water
je draagt de kleuren van haar jurk
als levensles voor later
je drinkt tot in de kleine uren
en verliest stilaan de greep
dat je dit eens moest bezuren
lezen…
December komt
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
664 December komt
en kort alvast de dagen
tot enkele uren schrale zon
gedurende de dag.
Door 't donker loop ik
van de prille morgen;
ik keer terug bij 't donker
van de nacht.
De tussenuren slijt ik
in het kunstlicht van kantoren.
Mij deert het niet,
ik weet als nooit tevoren:
ik koester deze donkere dagen.…
ONGRIJPBAAR
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
638 Gedachten compleet ongrijpbaar
je schrijft ze op: structuur is duur
stilte steeds meer onbetaalbaar
de spinsels blijven malen
vormen nieuwe hoofdstukken
als ze elkaar weer inhalen
door in het niets te turen
denk je dus dat je bestaat
maar wat je daarna achterlaat
zijn vooral verloren uren
wil je dit boek gaandeweg sluiten
moet je weten…
pendule
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
797 Met ferme slagen geeft zij in onze
kamer de hele en halve uren aan.
Alsof zij zichzelf hervonden heeft,
haar huiselijk getik mij ook hier
vertrouwd in de oren klinkt.
Wanneer zij slaat, mijn kindertijd
zo nu en dan aanwezig lijkt.
Wat en wie ik gaandeweg verloor
in wazige beelden en klanken
weer zie en hoor.…
De zwijgende minuten
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
607 weer wordt het graf geopend
luiden klokken hun herinnering
de geur van oorlog
ruikt naar vroeger
met sporen angst erin
de zwijgende minuten
waren uren voor een kind
niet uitgesproken woorden
bundelden saamhorigheid
in menig vaderlands gezin
maar de betrokkenheid
wordt langzaam sleets
na generaties van herdenken
is het doden wel geweest…
In loop der dagen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
540 En verder trekt een rij
dagen geregen tot jaren
ontsproten in nieuwe ochtendzon
uit warmte van talrijke kleuren
vormen en klanken
als sierraden om vrouwenhals
de dagen die groeiden
in lichtend gloren als smaragden snoer
een gordel om smalle taille gedragen
zwierend in warme dans
tot gouden kroon bezegelt de uren
voor het nijgen van de avondzon…
cocon
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.398 zo klein
zo kwetsbaar
lag jij daar dan
in jouw warme, glazen
cocon
ik wilde je dicht bij mij
in mijn armen
koesteren
maar
dat was te vroeg
zo'n pijn
slechts af en toe
onze handen
door een raampje
jouw kleine vingertje
in mijn handpalm
zo kon ik wel uren zitten,
gewoon kijken naar jou
toen al wist ik
deze liefde kan nooit…
Het lot in handen nam
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
548 ik zag
de stralende dag
maar telde traag de uren af
op het geraamte van verveling
minuten rammelden
hun knokige eentonigheid
met seconden zonder leven
op het afgekloven bot
tot jij kwam
het lot in handen nam
mij overrompelde
met je overwinnaarsblik
zonder strijd want jij schonk mij
wat ik een leven lang al miste
een toekomst waarvan…
baby vuilnis
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
401 Je zag haar lopen
langs het terras
in een jurkje
het was nog zomer
maar bijna niet meer
ze had ook nog
een kind bij zich
wie weet op weg
naar de vuilniscontainer
liep ze daar als
de schattige moeder
en wij hielden van haar
in de laatste zon uren
zoals ze daar voorbijliep
wisten we niets van haar
een pigmentvlek
op…
Gillen aan de grens van de waanzin
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
448 Krijsen als een varken
Gillen als een dolle
Je bent alle grenzen
En jezelf voorbij
Niet alleen de mens
Die je bent maar ook
Die om jou geven
Zijn uit zicht geraakt -
De nieuwe dag is
Aangebroken, het licht
Schijnt levend naar binnen,
Het delirium dat je uren
Lang in je greep hield
En je levend dood maakte
Begint te dooien…
Eulogie
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
586 Waar je heen zult gaan
na dit leven dat is geen mens gegeven
krijgen we een nieuwe ronde
storten we ons hierna in zonde
ben jij het allemaal zat
dan heb je het wel gehad
jij weet het zelf het beste
je wilt je hoofd niet breken
in de uren die je nog resten
je maakt er nog wat van
met een kwinkslag en een lach
zoals alleen jij dit vermag…
Stem van water
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
670 Wind
zijn makker
vriend en
-steevast- handlanger
Zelf
voelde hij zich
.........zanger
zijn mond open
Met de tonen
en woorden
van een lied
kon ie uren lopen
langs water
wetering,plas
stroom
en sloot.…
Kleine herinneringen
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
618 In korte nachten
van lange twijfel
waar de uren
kleine cijfers tellen
bij het verlangen
naar de herinnering
van de kleine dingen
die het grote geheel
van leven voorzien
is daar weer een flard
een zin die je sprak
een blik van je ogen
en dan het besef
dit is er nog steeds
ook al is het voorbij
ik vang ze op papier
de nacht…
Trouw aan feiten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
472 Uren later keren ze weer.
Feiten, die onweerlegbaar zijn.
Trouw, aan de liefdes van mijn leven.
Mensen, waar ik oprecht van hou.…
Een hele goede nieuwe dag
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
467 Wellicht kent ze de voorbeden
ook die uren van ooit ook een
ondergelopen dag
maakt onbekend niet ongevoelig.…
Verbondenheid
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
498 jij hebt
de uren
laten stuiten
van binnen
naar buiten
om er ook
nog frisse
lucht en
gezondheid
in te sluiten
gevuld met
creatief
recht uit
het hart in
dansen en
samen zingen
waarbij wij
met verstand
op de nullijn
gaan beginnen
verbondenheid
is manifest
in het geheel
van spelen
er zijn geen
losse delen in
de duurzame…
Fouten beleven
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
545 Gelukkig, onze laatste uren,
hebben nog niet geslagen.
Onze laatste fouten,
hebben we niet gemaakt.
Fouten van harte maken,
is voluit willen leven.
Fouten moedig erkennen,
is van onze fouten leren.
Knappe fouten vermijden,
is de grootste fout,
die een dom mens maakt.
Gelukkig is het nog niet te laat.…
q.
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
521 Ik woon in een half thuis
uren van de stad
in een steenslagdorp
waaruit de jeugd verdwijnt
en waar ik geen taal hoor
die mijn pols versnelt
Ik ken de jassen
van mijn buren en denk
dat ze nette mensen zijn
vreemden die ik groet
en van wie ik niet meer wil
weten dan van mezelf
Het is allemaal duidelijk
een vraag naar vriendschap
of er…
Ik ruik de adem van de dood
netgedicht
1.3 met 7 stemmen
2.142 Ik ruik de adem van de dood,
de aasgrauwe adem van de dood;
zij dringt door tot diep in mijn ziel,
Ik ben verlaten in deze uren van nood,
deze uren van schreeuwend-stille nood;
zij knagen tergend
aan mijn langzaam draaiend levenswiel.…
OUDE SCHICHT
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
528 Het kleine autootje met twee stoelen
en hoge, open kap toont trots zijn fel rood,
houdt zich ondanks ouderdom stoer en groot,
rijdt over bergen, door modderpoelen.
Menigmaal heeft het wagentje doelen
vol loerend gevaar of geheim, botst en stoot,
staat soms gedeukt, brandend aan verwoesting bloot,
om toch steeds verwinning en herstel te voelen…