5388 resultaten.
wie niet weg is, is gezien
netgedicht
3.8 met 25 stemmen
1.300 weg,
in plassen regen, kijk ik terug
naar dode bloemen en gezichten
achter ramen, die ik nog steeds
tel, van één tot tien
ze herkennen me niet
noch de droefheid die ik draag
achterwaarts
naar het zwarte huis
en de appelboom, mank
door het sterven van seizoenen
bij elf zoek ik mezelf en het kind
als een oneindigheid zonder
schaduw…
Je neus lijnt wulps
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
778 ik krijt
in witte kanten
je profiel
vang kleur
leg het apart
in wit en zwart
scherpte
vangt schaduw
markeert
het bloedeloze dun
in lippen
saam gevat
je neus
lijnt wulps
in terugval
naar je ogen
subtiel de strakte
iets verbogen
je voorhoofd
vlakt en
toont verloop
de rode haren
stijlloos losjes
overhoop
wit verliest…
Ben jij de tijger
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
821 dagen kantelen
in schemering
verlengen schaduwen
om nachten minder
zwart te geven
en zichzelf langer
te verwennen
met het licht
dieren wisselen
van leven
en gaan rusten
uit het zicht
van opkomst
tot aan ondergang
ben jij de tijger
die al loerend
loopt te azen
op dat grijze ogenblik
wanneer de prooi
ontspannen is
omdat de nacht…
Colonne
netgedicht
4.7 met 26 stemmen
1.177 Maar steeds zijn er de berken,
we blijven in hun schaduw,
we vergeten de zon en het fruit.
Laten we ontsnappen!…
ONBEDUIDENDE POLKA
poëzie
3.9 met 8 stemmen
2.974 Een Arlequin in watergroen
versleten roze draagt Colombine
de hof is groot de bomen hoog
het roodste rood van de ahorn
op 't diepste groen van dennen
wij stappen kleine stappen
-hoe is de kiezel scherp aan uw satijnen schoen-
het pak van Arlequin is watergroen
opdat het passe bij 't versleten roze van uw rok
en als de schaduw zij van uw assen…
Verwarde geest
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
2.049 Verwarde geest, door haar schaduw weergegeven
Huilend tot in het diepste van haar ziel
Ach, kwam de lieve heer mij nu maar halen
Fluisterde ze in al haar kinderlijke eerlijkheid
En de pijn kwam diep van binnen, zuiver leed
In pure eenzaamheid verdronken
Omdat geen mens begrijpt hoe haar gedachten
Haar eigen geest haar zo bedrogen heeft
Ik…
Eens toen de dagen
gedicht
2.5 met 1716 stemmen
291.146 Eens toen de dagen
over de riviertong lagen
lang en wazig
onder de macht van leed
kwam stralend de boot
onder de herfstbrug gevaren
en ik zat bang voor het licht
in mijn schaduw
jij hebt zorgend de boot aan de kade gemeerd
bekommerd mijn twijfel
mijn angst genegeerd
en je hand hielp me mee
op de loopbrug
en het licht waarin duizenden…
Woordelijke vrijage
netgedicht
4.6 met 17 stemmen
1.098 je bent het, in een kleur rood
met de kracht van je schaduwen
je hebt geen idee van de gedachten
die er door mijn hoofd gaan
ik zie het voor me, helder, zonder
dat ik het kan thuisbrengen.
jouw dwingende zin uit de hitte
ben ik niet vergeten.…
Vaarwel aan t, woud
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
977 In schaduw van uw bomen
Zaagt gij zo vaak ons komen
En rusten op uw mos
Ons lied wordt onder 't heengaan u
Uit dankbaarheid vereerd.
Wil ons opnieuw ontvangen
Met bloesemgeur en zangen,
Als de Meimaand wederkeert.…
Polemiek
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
2.332 Hangend in mijn luchtkasteel
waar ik met kleine stipjes mee
hoog vanuit mijn wolkenzee
zie `k herhalingen van te veel
Aan gronden neem ik geen deel
want ik waan mij een goede fee
Verwerp de schaduw van elk idee
waar ik van droom en of mee speel
Ik heb het land aan zeeën tijd
en overdrijf uw stranden graag
Die grenzen loos ik…
Vraag gesprek
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.082 Kom even bij me zitten
dan praten we nog wat
over de dag, terwijl we
starend in ons lege glas
de eenzaamheid verdrinken
Laat onze woorden vloeien
als een donkerrode wijn
vanuit een mat bestofte fles
waarin de bodemlaag depot
achterblijft in diep bezinken
Toe, geef me even van je tijd
zodat de schaduw op de wand
niet mijn enige gezelschap…
Dronken nachten
netgedicht
3.1 met 17 stemmen
1.877 amper belicht wentelt het noorden
rond mijn schaduw strekt zich, lacht
zich een stuk in de open winternacht
waar de leegte galmt met woorden
maar de vrieskou wreekt zich toch
niet als de vorst nog bloed laat stromen
en mijn grijze ziel de verloren dromen
bewaart en ik bij zinnen ben nog
waar stemmen éénparig klinken
zoals de glazen…
Ik ben altijd daar
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.868 ik nu niet bij haar ben
Liefje, kijk 's om je heen
ik ben het zonlicht in je gezicht
je bent nooit alleen
doe je oogjes maar 's dicht
Ik ben jouw maanlicht bij nacht
ik ben de droom die jij beleeft
ik geef je eeuwig mijn liefde en aandacht
omdat je die ook aan mij geeft
Ik ben de wind die waait door je haar
ik ben de schaduw…
Fataal verdriet
hartenkreet
3.9 met 13 stemmen
1.256 Je draagt een schaduw in je leven,
verdriet verzwakt je spreken.
Je loopt gebukt door het lijden,
bedolven door massieve pijnen.
Patronen worden verbroken,
schuldgevoelens worden geslepen.
Langzaam gaat het je lichaam slopen,
je gemoed zinkt in grijze nevels.
Er is geen onderscheid meer
tussen licht en duisternis.…
Betoverde kastelen
hartenkreet
4.4 met 9 stemmen
830 In de schaduw van een boom,
vang ik het laatste briesje op
van de rijpe zomer,
dartelend in mijn tuin.
Daar waar de zon ondergaat
wiegen enkele vogels
in de zacht cirkelende stralen
van de ondergaande zon.
Wolkenstapels verzinnen
witte feeën en kastelen,
hoog in de betoverde lucht,
waar ze meedrijven
op mijn gesloten ogen.…
Het zwarte is er af
hartenkreet
3.4 met 9 stemmen
1.104 Waar eerst alle hoop verloren was
schaduwen en donk're wolken dreven
waar geen lichtpunt was te kennen
is weer zonneschijn terug-gegeven
Waar de strijd eerst werd gestreden
en verdriet d'overhand had
waar je wankelend bent uitgegleden
kwam ook plots weer levenspad
Wolken zullen nog overdrijven
maar het zwarte is er af
een gouden randje…
Als de tuinen van Versaille
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
723 Als de tuinen van Versaille
Potentie van glooiende graslanden
Bloeiende rozenvelden
Knusse haagjes en nette grindpaadjes
Spel van schaduw en kleur
D’een een schoffel, d’ander een heggenschaar
Af en toe een hofbaron
Schuifelend over zanderige vlakte
Nee, het is nog steeds niets
Binnenhuisarchitect heeft liever Fontainebleau
Parkwachter…
een reiger wiekte traag
netgedicht
4.7 met 19 stemmen
646 stilte brachten
in de lichte lentewind
het ultiem geluksgevoel
steeds dichterbij
een reiger wiekte traag
en zelfs de meerkoeten
hadden nu geen haast
poetsten veren terwijl
wat eenden hun kroost
de mooiste plekjes leerden
een bankje lonkte met
een warm uitzicht op
de plas die rimpelloos
de vroege zon weerkaatste
jouw schaduw…
Ypenburg
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
710 duchten
lawaaierige vogels staakten vluchten
hun landingsbaan werd los- en laadperron
de nieuwe tijd kent andere geruchten
het monotone heien is bon ton
de voertaal is een zwierig bouwjargon
er groeit een prille wijk met laaglandluchten
een hof van Eden zonder wrange vruchten
soms speelbal van de ondergaande zon
het spel van licht en schaduw…
Café Timmer
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
1.521 Van hun voornemens, telkens weer,
tot hernieuwde creatieve ijver,
ligt nog een schaduw op hun gezicht.
't is eigenlijk al een oud dood gedicht.…
tour de poëzie
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
785 onaantastbaar
drijf ik mee
achterin
het letterpeleton
ben niet te min
omdat ik aan de
zwarte trui begon
zie nu van verre
de meesters sprinten
zwetend in de demarrage
tegen een finale demasqué
hoor geen juichende
schouwers langs de weg
verstild fiets ik in de schaduw
dromend over een nog
ongekende letterzee
slechts collen van…
droogt gras tot hooi
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
597 ik heb de vlinders
weer zien fladderen
ze vraten hun cocon kapot
in een zomer die niet stopt
geel droogt gras
tot hooi in droogte
vergeten is de plas
die koeler dan ooit oogde
bomen zuchten in
de luwte van hun blad
de regen is vergeten
dat zij ook schaduw nodig had
kom donderbui
verlos ons van de zon die
zeven weken lang…
De onbekende dichter (sonnet)
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
1.725 De zolder was haar liefste plekje
in schaduw voelde zij zich thuis
verborg zich daar als in een kluis
een voor een dichter lelijk trekje.
Zij schreef gedichten met een streven
haar grote doel heel arm te zijn
haar naam een raadsel, dàt was fijn
in onbekendheid door het leven.…
in de wereld van je hoofd
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
636 ik ben erin gestapt
je schoenen maken blaren
op het verkeerde pad
zocht je schaduw
om het licht te kennen
wilde bij je zijn
zag teveel
om snel aan je te wennen
verwarde nu en virtueel
ik wil weer spelen
met je in de
wereld van je hoofd
wil de toekomst
delen met een hart
dat mij gelooft
jij kleurt mijn hemel
met een blauwe…
Het randje van bestaan
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
609 als je woorden
voren ploegen in gevoel
werk je aan later
als in het heden dromen
breken zonder doel
droom dan je zwijgen
laat je handen
woorden zien met smoel
breng emoties koel
woede zal verdwijnen
en in liefde overgaan
leef je uren
zonder dagen en versier
het randje van bestaan
zon flitst dan
weer in je ogen
laat de schaduw…
Vie romancée
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
645 Schaduwen, huizen, parken en gebouwen
wreed ontdaan van hun contouren
- even amorf als uw verzet -
vormen uw zelf bedachte vrolijkheid,
klinken als een doodskreet
in een echoloos bestaan.…
Ik
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
911 Degene met perfectie als huid,
mijn inverse schaduw in
oogverblindend felle dagen.…
Rood en geel dooreen
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
687 ik zie
de bladeren vallen
rood en geel dooreen
stam en takken
blijven over als
geraamte van het
zomers huis voorheen
daar woonde zon
in zinderende luchten
floten vogels lieve lust
koelde schaduw gras
voor hen die aan de wortels
rusten om de wereld in hun
dromen even te ontvluchten
in rood en geel
heeft herfst afgesloten
wat…
de filosoof
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
745 hij plantte een zaadje
van verlangen
in vruchtbare grond
koesterde het
voor droogte en kou
zorgzaam beschut
het groeide voorzichtig
doorstond de sei- en andere zoenen
werd trotse jonge boom
de kruin vol sappen
bruisende belofte
van schaduw en oogst
lente verraste met bloesemkroon
en zomer bracht licht
het najaar een korf vol ideeën…
de fietser
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
581 neemt zijn eenzame tijd onder
de verre witte bergwolken
geen schilder maakt ze zo
hij begroet de trage koeien
tijdloos herkauwend in ’t groen
in de schaduw van de meidoorn
in de verte de kalme stroom
de ijssel met daarover het pontje
naar de mooiste overkant
hij begroet de einderzoekers
en voorzichtig brengt hij hen
waar ze vandaan…