7023 resultaten.
De verwelkte lente
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
769 Mijn lippen openen als lotussen
en kussen de dauw op je ogen
Waar droeve herinneringen
de ruimte tussen ons vullen
is geen plaats
voor nog een dag langer
“ Samen... “, fluister ik,
maar jij schudt je hoofd mistroostig
en staart eindeloos naar de hemel
alsof daar het antwoord te vinden is
In een kortstondig ogenblik
verdrijft jouw…
Krakende tak
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.152 Springerig geknikte tak,
hangend daar al jaar na jaar,
dor kraakt hij daar in de wind
zijn beverig lied,
zonder blad, zonder schors,
maar kaal en vaal
van een lang uitgerekt leven.
Stervensmoe.
Rasperig en taai klinkt zijn
eentonige zang,
koppig ook, doch vooral toch
heimelijk bang.
Nog een zomer misschien,
en dan slechts één winter lang…
Indigo
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
503 Ik zou je graag leven willen geven
vol levensechte dromen
waarin we mooie dingen beleven
genieten waar we aan toekomen
eindeloos wandelen over de hei
vliegen naar tropische oorden
plukken we gezamenlijk bloemen in mei
bezegelen ons zijn met de mooiste woorden
versmelten we in een nacht vol indigoblauw
liefdevol kleurt het zand op je gezicht…
GOÊNACHT, VAARWEL!
poëzie
2.6 met 7 stemmen
1.010 Goênacht, vaarwel! want ik moet gaan,
Vaarwel en reik mij nog de hand;
Een vreemdeling bood me in 't Zuiden aan,
Wat ik niet vond in 't Vaderland;
Wanneer ik u voorheen verliet,
Dan was 't: "Ge ziet mij spoedig weer!"
Thans luidt de groet, die ik u bied:
"Vaarwel, zo 'k nimmer wederkeer."
Goênacht, vaarwel! - Goênacht, vaarwel! -…
Met je laatste hand
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
500 je draalt in verhalen
maar voorbij de dam
stromen je woorden
tot een snelle vloed
die meandert in
onbekend gebied
schuurt de maagdelijke
walkant tot verval
waar pril naar
opgeschoten groeit
eroderen jouw gevoelens
de bestaande vaste grond
nog steel je tijd om
op een bruggenhoofd
te overleven maar
ook dat is ondermijnd…
Zaad van lange dagen
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
534 wij hebben
het samen gezaaid
ons zaad van lange dagen
op vruchtbare grond
die de oogst
in liefde zou dragen
maar naast bloemen
schoot ook onkruid
veel te snel op
tussen weelderig groen
hadden wij dat
te laat in de gaten
het verstikte
de vruchten met
taaiheid en kracht
maakte
van lange dagen
een donkere nacht
de grond…
Afgebroken tenten
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
602 Nooit denk ik zonder zuchten
aan die langste dag
hoe in de kleine, zo benauwde kamer
wij afscheid van mijn moeder namen
de aardse tent al afgebroken was
nu zoveel jaren later
mijn schoonmoeder zucht,
benauwd in de te grote kamer,
de langste dag weer nadert
richt ik mijn ogen naar de lucht
zie voor me wat er overblijft,
de dorre plekken…
alles is zon en brandt
gedicht
2.3 met 14 stemmen
4.937 alles is zon en brandt in de verte duizelt het
de kolos in het blauw
aan de omstreden einder
versteent het woud ontmantelt de boom korjaal
met de krijger wordt rotsgraf een volk
dat verdwijnt
in de verte
valt de kolos in het zand grijnzend in zenit
geen schaduw geen schaam meer te zien
---------------------------------------
uit: 'Vluchtig…
Witte zeilboot
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
644 Je had
me mee kunnen nemen
in de kleine dingen
van vlinders en bloemen
groeten en afscheid
zoete hoop en zilte tranen
op de witte zeilboot
de rivier volgend
weg van de onrust
naar het moederland
met de kasteeltuinen
waarin je opgroeide
had je mij kunnen
vertellen waarom
die grote gebeurtenissen
zonder gevolgen bleven
in de lethargie…
Verlangen
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.032 In momenten van angst en huiver,
huiver in 't menselijk bestaan;
is het verlangen rein en zuiver,
hoopvol 't juiste pad te begaan.
Te vliegen over onmetelijke heuvels,
gevrijwaard van tegenwerking en strijd.
Omarmd door almachtige vleugels,
gezeglijk en tot vrede bereid.
Los van verstikkende beperking,
gevuld van 'n gelukzalig moment;…
Fermate, als de dood...
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
1.361 Over het lijden heen
staan we stil bij afsluiting van het verleden
als rustpunt voor aandacht en (h)erkenning
als eindpunt van het leven
als opmaat voor een nieuw begin…
god had moeten weten
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.503 god had moeten weten,
dat ik niet zonder jou kon.
dat bij jouw dood,
mijn besef begon.
god had moeten weten,
dat ik kapot zou gaan aan verdriet,
dat jij, het mooiste wat hij mij gestuurd had,
mij veel te snel verliet
god had moeten weten,
dat je voor mij alles was,
dat je zo veel op mij leek,
maar dat besef ik nu pas....…
Dansen aan het strand
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
804 Beachbeats tegen de duinenrand
Geven een vreemdsoortige gelukstoestand
Regen als een deken over de uitgelaten sfeer
Doet niet deren in dit feestbeestenweer
Alleen rondkijkend met een flesje aan mijn mond
Hoop ik op die glimp van jou en dat je toch nog komt
De vrouwen wulps en bevallig
Dansen niet geheel toevallig
Pal voor mijn neus de laatste…
Naar het land van vliegers en vlinders
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
879 Lieve mama, laat je tranen
niet langer vallen in je schoot
misschien word ik niet zoals
je ooit verwachtte groot
maar ik ben mijn vlieger achterna
naar waar bloemen mij omringen
en vlinders met hun vleugels
de mooiste liedjes voor mij zingen...
Lieve mama, ook al lijk ik ver
ik hou je in de gaten
want jij, mijn lieve mama,
kan ik nooit…
Overgang
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
798 Laat me nog even naar je kijken
want de nacht nadert nu snel
het einde is niet meer te stuiten
straks zul jij mijn ogen sluiten
teer in een voorgoed vaarwel
ik neem je dromend met me mee
de verste reis zal ons niet scheiden
voor eeuwig wil ik naast je staan
hoever ik ook van hier moet gaan
mijn liefde blijft jou begeleiden
het duister…
brokstukken
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
743 aangemeerd waar geen mens
het leven kan verdragen
slechts tijd
houdt mij hier nog gevangen
neergestreken daar
waar vogels zelfs ontwijken
mensen rietstengels lijken
eenzaam deinend in de wind
engel, ach, engel
was jij niet mens geworden?
waar moet ik zoeken
dit eiland groeit te snel
mens, ach, mens
was jij geen engel geworden?
wijs…
Foto van vroeger
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.344 Je raapte het leven
als dwarrelende bloesems
van bomen in de lente,
gevangen door de zachte bries
van Astarte.
Je had er een in je haar gestoken,
als symbool van vruchtbaarheid
en eeuwige vreugde.
Het was een leven dat je zelf niet mocht tekenen:
je verwachtte zoveel,
en zou zo weinig krijgen
En terwijl je een stil gevecht leverde,…
Helden
netgedicht
2.8 met 9 stemmen
851 Helden van vroeger
Zijn hun heldhaftigheid kwijt
Als ze van eigenwaarde beroofd
Doorliggen op klefklamme lakens
Helden van toen
Zijn hun voorbeeldfunctie kwijt
Als ze van motoriek beroofd
Kwijlen op vlekvolle hemden
Helden van gisteren
Zijn hun krachten kwijt
Als ze van zelfvertrouwen beroofd
In stilte huilen achter halfgesloten ogen…
Uitvaart ~ Voor Marion ~
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
966 nu de zeilen zijn gehesen
jij aan jouw laatste reis begint
je lichaam bleek niet te genezen
vaar jij met de morgenwind
op naar nieuwe avonturen
varend naar het zomerland
dankbaar voor alle mooie uren
staan wij aan de waterkant
zeil je langzaam uit het zicht
overmand zijn wij door smart
maar je warmte blijft en licht
voor altijd in ons…
Tot ooit
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
857 we hebben je uitgeleide gedaan
te rusten gelegd, omringd door
een zee van bloemen
die straalden zoals jij
jij die midden in het leven stond
begaan met alle mensen om je heen
jouw prachtzonen leken
ontroostbaar evenals de hemel
waar naar jij onderweg bent
goede reis Marion.…
spiegel
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
476 een heel leven
achter mij
vandaag
was ik met jou
en het was great
maar het klopte niet
natuurlijk
jij en
ik
kijk naar mij
en zwaai de tijd
stuk…
hunkering
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
867 ..en slechts een melodie
de harp die in de morgen
mijn ziel betovert
of de eenzame avond
waarop wij samen
hadden kunnen zijn
maar die alleen
wordt doorgebracht
zei ik je niet: 'hoop'
wat heb je eraan?
als de warmte van jouw handen
zoveel beter is
zei ik je niet: 'vergeten'
kan ik niet, en jij?
bent als een vergezicht
gedroomd…
Een laatste kus
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
600 zag twijfels
groeien in je ogen
hoorde haperingen
in je stem
je handen
die me altijd zochten
vielen stil alsof
zij niet meer mochten
je stond nog
naast me maar
je neeg niet meer
naar meegaan met
samen voelden we
de afstand groeien
wisten dat het breken
onherstelbaar was
toch heb ik
je hand gepakt
een laatste kus maar
zonder…
Kus
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
852 Het zijn de zondagen zonder
Die het meest bijdragen
Aan het besef van zonde
Dat de kus er nog slechts is
Als drieletterwoord
En een gevoel dat alfabetisch opvolgt
Met slechts 1 letter verschil…
Alzheimer
netgedicht
2.2 met 9 stemmen
744 Verten lachen toekomst dichterbij
en tijden verdwijnen in luchtledig
verleden door gaten zo zwart
als nacht zonder kennis of weten.
Rumoer verstomt tot weeïg zwijgen
lachen stort zijn tranen uit en spreken
vraagt om stille aandacht luisteren
onwezenlijkheid in klanken.
Waar mensen waren die verzorgen
zijn nu wezens angstaanjagend vreemd…
sneltrein
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
1.459 toen je trein kwam
kwam hij ineens
ineens uit het niets
niets aan te doen
het is goed zo
je laatste woorden
de woorden die ik niet hoorde
ik was er niet
toen ik kwam was je trein weg
hiervandaan
alleen een gedachte
en lege harten
hij kwam te snel
te snel reed hij
wachten deed hij te kort
te kort voor een vaarwel…
Ontruiming
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
739 Veilig weggestopt:
het keurslijf en de gulden bril
de handdoeken voor later
de troep die niemand hebben wil
door moeder nagelaten.
Een zolder vol geschiedenis
geschreven zonder platen
het zijn de dingen die het doen,
de spullen die hier praten.
De schoenpoets en de zemen lap
voor schoenen lang versleten
een fotoboek van iemands jeugd…
De wolken
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.017 .
-------------------------------------------
Bij het afscheid gisteren van M., B. en U.
Naar het gedicht van Martinus Nijhoff: De wolken...…
Brandde als gif
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
603 de woorden kwamen
zacht uit je mond
maar de echo’s vlogen
messcherp in het rond
zinnen nog vatbaar
voor rede en gevoel
weerkaatsten als dolken
troffen dodelijk doel
het was geen stortvloed
waarin ik verdronk
maar iedere druppel
brandde als gif in mijn wond
in jouw ijskoude stilte
ben ik weggegaan
in liefdeloosheid kan
geen warme…
Memento mori
netgedicht
3.0 met 20 stemmen
1.938 opeens begon het te dagen
vreemd, dat ik het licht niet zag
terwijl het toch aanwezig was
onder handbereik lag het daar
-ik kon het niet geloven-
dat briefje op het dressoir
geen reden die je achterliet
geen kleine woorden, geen liefste
zelfs een aanhef had het niet
wit licht bespeelde ’t papier
en toonde tussen zwarte lijnen
een requiem…