23350 resultaten.
de laatste heldenjaren
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
615 de plassen in het woud
zijn wat minder helder
hun diepte eerder ondiepte
en het spat niet meer zo hoog
als toen hij als kleine uk
zijn lijf erin liet landen
op ontdekkersvoetjes met
beslijkte kindsandaaltjes
het pad waarop vandaag
de oude grijsaard schuifelt
is geharkt en uitermate droog
met afgeschermde en versleten randen
om de dieren…
grote kuis
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
801 aan de wand hangt een antieke klok
een gedrocht met frullen
uit zijn mantel is een harp en een gems gesneden
hij ruikt nog naar een ver zwart woud
raderen kraken, de worm graaft in zijn hout
benen wijzers schuiven over de plaat
om het uur hupt de koekoek uit zijn kooi en roept zijn naam
gisteren begon die ijzige tik aan een zenuw te knagen…
dino-wiegelied
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
636 met een donker gebaar
plooit de nacht alweer
een vouw in het bestaan
van onafgewerkte plannen
tot rust gekomen handen
hunkeren onder hun juk
van overjaarse lagen eelt
naar hun verleden satijn
dit heden en haar duisternis
kunnen niet bekoren noch
het ochtendgloren wekken
de tijd groeft een nieuwe stempel
en draalt verder op 78 toeren…
Augustus
netgedicht
4.3 met 23 stemmen
1.244 Wervelende dagen
strekken zich als
een kleurige bongerd
voor ons uit,
bomen buigen
hun kruinen
onder het gewicht
van gouden vruchtenkronen
en tijd
slingert vrolijk
aan de vluchtige wijzers
van een zonneklok.…
Bloemrijk
netgedicht
3.5 met 14 stemmen
1.487 De eerste breuklijnen
worden zichtbaar
en – de waarheid biedt
niet altijd troost –
overmorgen is verpakt
in een vage belofte
het leven is schaken
in de schaduw waar
het strijkend restlicht
wordt geliefkoosd
in uren van glas
haastig afgestofte
herinneringen herleven
traag maar intens
vluchten kleuren
in warm zwart
het sterven naast…
Stijl
gedicht
2.6 met 12 stemmen
10.619 De vaas bleef bewaard
sierlijk en versierd, honderden jaren,
niet voor de bloemen of het water.
De kast niet voor het hout noch voor de inhoud.
De schaal niet voor het fruit
en het kasteel niet om in te wonen.
Evenmin als er van jou iets
overblijft in deze woorden.
----------------------------
uit: 'Speelgoed', 2000.…
monumentenzorg
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
718 wat men mist in dit land
zijn de poorten
naar voorbije tijden
in eeuwige ruïnes
onafgebroken tekens
voor onze nederigheid
het besef dat vóór ons
reeds van alles werd en was
gebruikswaarde is voorwaarde
voor het voortbestaan
van bouwsels als kastelen
men sloopt geschiedenis
als voorbije onwaar
hooguit is er restauratie
tot iets wat nooit…
stadsjutter
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
647 de oude kar kraakt
in dezelfde voegen als
haar duwer, ze smeekt
om nieuw bloed, een laagje
lak aan antiek, de toekomst
is aan de jeugd, vers hout
de zwoegende man vloekt
op het weerbarstig hout
dat gebarsten wielen blokkeert
en zijn geleende schoenen spuwen
op zijn verweerde blaren
eigen vocht eerst schreeuwt hij
en ploetert verder door…
MELANCHOLIA
poëzie
4.0 met 14 stemmen
4.030 Als men ten laatste heeft gevonden
Waar heel de ziel naar smacht,
Dan is ’t te laat, de dag verzwonden,
Reeds valt de nacht.
Als ’t kleed ons past, is het versleten,
Als men het boek kent, is het uit,
Als men het leven komt te weten,
Dan valt het scherm dat alles sluit.
-----------------------------------------
uit: Beelden en zangen (1876…
Psychometrie
hartenkreet
4.2 met 9 stemmen
1.114 Na de schok bij van het aanzien van de foto
met een gifgroen aura omgeven
Dring ik angstig door laag na laag in
het aan mij toegestuurde onbekende leven
De laan met aaneengeklonken bladerloze eiken
toont zwart glimmende raven krijsend bijeen
Hartverscheurende tranen wellend uit dode ogen
verdring ik angstig het beeld vervagend uiteen…
'K WEET NIET OF IEMAND ...
poëzie
3.8 met 5 stemmen
2.338 Toch heel mijn hart is 't, dat hier rustloos slaat;
- zo 't uurwerk, dat aldoor zijn gangen gaat,
onopgemerkt als 't leven rustig vliet
en 't helder oog in blauwe verten blikt,
doch al te luide, in tijden van verdriet,
op scherpe maat de slepende uren tikt.…
Wiskunde
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
1.101 zij telt de dagen
af en hoeveel stappen
van hier tot aan de finish
oneindig in het vierkant
blijft een cirkel
vicieuze eeuwigheid
verdeeld door wat onmetelijk is
wordt ook zij -uitgeteld
tot nul herleid…
El pueblo blanco*)
gedicht
4.7 met 94 stemmen
9.494 Ooit, witte schelp van Andalusië,
vlakten en zee aan je voeten,
droeg de tijd je op handen.
Met je blik op de kust
kwam de eer van de overwinning
steeds weer aan jou.
Nu het tij keert
alle strijd lijkt gestreden
wacht vergetelheid.…
bevroren stilte
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
711 de dag
beroert de nacht
in glasdun ochtendlicht
ontwaken vogels
het gras
teder omhelsd
door druppels dauw
bevroren stilte
nog even raakbaar…
Bomen over bomen.
hartenkreet
3.4 met 9 stemmen
1.429 Gescheurd is de bast en uit de ruige stam
sijpelt kleverig klam het sap van de berk;
eens slank en rank wiegend, soepel en sterk
reeds lang voordat ik ter wereld kwam.
Even oud staat naast haar, nog stram en fier,
zich traag krakend buigend bij harde wind
de boom, die ik bewonderde als kind,
een meer dan twintig meter hoge populier.
Ze stonden…
Rozenblad
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
654 Stuk voor stuk in elkaar gewikkeld en gedraaid
sierlijk om zijn voorganger heengebogen
staar jij met je lotgenoten naar de buitenwereld
Open
Naakt
Onbeschermd
Wachtend op de tijd dat je verkleurt
vergaat en weggezet wordt
opgaat in de massa
in het niets
Net zoals het leven…
prins
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.255 ik zag je bij het onttreden van de drempel
mijn hart sloeg op hol
daar was de prins van dichtbij
daar staande in zijn blauwe gewaad.
hij lachte me toe
en in mij bekroop
een niet eerder gevoel van verlangen.
wie is toch deze prins
in deze vergankelijke straat?
kijk de chaos van de levens
staan te hoop in de goot dacht zij.
en hij staat…
Stel: de liefde is een klok
gedicht
3.6 met 19 stemmen
10.899 De tijd, onmeetbaar geworden,
slaat intussen geruisloos toe.
Kijk: er is een hiaat tussen
jou en mij. Een invoeging
Hoort er niet meer bij.
Gemis is nog een vluchtpunt
om af te tasten, blindelings.
----------------------------
uit: 'Blind vuur', 1995.…
Morgen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
859 Jouw peilloze ogen dwalen,
zoekend naar hoop.
Gevangene in je eigen waan.
Je trilt,
Je wilt rust in je hoofd.
Rust die er niet is.
Niet hier.
Ik kan je niet helpen.
Onmacht voel ik.
Woede, pijn.
Woorden helpen niet.
Niet meer.
Ik zoek je hand.
Hou je stevig vast.
Ik voel je kilte.
Je glimlacht.
Je zegt het komt goed.
Alsof jij…
De tuin
hartenkreet
0.0 met 1 stemmen
1.324 Ik vroeg de smid,
Smeed mij een poort,
Een poort met gouden krullen
Gesmeed in flonker kolenvuur.
En na een enkel uur
Zie daar,
Gedreven, gehamerd het ijzeren werk
Met bladgoud, dun fineer.
Ik zei de smid,
Tussen twee tuinen wordt zijn plaats.
De oude tuin vertrapt in honderd jaren,
Bloemen ten prooi gevallen aan barbaren,
Daar keer…
Brieven aan Plinius I* )
gedicht
3.5 met 16 stemmen
10.354 Ik zeg je Plinius, het is september.
de dichters keren in 't getij.
vruchten rijpen aan de warme muren,
vergeet dat niet: het zijn de laatste uren
van de zomer. warmte, niets kan nog gebeuren.
het zijn de stille dagen van het jaar,
want alles wordt geduldiger gedragen
in veelvoud van de laatste dracht.
september weet wat dierbaarheid betekent…
CHRYSANTEN IN DE OOSTELIJKE TUIN
poëzie
3.3 met 6 stemmen
3.104 Bleke chrysant, je bleef niet leven om mij
Te troosten in ’t droef seizoen, maar wij zijn allebei
Uit beetre tijden over, en beiden nu veeg en oud.…
01.15 uur
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
739 stil, behoedzaam
op dit nachtelijk uur
andere wezens slapen
mijn gedachten
eerlijk en puur
woorden zo op te rapen
een enkel licht
gericht op het scherm
om vrijuit te schrijven
in mijn wereldje
waar ik mij over ontferm
daar mag ik graag verblijven.…
IK WEET EEN SIMPEL LIEDJE
poëzie
2.9 met 10 stemmen
3.057 Ik weet een simpel liedje,
heel klein, maar diep van zin;
ik weet een simpel liedje,
- mijn smarte weent daarin.
Klaagt zoetjes, vedelsnaren!
De Lente is lang voorbij,
de Zomer is heengevaren,
Herfst en Winter nabij…
Klaagt zoetjes, vedelsnaren!
Al-treurnis is nabij
voor mij.
Ik weet een simpel liedje,
heel klein, maar zo vol smart…
Ik…
Vroeger
hartenkreet
3.6 met 8 stemmen
1.691 Vroeger,
wat was er vroeger,
hoe was het vroeger,
wat deed je vroeger,
weet je het nog...
of het anders was,
of het beter was,
of je tevredener was,
kijk niet terug
je leeft nu,
maak er wat van!…
Ten slotte
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
862 uitgestorven kasteel
waarvan de vertrekken verlaten
lijken maar slechts wachten
op nieuwe stervelingen om weer
historie te kunnen schrijven
met kaarsen verlichte gangen
openbaren gehavende deuren
zelfs gesloten reveleren ze
de vervlogen geschiedenis
de bibliotheek nog ongelezen
is alleen geraakt door oud
de portrettengalerij verleden
tijd…
GEDACHTE
poëzie
4.1 met 9 stemmen
4.623 De bloem, door gure najaarsvlagen
Verschrompeld en verdord en van de steel geslagen,
Verrukt het oog niet meer;
Maar als de lente naakt, de winterboei verbrekend,
En langs het grazig veld de schoonste kleuren tekent
Dan rijst zij schoner weer.
Zo wisselt alles hier beneden:
’t Verachtelijk slijk, waarin wij vaak met huivring treden,
Is dikwijls…
Gelijk men kakkerlakken ziet
gedicht
3.9 met 31 stemmen
11.047 Gelijk men kakkerlakken ziet
(die men ook later in de taartvorm vindt),
zo kan men reageren op wat de wandklok toont.
Niet op de uren die in muren dringen
van woonst of werkvertrek.
Maar op de uren die, van de wijzers afgespat,
verdwijnen en verdwenen zijn,
hoewel ze in glitterpakken
op het netvlies hangen.
Dit is wat ons de wandklok toont.…
Je blik is als de onbewolkte hemel
netgedicht
5.0 met 25 stemmen
986 Je blik is als de onbewolkte hemel
In het meest duistere van de nacht
Flonkerend en heel erg steriel
Als een moderne woning in al zijn pracht
Je luistert overdreven naar mijn gezemel
Vergeven van emotie en romantiek
Op je gezicht staat niet te lezen
Deze man is vreselijk oubollig ziek
Je groene ogen bevriezen der vissen bloed
Denken gebeurt…
blikkend terug
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
667 blikkend terug in verleden
kijkend van hoog naar laag
zoekend naar de plek
waar ik afscheid nam
zachtjes voeten losliet, met
haren waaiend langs rietpluimen
vanuit het licht ooit geboren
de wegvormend naar gene zijde…