421 resultaten.
De kleinste dood
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.363 Smeulende tongen smelten
Innig rillend
Draden in een bloedlauwe bries
Welig speeksel van de dageraad
Een bron van bruisbelletjes
Een lelie zou in haar voetsporen groeien
Murmelt de profeet in zijn baard
(Versneden kul voor de sul die knielt voor het gouden kalf)
De dorst van haar vezels
Bloeit roezig onder mijn vingers
Het sap gloeit vol…
Herfstliedje
netgedicht
2.5 met 13 stemmen
1.851 Zeg, vadertje van de wind
laat mij spelen met uw kind
nu het groen zo stilaan geelt
en uw telg de zomer steelt
Laat ons samen dwarrelen
met de briesjes scharrelen
met volle takken wiegen
en naar de winter vliegen
Laat ons blazen door het hout
langs de flanken van het woud
ook de vogels zuidwaarts dragen
onze bries het zeil in jagen…
Zomer 2006
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
621 De boom in de tuin beweegt,
het verraad een zachte bries.
Even lijkt de verlammende gedachte
dat iedere dag, iedere gebeurtenis,
verdwijnt zonder dat er echt genoten is,
gevreesd is, geleefd is, verdwenen.
De tijd vreest de hitte.
Het verlangen naar wat is geweest
knaagt onophoudelijk aan het denken.…
Eiland.
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
666 Strelende wind
warme zon op m'n huid
maar mijn hart voelt kil
Liggend in het zand
denkend aan 't verleden
en dat ik alles anders wil
Als op een eiland
gevangen door het water
ingesloten voel ik mij
Hoop is ingeslapen
wachtend op genezing
op iemand zoals jij
Voel de bries
sluit m'n ogen
leg m'n benen van elkaar
Fantasie…
Dag dichter
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
905 Dag dichter
Ik heb je machteloos liefgehad
zeil maar weg
neem de eerste beste bries
een laatste zwaai vanaf de dijk
een handkus voor je laatste werk
vaarwel dichter
tot aan het zielenwater
je hebt me machteloos lief gehad
ik onthoud alles, zei je
ik geloof je
ook datgene wat je vergeten was
de tak die van de boom viel vlak voor…
Deel tijd
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
915 steeds
voel ik die wind van herbeleven
een deur die nooit echt sluit
mijn broers die rond mij spelen
met auto’s, ridders, jeugdgevoel
mijn eerste liefde die als altijd
onbereikbaar dromen fluit
ze zijn verbonden met mijn wezen
ze zijn de diepte in mijn ziel
ze zijn het boek dat ik blijf lezen
ze zijn voor mij mijn nachtasiel
als een bries…
Land in wording
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
780 zoeken struik en twijg een schuiloord
de klamme aarde wordt een kunstwerk
een horizontaal drieluik tot de hoogste macht
een paneel waarop geen voet zich waagt
de nevel verzacht de harde randen
van donkere nachten
een satijnen licht kondigt de komst aan
van de strelende ochtendgloed
de tinten vertonen zich half
in nachtgewaad
een zachte bries…
Gesprek met de dood
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
860 Bij 't leven wil je horen, zoals 't groeien,
zoals de bries in 't voorjaar geurt,
de kruidentuinen bloeien,
zo speel jij mee als herfststorm,
en geeft bladeren
aan de zwang're aarde.
Dus jij bestaat niet dood,
tegen wie ik vecht en vuisten bal!
Laten we vriendschap sluiten,
omdat het leven eeuwig doorgaan zal.…
Het eiland
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
493 groene bossen
om de kade te
bepalen trekken
meeuwen witte
kringen met hun
scherpe kelen
een malende schroef
tegen de hemel
aan de andere kant
ligt ook zee
met een rand
van schuim die
opschuift
terug kruipt
zonder overleg
rustig de ijle boog
van de stemmen
boven spelende
kinderen verheft
het eiland is even
lang als de bries…
Umbra Stultitiae (Schaduw der dwaasheid)
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
736 Kleurrijke herfstbladeren
— zoveel mensen vielen neer
zonder ooit vrede te vinden
in die spreekwoordelijke verzoenende bries.
In Azië, in Europa, op elk modderig slagveld,
in de omgekeerde schaduw
van hun onrijpe ziel.
Door hun grote schuld.…
aardigheid
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
204 Zijn woorden zijn zacht, als een warme bries,
met een glimlach zo stralend en lief als een iris.
Hij biedt altijd een helpende hand,
een baken van licht in het donkere zand.
Met een hart zo groot als de wijde zee,
is hij een vriend die je nooit vergeet, nee.…
Verwijlen
netgedicht
1.4 met 14 stemmen
242 Ik blijf nog even staan waar
een bries door het hoge gras beweegt en
herinneringen komen en gaan zoals wolken die geen
bestemming zoeken maar toch iets achterlaten van hun voorbijgaan.…
De Generaal En De Zee
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
738 Een fluitende kogel langs zijn wang, een koele bries.
Doch plots veert hij op, een luide knal en hoorngeschal
met schrik overziet hij terstond zijn fikse verliezen.
Zag er slecht uit, zijn paard met bebloede snuit.
Een soldaat lag kermend op de grond dood te gaan.
“Wat is dit nou voor kutbaan” morrelde de Generaal.
Tijd voor plan B.…
Lome traagheid der dagen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
767 In lome tred tikt traagheid door de dagen
lobbig liggen de uren onder de zon
verdampen en vervliegen tot zuchten
in dit magische moment van ‘nu’
in de nacht flonkeren sterren
vanuit een steeds verder schijnend firmament
de koele bries draagt duisternis ongezien
tot de grens van het ochtendgloren
vogels jubelen de morgen toe
overtreden…
smartlap
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
1.462 er loopt een streng door het kanaal van mijn lies
een broze plooi die onderlijf en bovenbeen hecht
drift stroomt onomwonden van bal tot buikwand
van baarmoedermond tot de bodem van jouw bekken
nu kies ik tegen rotzooi en kabaal, voor sprankel en parel
breng ik slecht nieuws, dan bries je door een tuit
de paarse prop van jouw lippen, wankele…
Het Italiaans
poëzie
3.2 met 14 stemmen
5.704 .
----------------------------------------------------
Zefir - ook: zefier, zephyr:
zachte westenwind, aangename bries…
- De ijskoning -
netgedicht
4.3 met 43 stemmen
600 De ijskonig ontbeert in geestdrift
behelpt zich onbegrepen,
zijn blinkende ijsnaalden stralen,
zijn koude bries voelt delen.
Sneeuwheuvels aan de noorderkant
slingeren het weer afwisselend
door droge paden, berekoud het land
lijkt het ijs, de elementen te beheren.…
Wat meer kan ik nog wensen?
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
657 Een zachte bries en tedere woorden.
Het leven is...fantastisch.
Je overtreft al mijn dromen.
Zonder jou is het leven nog niet de helft.
Je zit naast me en drinkt koffie.
Kijkt me lachend aan.
Wat meer, kan ik nog wensen?…
Hoe ga je dood, vroeg hij?
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
945 Het is niet erg, dat je ze niet meer ziet, voelen doe je ze altijd,
je mag ze missen, dat is geen schande,
maar denk bij elke bries die je wangen streelt,
oh das voor mij geloof me dat scheelt.
Dus als mensen dood gaan zijn ze niet echt weg,
denk daar maar aan.
Het verhaal was duidelijk want meteen zei het joch,
ik ga voetballen!…
Atmosfeer
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
547 Met een zachte bries langs mijn oor
verheldert de duiding van de dag
met het perspectief van de buitenlucht
vergezeld van jouw zuurstofrijke adem.
Het ochtendgloren bereikt mijn gezicht
ons ideaal smelt onbegrensd samen
met een frisse wind door mijn haar
en de condens tegen de ramen.…
De oude postkaart.
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
974 die nacht was 't volgens de postkaart begonnen te sneeuwen
als motten dansten de vlokken rond de panden
om vervolgens zacht op bomen, boerderijen en huizen te landen
alsook op struiken en heggen: gelijk een groep spreeuwen
een stevige bries kondigde zich voorts vanuit het oosten aan
witte sneeuwgordijnen sierden in een oogwenk de bomen
waarin…
Apollo 11
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
701 Driest briesen de straalmotoren en zijzelf
De uitverkoren matadoren van de Elf
Rikketikkend tot de kritieke spurtrit
Ontkluisterd wordt voor de afknal
Krijt in de cockpit tegen het drietal
Na het "moment supreme" beslist
Doorheen de ether een radiostem vergewist:
"Apollo,jullie hebben het gemist!…
Onherkenbaar?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
413 sneeuw in het licht
van het verwaaide spoor, haalt de vonken
uit het vuur van uit de hand gelopen dromen,
al lijkt alles even stil te staan in ademnood
zal alles uit noodzaak blijven stromen
in de weerwil van wat we kunnen verwachten,
laat mijn leeg valies achter in het avondrood,
ik sta stil tussen licht en schaduw in de
verlichte bries…
Mijmering?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
507 op de wanden van de ziel
projectie van een wereld, weerkaatst
in het licht van een pupil en voeden zal,
daardoor de verste steen zich hoeden
moet voor elke diamant die met de
blote hand in bloed gedolven is
de bruid verbergt haar gouden vlies,
Pan bespeelt zijn fluit zonder gaten
het geluid veroorzaakt een lichte bries,
stuwdam tegen…
Waar het water zwijgt
netgedicht
3.2 met 15 stemmen
186 langs het stille riet
een rimpeling trekt voorbij
ochtend zonder woord
Het vroege licht strijkt over de rimpelingen,
een zachte bries die de oeverranden kust,
de ochtend draagt heel even een geheim
dat enkel door het stille riet wordt verstaan.…
FEBRUARIE
poëzie
4.1 met 11 stemmen
6.690 Dat is het eerste van de lente in de havenstad: een volle bries van de stroom,
zo vol als het gelaat van een boerejongen die in een mondharmonika blaast,
een bries die over de stad vaart en even onvermoeid is als die dorpsmuziekant.
De wind die de eerste maal dit jaar een zelfstandige vreugde heeft gevonden.…
Soorten thuiskomst
gedicht
4.0 met 2 stemmen
3.228 Maar ramen stonden op een kier;
de ochtend bracht een bries van zilte golven, vroege
soep en jonge koffie bij ons binnen. Zo woei het daar
dat het wel leek of er geen uur verliep en wij
nog kansen hadden, honderd soorten ergens.
Toch gingen wij er weg om bijtijds thuis te zijn,
of het nu vloed of laag tij was.…
de toekomsstad
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
790 Zonder grenzen is de stad
waar ik vertoeven wil
Het zicht is dun en ijl
Mijn ogen staren stil
Klanken strelen zacht mijn oor
Storm ontaard in frisse bries
Geen oorlog geen geweld
Dit is de stad die ik verkies
Ziltig smaakt de waterbron
Rivier door dam, gespleten
Vruchtbaar, oevers overspoeld
O, Stad hoe zult gij heten!…
de dieren
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
701 Hun geslachte karkassen, ze
briesen. Als laatste avondmaal
staan ze daar rond open vuur.
Hun schreeuwen overstemmen het gejank
van een slachting, vol verachting
begaan zij de moord op een beest
en op de droom van de vrouw die nog een meisje was
Het dier is vergiftigd.…
vertel mij
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
511 vertel van het uur dat zich traag verplaatst
in het lome licht dat schuilt
achter verstild bladerdek
waar een vogel zweeft
op de thermiek van verlangen zoekend
naar zon die het voorjaar brengt
vertel van de wind die verhalen leest
van huiverend woud en vertel
van het blad dat een bries imiteert
op de zachte deining
van een slaapdronken…