637 resultaten.
Het verbreken van onwetendheid
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
557 Vol ongeloof ritselend en dwarrelend
Jaagt de herfstwind de gevallenen voort
In het zachte mos lag zowaar ‘t end
Opeens was daar de hemelpoort
De zomerwind had speels aan ze getrokken
En nooit hadden ze vermoed
Dat ze spoedig zouden ontvallen
Om gedragen te worden in de stoet
De lentewind had mooie beloften gebracht
en ’n ruisend…
writers block
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.158 Writers Block, het bejaardentehuis
voor te laat overleden schrijvers,
landerig gelegen aan eendenloze vijvers,
niet alleen bewegen, ook de penvoering steeds stroever,
zelfs geen zwam, siert de zompige oever.…
vertel me wie ik was
netgedicht
4.1 met 25 stemmen
1.144 al probeer ik
het sterven te mijden
op mijn verleden
kan ik me niet
voorbereiden
ik ben er geweest
zal ik niet kunnen zeggen
mijn bestaan is ook
amper uit te leggen
de dood maakt
dat mijn historie
geschapen wordt:
een groeiend monument
waar voor de nabestaanden
reeds de fundering is gestort…
De natuur eender
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
664 De zee overwint de zee
wanneer de golf het hoogste punt bereikt
De golf slaat om, altijd
tot de branding bruisend gesmoord
waar zij zich strekt en terugtrekt
falend in het moment
haar eeuwigheid viert
Wind en water
waar de zee in het gruis van machtige bergen woelt
De berg overwint de berg
wanneer het puin zich met de pieken voedt
Het…
Bitter mooi
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
609 en stil te staan
Leegte kent de schoonheid
maar proeft haar niet
Is noch puur en noch onrein
Is niet
Laat los wat je verwacht
‘Nu’
vindt zijn constante
in vergankelijkheid
pretendeert niet meer te zijn
dan de werkelijkheid
van schijn:
pijn en schoonheid…
De aftocht
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
1.140 Nu Neerlands nuchterheid
haar koorts heeft afgelegd
en onze jongens
al lang weer neergestreken zijn
en van de buis
koesteren vluchtige vlagen
nog drie van de duizend vanen
die de wind ooit dragen mocht.
De straatlantaarn op de hoek
houdt hen nog hoog en
om de pit danst nog een wake.…
Dijken
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.027 Mijn laatste gedachten vandaag:
mijn huis is nog niet opgeruimd,
mijn papieren zijn nog niet geordend,
ik ben weer niet begonnen met geld te sparen.
Ik ben wel een illusie rijker:
jij hebt mij vandaag verlaten,
en dat terwijl ons leven samen
sterker zou zijn dan de Nederlandse dijken.…
Absolute heerser
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
775 Hij geeft de bouw van tempels vrij
en vlakt nog wat historie uit
punt dan de toekomst nog eens bij
Zo schetst zijn losse pols breeduit
en stemt zijn grootsheid eeuwig blij
Dan zonder langer nog te dralen
spoedt hij zich naar het toilet
om als een ieder neer te dalen
alwaar hij zuchtend zich ontzet
om in klein geërger te verdwalen
De pot…
heeft u mijn vriend gezien?
netgedicht
2.9 met 14 stemmen
2.482 hij heeft een dikke witte buik
een grijns op zijn ronde gezicht
koolzwarte ogen daarboven
waarvan er hier nog eentje ligt
hij droeg een malle hoed
en hield een bezem in zijn hand
zijn neus oranje als een peen
een kiezelsteen als tand
ik begrijp het niet
hij had geen benen
maar de zon ging schijnen
en plots is hij verdwenen
heeft…
geschiedenis
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
616 wie weet nog hoe onze ouders
dit landschap zagen...
wij merken het nauwelijks nog op
passen snelheid aan andere
weggebruikers aan
en proberen zolang het gaat
een beetje bij te blijven
geen tijd rest ons
om in het geheugen te zoeken
naar dat wat ooit is geweest
'geschiedenis verwijderen'
staat er ergens op extra
achter internet…
Sarcofaag verzonken
gedicht
2.2 met 27 stemmen
10.261 Sarcofaag verzonken
in de hal, en jij
alleen op de boot
in de nacht.
Generatie in steen, de
jaren gehakt uit graniet.
Je schatten versleept
naar een andere oever.
De mummie ontwindseld,
het gezicht naakt:
door priesters gelooid,
verkocht op een ansicht.
----------------------------------
uit: 'Alsof ik stof ben', 1989.…
Versailles
gedicht
3.1 met 19 stemmen
6.345 Onder de vloeren verhuizen wormen de geraamten,
maar op de daken schikken geesten hun vleugels.
Geluidloos wordt in dit paleis de weelde bewaard en
in negen diepe kisten de verwrongen sleutels.
Het is verboden onderling de koning aan te raken
of het verloren voorwerp van een hoveling terug te vinden.
De zonnestralen hebben openbaar de zon verlaten…
zwanenzang
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.006 Duizenden sterren achter dichte ogen
Met vleugels stram
En snavel in papieren veren
Dromend van zon
Zoekend naar wat goed is
Een boom strekt zijn takken uit
Ze vallen
Bladeren van vroeger
Ze vallen
Zomaar zonder pardon…
vaal
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
584 hoogdagen der ongewissen
stromen rivieren
langs mauve beekjes door,
waar berken staan
met eekhoorntjesbrood
al op de knieën gedwongen
in het vaal gele zonlicht
dat moerassig in het
landschap overgaat
tussen de lange halmen
van grassigen
slaan soortgenoten
slijpend door de wind
geen eerbied kan
hier een soort nog redden
vergankelijk…
De tuin
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
735 Hoor hoe de luchten luid klinken, gevuld
met vogels die droomverloren ergens
niet meer thuis zijn, maar toch hun weemoed
niet de boventoon laten voeren. Hoe ze
al is het nog niet zo heet op dit ogenblik,
vertellen over het zonnige zuiden en hoe ze
over enkele maanden daar weer naartoe trekken.
Hun hart is nu al onderweg. Luister maar.
Kunnen…
VRUCHTVLEES
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
460 Rood, rijk en sappig
beneem je mij de adem.
Je volheid leidt mijn lippenspel
voor mijn tong je kern ontmoet.
Je smaakt naar vrijheid,
wilde zachtheid,
vocht van drang en van natuur
die mijn lust en leven voedt.
Je geeft je hele wezen
in een tel van jou en mij
versmeltend, verzengend,
in een stonde van genot.
Zo heb ik jou gevonden,…
in het voorbijgaan
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
598 voorbij een plek in het landschap
hoorde ik mensen praten over de dood
'berusting daar komt het op aan'
sprak een krachtige stem
zoals vanzelfsprekend bij mooi weer
de blauwe lucht boven het groene land
en de laatste streep aan gindse horizon...
ik moest even slikken want ik was juist
op weg naar gindse horizon…
Afstand
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
784 De inzet tot
een nieuwe aftocht
kort als een gangpad lijkt
lang als een levenslijn stroomt
kinderkopjes
onder de rolstoel
onderweg achtergelaten
draaipasjes
rond de verkoolde as
op spuugworp afstand.…
Een ogenblik, een man slaapt
gedicht
2.5 met 26 stemmen
8.883 Het opstaan, het baden en voortdurend
het gaan van jou. Het is laat
en ik zeg dat ik plaats maak,
er is geen tijd om te rekken
als tijd. Met lange nagels
kras ik zigzag over de lakens
en een ooglid trilt. Er is een ogenblik.
De man ontwaakt. Hoe val ik
in het licht? Je draait me in de leegte
van een bed. Terwijl: binnen de…
De zandloper is omgedraaid
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
897 De zandloper is omgedraaid en
je weet het niet, of je doet
alsof je het niet weet. De zomer-
bloemen zijn zo mooi en vertellen iets
anders. Dat ze willen kleuren en
geuren ; de mensen verheugen met licht.
Toch gaan de uren voorbij, de dagen
waarop je aan weinig anders denkt dan
dat het zomer is en dat je mag genieten.
De zandloper is echter…
SIXTY GOING ON SEVENTY
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
553 Vandaag naar Lauterbrunnen afgedaald
En daar de hoge waterval bewonderd
Me even op het kerkhof afgezonderd
Met Zwitsers geld koffie en taart betaald
Nog naar mijn strooien zonnehoed getaald
Me over ‘t klingelende vee verwonderd
Chalets gezien stammend uit achttienhonderd
Besneeuwde toppen dichterbij gehaald
En dan, het groene gras in Interlaken…
Raak me als een vlinder aan
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
663 Withete zon, Treblinka,
maar vlinders leven nog.
Ze verbleken niet, verdwijnen slechts –
één moment, een eeuwigheid.
Dus raak me zachtjes aan,
raak me aan alsof ik hier niet was,
alsof de schaduw van je vingers
me zou verjagen.
Alsof je me in een droom zag
die je je probeert te herinneren.
Als je je ogen opendoet
ben ik er niet,
maar…
verlopen tijd
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
482 alles wat voorbijging
en waar je met een gevoel
van warmte aan terug denkt
is louter melancholie
herinnering van lach en traan
en de pijn van dat het niet
altijd zo door kon gaan
de zwart/wit foto van voorheen
met kartelrand is nauwelijks
nog tegen de tijd bestand…
Natuur
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
444 frisheid vanaf de morgendauw
mijn liefde voor jouw is altijd gebleven
vertolkt zich in zorgzame trouw
je kleuren zijn niet te vervangen
je vormen zo kunstig iel en teer
het gemis van mijn diepste verlangen
hervind ik in jouw schone klanken weer
leven van zoveel afhankelijk
dat toch alle liefde en rust ons biedt
teken van wat kort is en vergankelijk…
alles is zon en brandt
gedicht
2.3 met 14 stemmen
4.937 alles is zon en brandt in de verte duizelt het
de kolos in het blauw
aan de omstreden einder
versteent het woud ontmantelt de boom korjaal
met de krijger wordt rotsgraf een volk
dat verdwijnt
in de verte
valt de kolos in het zand grijnzend in zenit
geen schaduw geen schaam meer te zien
---------------------------------------
uit: 'Vluchtig…
Een puntje in de tijd
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
528 Het leven uit een uur
Een grote glijbaan
En zwemmen in de zee
Spannend,
maar er kon niets gebeuren
Want papa,
die gaat mee
Herinneringen en vergankelijkheid
Vastgeklonken in een beeld
Als jullie later groter groeien
zullen de gevoelens bij de plaatjes
zich verbergen
in een mistgordijn
Toch hoop ik, dat ook deze weken
sterke schakels
aan…
GAAN
netgedicht
1.4 met 5 stemmen
862 't Leven glanst bij wat men kan verwerven
in kunst of werk, heel het aardse bestaan.
Doorgaans wordt onnoemelijk veel gedaan.
Bewondering wil een ieder beërven.
Er zal van alles bloeien en bederven,
waarbij een denkende geest mag verstaan:
"Hetgeen tastbaar is, moet eens vergaan.
Hoe beschouwt elke mens zijn komend sterven?"
Gods geheimen…
Hertme in wintertooi
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.551 een klein gehucht gehuld in sneeuw
dat lijkt verdwaald in deze eeuw
als in die glanzend glazen bol
die jarenlang zo boordevol
en troostrijk op de schoorsteen stond
en ieder kind zó prachtig vond...
een mooi stukje verleden tijd
dat langzaam door de vingers glijdt…
rouwkaart met randje
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
883 dit is een trieste dag
waarin het grijst en donkert
wat sporen sneeuw
die nog gebleven
sieren de rouwkaart
met een wit randje
van hoop…
Eoceen
gedicht
4.3 met 3 stemmen
3.343 Versteende haring van
50 miljoen jaar - ben jij
de oudste aan mijn tafel,
de mooiste in het land; is
de gedachte aan jou er
eerder dan een ademhaal
of stofvlok? Alles gaat
weg
naar
de
tijd -
1 graankorrel gemaakt van
steen valt vaker uiteen in
je buik. Je praat de dood
rond - een sleutel tot leven
in een ander soort wereld,
waar levenden…