5363 resultaten.
blootsvoets
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
1.137 met stille trom is hij vertrokken
op een lange reis naar ergens anders
waar het fluiten van vogels komt
niet van verdwaalde vuile kogels
dat hij geen schoenen heeft
bezorgt slechts bloedende voeten
wonden die wel kunnen helen
in het beloofde land van elders
klein en wereldwijs te vroeg
zoekt een kind een nieuwe thuis
een niet kapotgeschoten…
hun gezin
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
3.547 hij speekt altijd, zij
niet, haar zwijgen
maakt haar vrij
als een vogel in de morgen
die met gezang de zon begroet
twinkels in besloten ogen
roept dat niets echt moet
alles heeft te maken met mogen
het grommen is voor de beer
die 's nachts wakker heeft gelegen
van de zorgen om zijn stoere eer
en of ze hem reeds heeft vergeven
haar niet…
Lente van toen
netgedicht
2.1 met 8 stemmen
853 akkers waren kleurloos hard
zwartwit en kaal gepeuzeld
zonder vogels op foto’s en op films
toen kleur nog steeds een sprookje was
geel en blauw bestond al wel
op het gezicht van bloedend rood
hartverscheurend op de bolleneters
om te willen overleven
hij vertelt het als een paasgedicht
tussendoor de matzon en de kou
en wijsneusgroene puntjes…
grijzend herleven
netgedicht
4.6 met 8 stemmen
603 kippen zonder koppen
narazend kallend
verstoren de ritmiek
van de grijze massa
wegdobberend op lauwe golven
de hersens besmeurd
wordt de grijze massa
geelgroen gekleurd
bloederig fladderend
breken vergane woorden
een stabiele geest
ooit gelukkig geweest
Koppen herzoeken hun kippen
Vreemde vogels helpen
Met kwakkende penselen
Geelgroen…
Hoe wonderlijk je wordt geleid
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
801 Maar dan ineens zie ik de kleine knoppen groen
die argeloos de dagen binnenkijken
en hoor ik vogels fluiten en ik lach
nu ook heel even om veel treurigheid.
Ik weet: hoe wonderlijk je wordt geleid!…
Sterrenstroom
netgedicht
4.5 met 13 stemmen
573 de geur van afwezigheid
in stilte bekranst
dooft geen sterren
in de zomer noch in de herfst
er zijn soms
geen woorden in gedachten
die lichtslierten laten stijgen
in de dag
of in het avondzwijgen
nauwelijks zichtbaar in die diepe stroom
beeft zacht en in zichzelf verloren
een tengere vogel
nog diep gebogen
met angst om haar…
De bank in het park
netgedicht
4.2 met 14 stemmen
697 in herfst gewaaide
lege straten
ademt de wind
diep en vermoeid
kristallen woorden
ik kijk er doorheen en zie
de dichter
zijn lied schreeuwen
nog harder dan vogels
die langs jonge bruiden
en oude zondes
breken met de lichte val
van de zomer
hij draagt zijn pijn
in verstilde akkoorden
en zoekt troost bij
allen die willen…
Jij was een avond in mijn tuin
gedicht
3.6 met 24 stemmen
12.767 Regen deed vogels zwaarder vliegen,
grassen en mossen sneller groeien,
mijn huis een vreemde schuilplaats zijn.
De kamer onherkenbaar, kromp;
geruisloos vielen deuren dicht,
de tafel, waar de kat op sliep,
verschoof - heel langzaam - maar verschoof.…
Blozend blad
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
732 dromend omlaag
naar aarde waar roemloos vergaan
de glorie van dood zal verwerven
bomen strekken zich kreunend uit
bedreigen met naakthouten staken
de storm die hun botten deed kraken
en het wortelgestel pijnlijk trekken
nevel versluiert als illusionist
de realiteit van het zicht
waar niemand nog helderheid ziet
en al klagen de vogels…
Mijn schaduw en ik
netgedicht
4.3 met 16 stemmen
909 Ik slaap niet, ik luister
naar mijn schaduw
zie hoe bedroefd hij
de handen in zijn zakken
steekt en af en toe
knijpt in de nacht
soms bukt hij zich
eigenlijk al sinds jaar en dag
om een dode vogel
onder de houten planken
te begraven
hij laat de wind
met de duisternis praten
ontbindt zelfs geen stormen
in de ijzige kou
hij ademt…
de zomer droef voorbij
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
1.363 gisteren heeft een beminnelijk mens
de wereld veel te vroeg verlaten
vandaag veeg ik de eerste bladeren
wat trager bij elkaar
in ‘t besef dat het leven breekbaar is
haar geheimen diep versluierd houdt
aan alle seizoenen onderhevig blijft
waarin vogels naar verre oorden
trekken, het kleurend blad verwaait
stilaan verweert
waarom…
Hemelen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.058 vrije vogels balanceren onder een grijs wolkendek
dat gisteren nog zoveel meer grijzer leek
kale bomen staan hulpeloos met hun handen
in de lucht alsof zij vragen willen
een waterig zonnetje verwarmt niet meer
onzichtbaar is haar schoonheid alsof de natuur
haar adem inhoudt zijn het sneeuwklokjes
die zich als eerste tonen
overgoten door…
Springen met touw
netgedicht
4.3 met 10 stemmen
1.584 Opa wilde in zijn leven
door het avontuur gedreven
nog één keertje weleens weten
ondanks stemmetjesbetoog
hoe het zou zijn om als een vogel
door de luchten heen te zweven
waarna hij de doodsprong nam
en gillend door de wolken vloog
Hij schoot in één ruk weer omhoog
en voelde plots hoe zacht datgene
wat daarvoor dreef langs zijn benen
nu…
Moe
hartenkreet
2.7 met 7 stemmen
1.754 Ik droom met de lieve vissen in het diepe water
en ik droom met de lieve vogels op de takken.
Als ik wakker word dan neem ik even
een beter-worden-pil
met een glas water.
Maar zal ik ooit beter worden,
IK BEN BANG VAN NIET
Niet in dit leven.
Maar wel in de slaap en in de nachtdroom.…
Jouw icoon is mijn kroniek
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
638 Boeddha versus God
Muziek als pleisterplaats, dat merk ik
wanneer het treinstel me bedondert
en dode vogels langs het spoor
de klavers voeden met het bruin
van massa en bederf
nog juichen de reizigers
ze proberen de bielzen te tellen
van de evenwijdige spoor van wie
ze denken dat die hen komt vergezellen
zal het eind – het baken –…
Huizen 3
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
629 De zon schijnt,
vogels fluiten,
de wind huilt,
kerkklokken luiden.
Nog zaliger is:
na uitstap of na reis
de zekerheid:
het huis staat er nog,
de sleutel omgedraaid,
buiten van ons afgegooid,
wij zijn thuis.
Dit huis:
een warme thuis.…
uit het dagboek van een wintertuin
netgedicht
3.5 met 19 stemmen
786 alles
begint opnieuw
zo ook de roos
die sterft door het niet verstaan
van dode ogen
en hoe de maan papieren vogels oplaat
langs touwen die de eenzaamheid
in lege buiken knopen
gebarsten zoals oude winterbomen
zwart beslagen
het wenken naar de afgrond
de onopgemerkte pijn
bloei dan, mijn roos
en leg je in het helder licht…
kerstgedachte
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.568 Vogels schrijven onze namen
ondertussen in de bevroren ijs-
blauwe lucht. en wij ademen
wolkjeslucht uit. En thuis
bij de ecologische kerstboom
nog een verhaaltje voor het
slapen en/of vrijen gaan.
en morgen staan we op
met een echt nieuwe zon.-…
vrij
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.142 iets onbereikbaars
laat nooit echt los
wij zijn geen stenen
zijn geen rots
maar meer een boom
die ziet het als
een wereld die beweegt boven
ons
die wolken ziet dansen
en vogels liederen schrijven
zoals dat eigenlijk hoort
wij zijn de kinderen der
sterrenstof
nooit groeiden wij ouder
en nooit verstoorden zij onze jeugd
wij praten wel zuiver…
Thuis in de Hoek
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
782 pan en vree
niemand die er een tel onder lee
Ze voelden zich een roek zo vrij
Toen kwam een ambtenaar voorbij
die zomaar met een kijker op schoot
sprak ‘eruit jij invasieve exoot
scoort snel dat hoort er hier niet bij’
Huiskraaien uit Egypte mee gevaren
deden dat - hier tussen ons paren
Er zijn er nu zevenentwintig van
Vreemde vogels…
het wordt lente mijn lief
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
530 hoor hoe de vogels langs elk paadje
luidruchtiger kwetteren en fluiten
weer gedreven een maatje zoeken
zie hoe sneeuwklokjes en krokussen
hun tere kopje boven de aarde steken
reeds een vroege lente proeven
voel mijn lief hoe ons lijf na alle kou
en regen de luiken stilaan open zet
hoe onze stramme benen lichtvoetiger
gaan bewegen…
LINDE
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
515 Ik probeer de vogels te verstaan,
maar ranke verzen houden mij aan.
In het bebladerd hemelgewelf
zie ik gelaatstrekken van mezelf.…
Doodlot
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
694 Ach realiteit breng me nu terug
met open ogen in verre dromen
toen de dreigende zwarte vogel
die onontkoombaar als het noodlot
almaar dichterbij te komen lijkt
nog een klein zangvogeltje was
het pijnlijke schorre krassen
nog een vrolijk kinderlied
het zwaard van Damocles
nog rustte in de schede
de dood nog onbekend ver weg
in plaats van…
vergeten
hartenkreet
3.6 met 14 stemmen
1.047 En de nacht werd zoals
een uitgedoofde vulkaan
duister met een waas van de maan
De wind kil vernietigend
door dorpen en straten
waar de mensen elkaar haten
En het is stil zo erg stil
niemand waagt zich naar buiten
geen vogel hoor je meer fluiten
En als de dag geen dag meer wordt
en planten uit zullen sterven
de kinderen van morgen…
Zijn
gedicht
3.3 met 19 stemmen
11.543 Ik at het brood in plaats van het te strooien; honger
maakt alle wegen eindeloos lang en laat geen tijd voor rust
in de berm, de lucht te zien en daar een vogel thuis.
---------------------------------------------------------
uit: 'Jij bent mijn mooiste landschap', 2003.…
Als tranen
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
1.011 Mijn voetstappen straks sporen
zullen achterlaten zodat je niet
zal vergeten dat ik hier bij je was
en waar dan alleen nog herinnering
hangt van onze mooie dagen samen
die daar werden overschaduwd door
mijn verdriet maar waar de vogels
toch weer vrolijk zullen gaan zingen
zodat ze met hun lied mijn vriendschap
en warmte naar je toe zullen…
Nestelend in de schepping
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
575 luwte van de morgenzon
waarin ik voel, hoe ook zij
worstelt in het oneindige
zo tussen het grauw
wil stralen in het blauw
boomtakken zwiepen in kaalheid
gelijk een opgevoerd dansstuk
strooien bladeren rond als confetti
grote bonte vlokken
een kleurig herfstfeest
toch raakt de glans mij nog het meest
ik zie hoe tekenend in de wolken
vogels…
Eindelijk bijna lente
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
647 Om door het park te gaan lopen, de bomen
met hun groene kleed te zien en ruiken en
om het water te zien ná rillen van de winter,
en de vogels te horen roepen en zien zo nu
en dan.…
Weer Een
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
482 Het is vloed in onze liefdesharten,
de stromingen vermengen zich
in talloze omarmingen
waar beschermengelen zijn neergestreken
het boze geen vat op ons heeft
daar de Godin in onze harten leeft
Ik wandel met Maria Magdalena langs
de lentebloemen en de vrolijke vogels,
wij zijn helemaal in ons element
als gezworen krijgers, met de liefde
van…
De kraanvogel, de schilder
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
796 handen
nu schuift mijn schilder
voorzichtig tussen ’t groen
de alpino schuin over ’t oor
een rode sjaal, kwast in z’n mond
het witte haar, pluizig
als een paardenbloem, penseelt
hij de natuur, die uitwaaiert
voorbij mijn grenzen van gras
niets past meer zoals weleer
toen ik luisterde naar m’n ogen
en tussen strakke streken
die vogel…