5637 resultaten.
alles zien niets begrijpen - voor C.Nooteboom
netgedicht
3.1 met 13 stemmen
487 niet per ongeluk
de woorden die
als wolken over
de vlakte stromen
de Japanse notenboom
zilveren abrikoos
met waaiervormig blad
niet zomaar
het vleugelloze boekenvisje
dat zich in de kelder laaft
bekende wegen eet door
verweesd papier
de trage slagen van
een verdwijnende vogel
in helder licht
niet eenvoudigweg
het gedicht van…
revisie: ‘zweten zul je; jij!’
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
260 alle perspectieven die je hebt ingenomen
de wolken tot op het bot binnenstebuiten
gekeerd tegen onmogelijke stellingnamen
alle berekende lettergrepen ingeklonken
tussen de straatstenen als open wonden
-waar jíj zo snel mogelijk vandaan wilde!…
De vergeten helderheid
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
309 ooit spraken wij helder
woorden met betekenis
bouwden zo gedachten
die bruggen bouwden
nu zweven wij mistig
in zinnen van lucht
verdwaald betekenis
in doolhof strandend
waar taal anker was
een baken van houvast
drijft zij nu in wolken
wollig alles verhullend
wat glashelder was
is nu damp op de ruit
de zinvolle stilte
sterft in…
ZEGEN NA BRAND
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
274 De zon wil streng heersen
verdrijft alle wolken
laat aan het effen blauw
haar plaaglust glanzen
denkt wellicht de grond
te doen barsten en planten
tot vodjes doen krimpen
zorgt voor eindeloze dorst
het onweer van de nacht
daalt neer als weldoener
donderslagen berispen
de algehele droogte
bliksems blinken op
als lichten vol blijde hoop…
Mijn Holland
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
3 Wolken drijven hoog boven mij,
Dartelen als schaapjes in
Weide van blauw firmament,
Ontelbaar vele, rij aan rij.
Een kerkklok beiert het noen,
Zachtjes suizen wieken ener molen,
Koeien hoor je in de verte loeien,
Leeuweriken zomer begroeten.…
HET LENTEWEDER
poëzie
3.3 met 20 stemmen
3.918 de zon der Liefde
Zag ik achter dikke wolken,
Dreigende onweerswolken schuilen!
En toen stond ik, als die bloempjes,
Troostloos op het veld te treuren.…
Wetterskipdyk
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
719 twa blaue joggers rinnen mei
harren koppen tsjin de hurde wyn
lâns de iere Wetterskipdyk,
de grize wolken yn 'e loft
lizzen as een winterflues
oer dit tsjokke, griene lân
se sjoggen op harren horloazje,
dat eltse fiif sekonden piepet,
en se witten, oe sa krekt,
hoefolle tiid ferlern is en foarby,
sûnder dat se eat sjoen hawwen,
fan de…
De wereld hapert
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
821 Elk moment steeds weer
valt faalt herhaalt
de aarde meer en meer
Bevroren netvlies vlak onder de atmosfeer
wordt witheet en transparant
ik vlam damp verdamp
in de wolken
tot boven de wolken
rol door lijzige lucht
als helikopter zonder
wakgewakkerde wieken
klap nu wel aan elke voet
vijf veren en een duim uit
Dit verklaart voldoende…
Liefde
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
589 Jouw stralende lach
Doet wolken verdrijven
En in jouw mooie ogen
Zou ik wel willen blijven
Bij jou voel ik me veilig
Gevaar komt niet bij jou
En dat is ook de rede
Daarom ben ik je trouw
Bij jou is altijd vrede
Nooit een bittere strijd
En daarom blijf ik bij je
Bij je voor altijd
Jouw stralende lach
Laat oorlogen verdwijnen
En in…
Noorderslag
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
191 zenit voorbij
de zomer nauwelijks halverwege
of de legioenen togen reeds
naar de winterkwartieren
Het leeuwendeel voer op bevel
van Caesar over de Eems naar zee
aanvankelijk was zij kalm
en gonsde het luchtruim
van ruisende roeiende riemen
en het hijsen der zeilen
dra echter stortten uit donker
dreigende massa's aanstormende wolken…
Gisteren
gedicht
3.4 met 47 stemmen
36.628 Het was of hij zijn bril maar weer
had op gezet: dwars door zijn gesloten
oogleden keek hij naar de wolken.
en naar mij. Al was hij toch al bijna
5 jaar dood, hij was nog niets veranderd,
vond ik.
Toen hij 84 was raapte hij staande
op zijn handen met zijn mond
een muntstuk op van de grond.
Nu ligt hij eronder.…
het tuinhek -of- welkom thuis lieveling
hartenkreet
2.5 met 6 stemmen
1.119 spring over het tuinhek
mijn teerbeminde
ik zie je zo graag zweven
door de lucht
je lange blonde haren
even in de wolken
even je glimlach
in vogelvlucht
je weet dat het
stil en stiller werd
het huis zuchtte, en kraakte
alleen om jou
en hoe koud de nachten zijn
in een kil eenzaam bed
ik lag als een lor
dronken op de bank
het verschil…
donkere wereld
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
1.019 De verwelkte bloemen
de donkergrijze wolken
hoge muren die dreigend op me afkomen
Als een rat in de val.
Doodgaan van angst kan niet meer
want het verleden heeft mijn
ziel allang vermoordt.
Gevochten en gestorven in een strijd
tussen de dood en
het leven dat ik niet wil.…
Avond
gedicht
4.8 met 4 stemmen
2.894 Aardappelloof rookt bitter rond de hoeven
achter het labyrint van lange dreven,
aan wolken mist en maanlicht prijsgegeven
keren de paardenspannen met de boevers.
Gerucht van melk en ijzer in de stallen,
van hooi en room de reuk tot in de keuken;
een ritueel luidruchtig zonder spreken
voltrekt zich als de avond is gevallen.…
Lentedag
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
879 Uit het slapen van de winter
ligt gesmolten sneeuw
Bloesem heeft kale takken zomaar opgefleurd
Een koolwitje droogt haar vleugels
Zachte adem trekt rimpels op het water
Het geurt naar zuiverheid
De hemel giet zonnestralen
Dwars door het wolken rijk
Ik snuif de glimlach van een paard
Het krassen van een kraai
Blinkerd het malse gras…
nu gaat de beuk erin
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
760 conformeren
het is genoeg geweest
ik kap wat overtollig is
loodzwaar van jaren groeien
de takken buigen door
maar in het oerwoudgroen
kan niets meer bloeien
ik heb de grond gezocht
in humusachtig duister
de lucht rook al verrot
ik wortel in opnieuw beginnen
en laat de lente binnen
kaal zoek ik de zon
weet hoe alles begon
witte wolken…
De Kermis
gedicht
3.1 met 17 stemmen
11.255 Liefste het water viel met een klap op de bodem van het kanaal,
de wolken werden zwart ingezwachteld,
kermislui zeiden, ja het is avond.
Ze gooiden draaimolens en schiettenten in de golven,
ze riepen me,
dat geboefte pakte me beet.
Ze rolden om van de lach,
eet van je suikerspin, zeiden ze,
drink uit een fles, word dronken.…
Queeste (een schrijfopdracht)
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
3.978 O en nooit sedert Frigga
die de wolken spon
waren zo teder twee handen.
Hoe ik ook mijn best deed
het opstel te lezen
ik moest:
plotseling reizen
mijzelf achterlaten
in minnen en plussen
een jachthoorn blazen
een schimmel bestijgen
met maliënkolder geslagen
tot dolende ridder van Mancha
in het land van de liefde
die kinderlijk is.…
Alles
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.280 Terwijl de wind de wolken telt
Schreeuwen schapen om verloren momenten
Rollende donder
Een hijgende horizon wacht even
Maar rent toch verder door de regenboog
God leeft
Het hart klopt sneller dan rijen regendruppels
Niet luisterend naar lege verre vergetelheid
Liefde
Kogels ketsen af tegen verre oorden
Maar het zuivere zien geeft ze…
Ademloos
hartenkreet
3.6 met 13 stemmen
1.499 woelende gedachten
slapeloze nachten
zoekend naar een stilte
zwerft mijn blik naar de lucht
de avond beneemt mijn adem
de maan geeft me rust
een witte sliert wolken
verhult de parelwitte glans
en schildert trotse bomen
met een zilvergrijze rand
harde woorden
vluchten weg in de nacht
wanneer ik zie
dat de maan naar me lacht
beladen…
De horizon verlicht !
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
1.200 drijfzand
te kunnen trotseren
wat mijn leven beheerst
voorzichtig tastend en afwegend
bepaal ik de nieuwe koers
mijn vertroebelde vergezicht
zal zich weer kunnen vormen
tot die ontluikende lente
die ik eerder verloren was
de mist die mij belemmerde
slaat neer op het jonge gras
de zon verlicht moeiteloos
dat wat in de schaduw lag
donkere wolken…
in sluiers zoet van nacht
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
934 in het griekse blauw
brak ik je glimlach
mijn ogen hongerden
te veel naar jou
we aten zon
en dronken wolken
je voeten zongen zee
in sprongen over golven
de avond viel
in sluiers zoet van nacht
de warmte gonsde leven
in zweet herwon de liefde kracht
ik keek je aan en
zag de maan verdrinken
de wind streelde je borsten
in het zilver…
zorgeloos opgelicht
netgedicht
1.9 met 10 stemmen
1.947 Vroeger liep ik met mijn blote hoofd
als een ballon in kruidige wolken rookgerij
waar met het leven in de brouwerij
`t heerlijk helder nog sneller werd verdoofd
Vliegen van kroeg naar kroeg
of uren hangen aan een bar
steeds iets meer in de war
pas bij `t vallen vroeg genoeg
om het bed eens op te zoeken
want de centjes raakten op
en alleen…
plooiden zich tegen kou
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.432 ik hoorde stilte
in het schreeuwen
van de vogels
ze schrokken op
geluid vloog
boven vleugels uit
ze zwermden op
het vlagen van de wind
streken neer en plooiden
zich tegen de kou
wit stroomlijnde rust
lucht verstrakte blauw
ik wil mee
wiegen tussen wolken
gedragen worden
door de lucht, spiralen
in de warmtekolken
rusten op een…
Winter beelden
netgedicht
2.9 met 14 stemmen
1.247 witte strepen tuimelen vlokken
snijden de lucht en de wolken nijd
klitten samen tot het wit tapijt
git alomvattend wit getooid
met zwart dat contrasteert
totdat de zon het heeft ontdooid
en alles weer opnieuw onteerd
kraaien kreten schor vergeten
spreuken in de natte westenwind
hongerig in kliek getroept bezeten
de naakten worden wit…
Lachbui
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.215 Ik kijk je vol in je ogen
die als wolken bij me weg lijken te drijven
alsof ze niet op hun plaats kunnen blijven
en voor het contact alweer zijn gevlogen
Ik vraag je zachtjes wat er is
verveelde zuchten langs me heen
verkilde blikken snel van steen
ik heb het fout, ik heb het mis
Bedrukt vallen er gaten in de atmosfeer
storm dreigt in koude…
je zingt de lengte in de dagen
netgedicht
2.5 met 18 stemmen
1.157 dansen stofjes
ik wil sjansen, met je
geuren op balcon
langs de gevel
val je zomaar binnen
belicht daar mensen
die ook jou beminnen
je oogt zo donker
in het wit van steen
je schaduw laat
me nooit alleen
ik hoor je ruisen
als de wind vlaagt
langs de huizen
je bent mijn refrein
je zingt de lengte
in de dagen, laat de
wolken…
godverlaten staart de lucht
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
1.049 nog rolt de zee
met voeten in de branding
en ruist zijn oeverloze stranding
godverlaten staart de lucht
uit wolken die de zon
slechts grijs doen schijnen
de streep van horizon
laat diepe troosteloosheid
in een verre bui verdwijnen
want ik heb jou gevonden
in de korrels van het zand
jaren sloegen stuk aan strand
jij geeft mij ogen…
Strand
netgedicht
3.1 met 161 stemmen
19.024 De golven branden grauwend groen
vergeten leven aan mijn schoen
Tegen het waaiend zilten zand
bescherm ik ogen met mijn hand
Wolken scheuren op tot flarden
ik voel mijn huid tot eelt verharden
De zon breekt zacht in kleine stukken
die lachend aan mijn kleding rukken
De horizon verdwijnt in water
water van eens, water van later
dat nu onder…
onbestelbaar
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.568 in ongetemde woordenstroom
zet ik puntjes op de i
verlos mijzelf van wolken stoom
waardoor ‘k geen fouten zie
in opgeloste zinnenbrij
valt alles op zijn plek
voeg nog een laatste zin erbij
en eindig met een vlek
een zegel plakken heeft geen zin
de brief wordt nooit gepost
opdat met plussen en een min
jouw liefde mij niets kost…