5142 resultaten.
De Wind
hartenkreet
2.0 met 5 stemmen
1.950 Slangachtige adem van De Wind
slaat de gladheid van het raam.
bijtend in het glas koppig en secuur,
net zo ijverig als Doodsarm.…
Zomerkind
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
1.442 D’r lokken lijken vlamgevlochten vuren
fel likkend in een windgeward omlaaien
waarmee ze de glanzende blik verfraaien
die gloeit in de diepte van haar azuren
ik zie haar draden van ‘t zonlicht draaien
en bloemen in wijde velden borduren
uitbundig gevat in gouden gravuren
wiens ranken gretig over aarde graaien
ze kust de adem…
Waarheid
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
838 De juiste waarheid heb ik gevonden,
ik laat haar nooit meer gaan
Een oud proces heb ik ontbonden,
hoe wezenlijk anders is nu mijn bestaan
Mijn hart klopt door, zoals altijd,
mijn adem beroert het leven
Ik voel me vrij, niets dat ik vermijd,
het voelt goed om mezelf te vergeven
Hoe kan dit verdriet toch zo bijzonder zijn,
soms maakt pijn…
Onuitgesproken
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
836 komt weer naar boven…
De zon die je net nog verwarmde
Verdwijnt voor je eigen getuigende ogen
Geen zicht…
En de aarde die net nog vrolijk draaide
Stort in onder jouw trillende benen
Geen grond…
En alles… alles wordt snel opgeborgen…
Soms wil je zeggen dat je vertrouwt
Puur vanuit het hart door eigen intuïtie
Je doet een poging maar je adem…
vannacht
hartenkreet
3.7 met 28 stemmen
4.264 vond het al zo verdacht
Ik probeer mij te herinneren
Hoe ik hier ben beland
Liggend onder vreemde lakens
Het was ook wel riskant
Je zou alleen masseren
Mijn bovenlijf ontbloot
Jouw handen op mijn lichaam
De verleiding wordt te groot
Voorzichtig draai ik mij om
Verzetten heeft toch geen zin
Je ogen verkennen mijn lichaam
Ik hou mijn adem…
Valstrik
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
1.008 Hoor de adem borrelen
Zie hem grijpen naar de scheur in de buik.…
In de knoop
netgedicht
4.0 met 18 stemmen
1.261 en der
Liggen triestig na te stoven
Vonken onder as verborgen
Wachten op zijn levenslucht
Om opnieuw te kunnen branden
In torenhoge vlucht
Anderen vaak gekoesterd
In de hitte van zijn haard
Het eigen vuur nooit opgerakeld
Is het schemer dat hem aanstaart
Als duisternis gaat heersen
En kilte wekt tot weerzin
Blaast hij met hete adem…
Eén nachts stand
netgedicht
2.7 met 24 stemmen
3.320 kwelen
ik wil u heimelijk mede delen
ik voel mij pas ons treffen goed
In oogopslag noch steels verkeken
fier waren zij, tersluiks verlid
is`t waar daar nogmaals schoonte zit
verscholen aan`t gebed ontweken
gij deed mijn hart terstond verstillen
waar nacht aan haar contour teloor
coag’lerend bloed; vergaan in willen
wederom mijn hitsig adem…
Stormachtig verliefd zijn
hartenkreet
3.1 met 13 stemmen
2.004 et stormt in mijn hoofd
mijn gevoelens in een orkaan
alle redelijkheid wordt geroofd
zo uit mijn hart vandaan
het blijft maar razen
en ik kan het niet toestaan
ik durf niet onder ogen te zien
waar de orkaan mij wilt laten gaan
het laat mij ergens
waar mijn adem niet is
waar mijn lichaam flauwvalt
omdat er geen zuurstof is
het maakt…
straalde ondeugd in je lijf
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
1.661 ik adem zacht
de bloemen van het raam
je smelt nu voor de tweede keer
ik voel de kou en leer want
met je liefde heb ik afgedaan
je koos voor nieuw
wilde eindelijk bloeien
maar de knoppen bleven groen
niemand om je terug te snoeien
meerjarigheid gaf geen respijt
mijn lente bracht je zon
je liet verdorde bladeren vallen
de bloemen kleurden…
ijzers krassen vederlicht
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
1.696 het ijs zingt weer
zijn koude lied en
kraakt tegen de kanten
doorzichtig zwart
kruist strakkend blauw
uithalend zijn de klanken
wind bijt vorst
in het gezicht
ruggen zijn gebogen
mutsen licht berijpt
ijzers krassen verderlicht
plezier glimt in de ogen
bewegen wolkt
zijn adem uit
in het ritme van
bedachtzaam glijden
ze zien…
Eeuwenoude wijsheid
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
896 Donker gevangen of vrij ademend leven
Onrust en angst of pure liefde ervaren
kiezen om naar pijn of lust te streven
zij scheppen verbinding met zilvergaren.
Het bloemenveld reikt naar de horizon
vindt vrede in verstrengelde zielenbron.…
Opera's en arias
hartenkreet
2.6 met 5 stemmen
2.006 Allen wachtend op het einde dat komt
Wanneer ons licht verdwijnt en jouw adem verstomd
Ik hoor hier niet thuis want ik ben nog jong
Want ik hoor nog wat jij vroeger zong
Mijn lief jij komt nooit achter de begonia's
Want jij bent gemaakt voor opera's en aria's.…
Aan de namen
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
2.994 Buiten eenmaal snak ik naar adem
nooit meer wil ik deze giftige confrontatie
aangaan met de namen uit die gang.…
het aanvaarden
hartenkreet
2.9 met 15 stemmen
902 Er vertoonden zich kloven aan het oppervlak
Grauwe groeven ongekend
Droog en dor ineen komend
Om uit te monden in een gapende kloof
Verwondingen met een niet aflatende pus
De geest is verbijsterd
Tijd sticht verwarring
Een koude bries doet mij rillen
De adem stokt
Verstijft wacht ik het af
De spiegel geeft geen bedrog
En wanneer ik…
over velden
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
941 ik ga over glanzende glooiende velden
langs bloemen, bomen en blaren
waar geurende rozen ruiken
en strelende struiken stuiven
adem de zachte zwoele zucht
die mijn lijf laat leven
en vrijelijk vult vol vreugde
om mij met het waarachtige
wezen te verweven
ik zie een zuiverende zwevende zon
waaronder vriendelijke vogels vliegen
en leeuwen…
MET TWEE PENNEN GESCHREVEN
hartenkreet
3.8 met 21 stemmen
2.906 maar ook het geduld in windstille nachten
het verlaten station met een voorkeur voor wachten
het gefluister van lippen zonder woorden te geven
ik ben je adem het bruisende leven
ik ben je bloed je lijf en je leden
ik ben je toekomst en eens je verleden…
Ontmaskerd
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
1.116 In mijn ogen valt te lezen
Dat ik me nu het liefst verstoppen wil
En jij mijn schuilplaats zal wezen
Mijn hoofd verborgen op jouw schouder
Mijn masker een moment opzij gelegd
Even heel kwetsbaar en teer
Verwikkeld in mijn innerlijk gevecht
Ik weet dat ik mijn masker moet dragen
Dat er geen andere uitweg bestaat
Maar ik moet even op adem…
Gewenkt en uitgedaagd
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
659 De adem gaat hier in en uit
en roept en lokt de dromen.
Seizoenen geuren onverwachts
en zwerven rond de bomen.
De grote woorden vallen neer
en zijn niet langer lichtend.
Een mens van zwijgen gaat voorbij.
Een graf wordt vredestichtend...
Het plonzen en gesnater,
het ruisen rond het water
en 't uur wordt alsmaar later.…
Vrijheid
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.005 door het venster van mijn ogen
glijdt een zwaluw door de lucht
heerlijk zwevend op haar vleugels
waar de wind naar adem zucht
waar een blauw geverfde hemel
met een zon die warmte straalt
in een wolkenloos beloven
al mijn hoop naar boven haalt
het leven geurt naar vers verlangen
naar het kennen van een zin
naar het stoppen met…
zichtbaar terugkomen
netgedicht
4.8 met 13 stemmen
676 in de maalstroom van zuchten
waar liefde vergeeld en verglanst
weggekropen in rijkdom van duister
denderend over het hobbelpad
maar wees wie je bent,laat nevel optrekken
verschuil je niet langer in schaduwen
laat passie niet langer uitverkocht zijn
sluit het niet langer buiten,laat het leven
laat het vallen in wenteling van pracht
ademen…
Elfstedenijstijd
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
805 Zinkwit sterven teugen mist buiten adem,
vriezen lippen vast in een blauwe maankus.
Kristallen groeien en krassen bloemen in ruiten,
de dromen liggen in diepe voren sneeuw gegrift.
De ontvleesde zon schijnt zilte stralen de ochtend in,
de poolkou trekt niet meer op, daalt almaar neer.…
De pijn van vroeger
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.379 Jij wist niet waarom
Logisch, begreep het zelf niet eens
Iets triggerde
Het deed zo een pijn
Gaf jou de schuld
Dacht dat het lag aan jou
Was niet eerlijk
Gisteren weer goedgemaakt
Gelukkig
Jij begrijpt het
Dankjewel
Was niet voor jou bedoeld
Was die oude pijn
Wat mij verwarde
En dacht dat het lag aan jou
Sorry
Opgelucht
Haal ik adem…
Haast niet
netgedicht
4.1 met 49 stemmen
1.534 neussnuitend proestend
heb ik angst
te verdrinken
Schone onderbroek
en sokken graaiend
mijn borstel
van het dressoir
Mee die cijnen
niet vergeten half zeven
het toilet
haal ik nog net
Een claxon roept
de tijd om
het gevoel
te verdringen
Staar ik nu wezenloos
door ramen
als voor eeuwig
naar de grijze schim
door mistige adem…
magma is mijn hart
netgedicht
3.4 met 31 stemmen
7.509 lijnen
die potentieel laten verdwijnen
in een wisselende stroom
het lijkt een droom
om alles weer te weten
tijd als factor te vergeten
in steen vloeit de geschiedenis
tot heden weer ineen
magma is mijn hart
zee en wind koelen
hitte van mijn huid
in vogels vinden zich m'n ogen
het vruchtbaar land blijft kind
we rijpen in gevoel
ademen…
Vergeelde beelden
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
973 is het omdat er takken Flamboyant
stervend buigen in kristallen kelken
gedoemd om geknakt te verwelken
levend geplukt door ‘n wrede hand
is ‘t het bloed dat aan de hemel rouwt
om de zon die stralend ondergaat
in een pracht die de verbeelding slaat
waardoor de adem zijn snik inhoudt
Hoe heet het verdriet dat in je schuilt
dat je trekt in…
ik streelde je tot vrouw
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
1.356 mijn vingers breken glas
vernielen machteloos
het beeld dat jij eens was
scherven kerven diepe wonden
jij hebt mij gevonden
als een vlinder die ontwaakt
je warme adem en je liefde
hebben me toen diep geraakt
je bracht lente na de winterslaap
deed dagen eeuwig duren
je hebt een man van mij gemaakt
in warme passionele uren
ik streelde…
je huid is glas, fragiel,
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.038 we ontwaakten na de nacht
waarin we beelden braken
en ons verwondden aan de
scherven die verleden spraken
we koesterden kristal
geluk in stralend vonken
we spiegelden en jou vooral,
mijn beeld was meer bezonken
ik ken je pas,
je huid is glas, fragiel,
nog mag mijn adem
je niet raken aan je ziel
ik streel je met mijn woorden
transparant…
Verzonken land
netgedicht
4.8 met 8 stemmen
1.425 verlaten
langs oude baggerputten
en het smal begroeide spoor
verstomt de avondwind
op het dorre blad papier
steeds dieper schreeuwt
een vogel in de nacht
wanneer hij zich laat
vangen in mijn woorden
ik leg mij onder zijn vleugels
en uit de koelte van het zand
stijgt een ster in een laatste dans
de vogel sterft
en nog voor mijn adem…
WATERMERK
gedicht
4.1 met 17 stemmen
11.925 in het zand schreef,
schreef hij het verleden weg
en in zijn gebaar verzamelde hij
het spreken en lijden, het zachte zwijgen:
dimensie van tederheid
je zag het aan de glooiing van zijn rug
een vreemd verdriet lag in de schaduw
van zijn schouders hoewel het licht
als water, als een glimlach
uit zijn handen liep
Het was toen dat zijn adem…