5861 resultaten.
Eilanden
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
653 Soms vervloek ik God
soms de mensen
maar het helpt niet
zoveel eenzame nachten
dwalen we
langs het zwarte water
met onze gedachten
aan een verdwenen liefde
nog zie ik je gaan
in een droevige boot
aarzelend
met je roeispaan
net zo verdrietig als ik
kijkend naar de rode vlag
die langzaamaan
gerafeld wegwaait
in een duistere wind
hoe moet…
Kerst is nu gaan leven
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
1.701 zij passeerden
boom voor boom
de takken kalend
maar ieder had in kleur
een eigen droom
ze waren opgetuigd
met stemmingen van toen
het groen met zilver
rood met goud alleen de piek
doorstond het jaarlijks onderhoud
steeds kleiner het formaat
ballen schitteren herinnering
het kalend groen heeft
plaats gemaakt voor kunst
de lampjes hangen…
Marsmuziek
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
734 Gouden koepels,
rode pleinen,
dikke hoofden,
lange rijen,
voedselbonnen
op de straat.
Mensen verlangen
naar eenheidsworst
en zij krijgen marsmuziek.…
Draaikolk
netgedicht
4.3 met 20 stemmen
695 Nu ons nummer is gevallen
buiten de kolk van de roulette
drink ik water uit de mallen
van een overvloedige recette
Jouw verlies in mij verdwenen
en tot rijkdom uitgegroeid
Onze ziel wacht in de genen
tot ons hart ten volle bloeit
Over stad en platteland
ruist de wind tussen twee bomen
hier is ons balletje gestrand
op het rood…
Winter(2)
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
519 nevel graast en rijmt op de verlaten velden
omheiningen worden er ijzig uitgelijnd
het gras schijnt als verzilverd
takken en struiken lijken van kristal
stil de witte huizen
in de blauwe vrieskou
de wind bijt rode neuzen
overvalt de zuchtend adem
behalve de kraaien die zichzelf
weerspiegeld zien in de bevroren sloot
lijkt het hier zo stil…
Liefdesles
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
1.416 O winden vier, o vruchtbaar wicht
Mijn lijst van liefdes is zo lang
Ik bleef te vaak als enigst kind
In dromen achter het behang
Doch sinds een jaar of zes
Heb ik een appel, pret
Als zij uit liefde zegt
Gij vleit der minne slecht
Ik ren dan snel naar een sonnet
De geest der schoonheid is mijn vreugd
Een schoot die rood mijn hoofd opzet…
Heiligschennis
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
653 je mooie fonkelende ogen zijn het niet
alleen, je prachtig glanzende blonde haar
ook niet, dat prachtig opgestoken
verfrissend richting de hemel schiet,
je stijfrode lippen die lachen al zijn
ze gesloten, je wipneusje die je iets
grappigs geeft, je rode wangen die
stralen als door zonbeschenen appels
en verder al je fenomenale golvingen…
Alibi ?
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
571 Zolang de natuur buiten
haar oevers treedt, zolang
er mensen zijn, ontstaat bij
allen die leven op het rand
van hun bestaan een ondenkbaar
leed, daar zijn we mee begaan,
nippend aan de rode wijn en
voor de buis zijn we voor het
avondeten - soms vertraagd -,
altijd thuis.…
moeder en ik
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
757 mijn moeder en ik zitten bij het raam
praten over van alles, geven dingen een naam
over wat is geweest en zonder sentiment
blijft mijn moeder moeder en ik haar grote vent
wij lachen en zwijgen over niets
de aanbieding van de buurtsuper gehaald op een nieuwe fiets
later die middag drinken wij glaasjes rode wijn
moeder wrijft door mijn haar…
Duiveltjes
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.735 Ongeveer zoals bij de Rode Duivels,
stel ik me voor.
Maar met veel meer doelpunten.…
Aan mijn zijde
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
777 Over haar droom ik dan, op een bed rode rozen.
Ze is bij me in de kille winternacht.
Haar huid zo soepel, warm, glad en zacht.
Ik streel haar over haar been, dat overheerlijke been.
Ze is zo lieflijk, zo sereen.
Bij haar ben ik mij, mij als ik nooit eerder was en geweest kon zijn.
Zij geeft liefde een nieuwe naam, verrijkt en fijn.…
Winterlied
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
613 M'n lief, de avondlucht kleurt gloeiend rood.
Ons wacht een stralende en zwoele nacht.
De ochtendzon zal warm en teder zijn.
Dus leef, m'n lief, naar dat wat je verwacht.
Aan alles komt een eind: ook wij gaan dood.
Maar als na herfst en winter lente lacht,
dan zit er toch een kring in 's levens lijn.…
Wc Versiersel
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
643 Geurdraad in `t plafond
Links
Als laatste onderdanig geregen
Een dikke roze vlinder
En
Als eerste een schelp
Een lange
Dan weer een zeepje
Gewoon een vorm
Rood
Vervolgens een waaierschelp
Zeepje schelpje zeepje schelpje
Zeepje schelpje vlinder
Roze vlinder
Die dikke
Sloom hangend
Noodgedwongen toeverlaat
Draadje aan een haakje
Er prijken…
stilte in de trein
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
760 uitgerust
de dag intrekt
de stilte blust
links van mij
een dorp een wei
een tent een fiets
dan even niets
de zon een plaag
een knul een blaag
boert cola bubbels
hoog en laag
de trein passeert
een klein station
erboven drijft
een luchtballon
nog een kwartier
en ik ben thuis
een laatste melding
kras en ruis
afbeelding: rode…
De mysterieuze vrouw
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
553 Vooral haar blik
intrigeert onder dat
rode hoedje,
het mysterieuze
dat er achter schuilt.
Zal hij zijn schuilplaats
stilletjes verlaten,
haar rechtuit vragen,
verlegen als hij is
durft hij het niet
en kan slechts naar
haar hersenspinsels raden.…
De mysterieuze vrouw
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
663 Vooral haar blik
intrigeert onder dat
rode hoedje,
het mysterieuze
dat er achter schuilt.
Zal hij zijn schuilplaats
stilletjes verlaten,
haar rechtuit vragen,
verlegen als hij is
durft hij het niet
en kan slechts naar
haar hersenspinsels raden.…
de vijfde
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
692 het land verlaten
vreemde ogen
staren in de eeuwigheid
die wij langzaam aan verliezen
het gevecht om de geest
is laveloos
tempeliers bewaken de rots vol trots
bedwelmende roes glas rood bloed
het weet je te vangen
zonder handen te klappen
zelfs geen één geluid
gaat boven bidden uit
zoekt duisternis in
lak zakt altijd richting zwaartekracht…
De kraanvogel, de schilder
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
796 wanneer zie ik de kraanvogel weer
die mij bezocht destijds
mijn dromen leken waarheid toen
hij landde in mijn handen
nu schuift mijn schilder
voorzichtig tussen ’t groen
de alpino schuin over ’t oor
een rode sjaal, kwast in z’n mond
het witte haar, pluizig
als een paardenbloem, penseelt
hij de natuur, die uitwaaiert
voorbij mijn grenzen…
Illusie
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
583 Haar vulpen schrijft de blues
waar verleden laag bij de grond ligt
danst zij wild op jong groen gras
en vertrapt meedogenloos nieuw leven
ademloos kijk zij niet meer achterom
geeft hartstochtelijk gisteren een schop
en klein als zij is, schreeuwt aandacht
om wie zij ooit was voor de vernedering
die als een rode draad haar leven beheerste…
Blauwe bloes.
netgedicht
1.6 met 5 stemmen
1.876 ontknopen
om mijn vuur op te stoken
je speelt met mijn zinnen
die willen beminnen
zet hormonen in bedrijf
in mijn onvervulde lijf
uitpuilende blauwe bloes
mijn wellust zoekt een smoes
mijn twijfel zoekt te lang
maakt mijn geweten bang
ik loop snel het steegje door
vergeet mijn opgezwollen boor
en laat mij niet beschamen
achter jouw rood…
kortademig
netgedicht
3.6 met 18 stemmen
739 in hun dood
hoe gemakkelijk zal het gaan
omdat ik het lieven nooit leefde
het leven niet liefde
liefhebben nooit leerde
het kind dat iedere dag
bewoog op lege bladzijden
nooit dichter bij een aai of een plekje
in de zon
gewoon vanzelf -
sprekend - slechter uit woorden -
vloeide naar het donker
je mag mijn gezicht mensenschuw
rood…
Goede wijn behoeft geen krans
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
568 Ik haat die taal van wijze vinologen:
Die wijn smaakt naar noot, truffel, rode bes …
Dan denk ik: God, wat zit er in zo’n fles
En voel ik me bij voorbaat al bedrogen .
Hebt u soms in deze winkel, magazijn
Een lekkere fles die smaakt naar pure wijn?…
Pril in pas ontwaken
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
513 nog is het geel en rood
het bloemenbed waarin
wij ooit de zomer vierden
in lentegroen
kreeg jij jouw eerste zoen
heel pril in pas ontwaken
je rankte hoog
naar voorjaarsblauw
ontliep de felle ochtendkou
ontknopte in
de zwoele zomerwind als
vrouw die openbloeide uit het kind
in warme nachten
bracht liefde ons de vrucht
waar wij…
Aangeschoten
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.222 Het tafellinnen gestreken
Geordend is het bestek
elkaar proostend aangekeken
warm is deze stek
Rijkelijk vloeit de wijn
Gesprekken zijn gaande
dit moet voor eeuwig zijn
Ik houd me nog staande
Oh…groene olijf
met rode piment
‘k word een aangeschoten wijf
die de weg niet meer kent
Kaarsen in de luchter
brandden gestaag door
ik wil…
Hel en Hemel.
poëzie
4.5 met 2 stemmen
3.189 neem, als een vrucht, die levend
Rijp-rood voor u is gegroeid
Mijn mond, waarin, zich gevend,
Mijn hartstochtleven vervloeit!
En, kwam al God daartussen
En wees op zíjn Hemel, zíjn Hel,
Ik zou u kussen en blussen
Mijn gloed aan die Liefde-wel.…
KNUFFELEN
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
859 Kousenflarden om haar benen;
tenen staken uit haar schoenen
Kusten bij elke stap ’t steen en
niettemin was zij om te zoenen
Lorren rondom haar schouders;
grote vlekken op haar vale rok
Met haar wat moeilijke, ouders
had ze het dikwijls aan de stok
Rode haren in wilde wind en;
ze wuifden al van ver naar mij
Oh ze was een heerlijk kind en…
De Witte Nete
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
505 Of heb ik alleen maar oog
voor het schitterende
blauw en oranje-rood,
-exotisch mooi-
terwijl hij wegsnort
laag over
het snelstromende water
van de Witte Nete,
voorgoed?…
Oceaan
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
500 Avond rood.
De eindeloze horizon in vuur en vlam.
Dat uniek gevoel bewaakt mijn fundamentele dam.
De smaak van kokos.
Herinnerd aan het gezang van de nachtegaal.
Wanneer de dag maalt hebben we elkaar altijd nog digitaal.
Oceaan blauw.
Al zwevend tussen kale planeten in het heelal.
Voel ik bevrijd in een hangmat als de zoete inval.…
Koorts
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
801 Toen moeizaam de ochtend kwam
verkilde gestoomd nachtelijk zweet
huiverend, rillend ijskleed,
dat het gloeien overnam
het glazen geluk beademd
waarachter het bleke doodslicht
wacht op ratels van een klaaggedicht
denken in rood geremd
opnieuw ontbrandt het vuur
getooid in duistere waas
tollend hoofd naarmate het late uur
blauwe diva’…
Ik heb de herfst gevangen ( en in 'n potje gestopt)
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
489 prachtig geweven web met bewoner
de eeuwige laatbloeier
vlinders die nog vlinderen wilden
regenboog met aan 't eind de pot vol goud
prikkelbare kastanjes
eikels die me om de oren vlogen
paddenstoelen in alle soorten en maten
rode bladeren zij fluisterden
over de wind die toenemen zou
zwaluwen die voor even hun heil
zochten in de schoonheid…