5775 resultaten.
Aan het eind de nieten
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
606 de liefde gaat teloor
in dit vergeten huis
duikt weg, verschuilt zich
achter dichtgevallen deuren
want niemand waagt zich langs
de stille wachter bij de poort
zelfs niet meer in mijn tuin
tussen de rijkbloeiende rozen
waar avondkoelte lokt
met wijn, muziek
reikhalzend als een goede vriend
met weinig woorden
hoe zal ik dan nog kunnen…
Fluistering
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
661 met warmte in haar hart
proeft met haar lippen
zilt, kruidig zoet en bitter
kleurrijk als de liefde is
zoveel schakeringen aan de regenboog
lust passie liefde
of doodgewoon kameraadschap
trouw en genegenheid
ze luistert
haar handen vormen de melodie
van haar emotie
beloftevol
ik zal er zijn
als je me nodig hebt
ergens drupt een stille…
Le sud
hartenkreet
2.2 met 5 stemmen
1.276 Aandachtig luister ik,
naar een stille stem,
een verzameling van geluiden.
Afwijzend blijf ik staren,
onverschillig in een dal.
Roerloos sta ik hier te wachten,
daar beneden zonder golfslag,
in een met sfeer verlichte hal.
Teneergeslagen ga ik zitten,
op een met lood versierde stoel.…
Kerstmis anno 2009
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
1.465 In deze heilige stille sterren nachten
waar eens geknield de drie koningen wachten
gewaarschuwd voor de geboorte ener koningszoon
in lappen gewikkeld gedoemd tot de doornen kroon
Ook toen dwarrelden sneeuwvlokjes
zij verenigden zich te samen
tot een deken in smetteloos wit
toonde hen het totaal van een serene onschuld
en waarschuwde reeds…
open land
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
650 Met de sneeuw
dwarrelt de rust over het land
Geruisloos legt tastbare kalmte zich neer
in de bomen ook en op het pad, de wegen
Maant zelfs de stad tot stille
lome witte warmte
Strekt zich uit
Strekt zich
Tot de wind komt
Tot de wind komt
Tot de wind komt
En met de wind stuift
de onrust dwars
door hopen sneeuw en takken
zonder…
Kokosnoot
hartenkreet
3.4 met 9 stemmen
1.442 Uit de stille oceaan
kwam een zeeschildpad,
die graag noten at
hijgend in Hawaï aan.
Een harde kokosnoot
die ligt te zonnen
geeft zich niet zomaar gewonnen,
geeft zich niet zomaar bloot.
Maar de schildpad had 'n idee.
Om het nootje snel te kraken
en aan lekkers te geraken
rolde hij ze tot aan zee.…
Grijs
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
510 ik loop de ondergaande zon tegemoet
de mist plakt aan mij als natte lucht
mijn haren hangen als slierten zeewier
langs mijn vermoeide gezicht
mijn kleren wapperen als zeilen in de wind
wolken hangen uitgerafeld
in een stille schemering
de lucht een baldakijn van grijs
in 't westen een smalle strook oranjerood
met een vage streep blauw…
HET BELOOFDE LAND
hartenkreet
2.6 met 14 stemmen
1.607 Als in een film
dringt het water binnen
ijskoud
glijdend, zakt het weg
in 't diepste binnen
van zijn wezen
brandt echter verzengend vuur
erupties zijn niet te vermijden
kokend, borrelt alles op
hete vloeistof
schroeit zijn lippen
de aders zwellen
de huid schrompelt
vernietigde structuren
overgang tot as
uitgestrooid over het stille…
er bestaat geen medicijn....*
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
763 ze zaten daar getweeën
zo langzaamaan
een beetje dood te gaan
in het stille huis
als't goed ging
hand in hand
als 't slecht ging
achter de krant
samen haast
twee eeuwen oud
geërgerd om het falen
van hun geest en hun organen
wijl in het hoofd
herinneringen malen
houden z'elkander vast
om niet alleen te moeten dwalen
* "er…
Schemerliedje
poëzie
4.2 met 4 stemmen
1.704 Handen zullen teer strelen,
En aan uw oor de hele
Hele stille fluistering:
Lieveling, lieveling!
En aan mijn wang uw hoofd gevleid.
Om mij de warme zaligheid
Uws adems ; en een tinteling
Licht in uw ogen.
Lieveling !
In de schemering,
Als alle dingen duisteren,
Heerst -dit lichte fluisteren:
Lieveling, lieveling!…
midwinterdroom
netgedicht
3.1 met 12 stemmen
594 (op naar 2011.. )
de nacht daalde rond alleen gelaten straten
ik zag een stille man
hij verstond mijn eenzaamheid en droeg
een kroon van sneeuw
wind hing aan de slippen van zijn jas, zijn pas
bevroren door de ferme kou
droeg slechts
illusies van mijn witte nevels
zo zweefde alles wat ik was langs nimmer zatte
dagen
dragen…
soms, in de nacht
netgedicht
3.4 met 18 stemmen
720 uit het weiland
nog vol van nacht
ik laat ze voorbij draven
en zie hoe een bizarre zeewind kronkelt
langs het zout
dat bij volle maan werd gewonnen
basaltrivieren banen zich een weg
langs de ondergrondse waanzin
van mijn ziel
het waaien houdt op
zoals het beeld van het water
waarin de tijd verglijdt
ik bezit niets
zelfs niet het stille…
IK HOORDE UW STEM
poëzie
3.5 met 4 stemmen
2.290 De wereld is stil
de wereld is donker,
alleen leeft de maan
en wat stargeflonker
Haar stem is muziek
in de stille oren,
zo kan ik maar niet
uw stemme horen.
Mijn land ligt zo ver
en uw stem is zo zacht,
en geen enkele ster
schijnt mij in mijn nacht.…
Ode aan een dichter
netgedicht
3.7 met 13 stemmen
638 op een hoogte
planken met tafel en stoel bekleed
zit hij
met woorden
in zijn wereld
haast roerloos
slechts zijn lippen bewegen
de ogen schuiven in stille gang
achter glas in korset
hij zucht zijn gedicht
naar oplopende treden
in de schaduw
voetstappen verwijderd
van beschijnend licht
een karaf siert
zijn verstilde mimiek…
Ambachtelijk
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
636 Het stille woud kent
een vreemde vloer
er heerst een zonderlinge gewichtloosheid
alle seizoenen worden samengeperst
in die sobere kleur
van vergankelijkheid
Voordat het licht verspringt
naar de tint van de oorsprong
vloeit alles bijeen
de doden hebben hun mantels
breed uitgespreid
de snit verwijst nog naar de drager
oogappels…
naakt
hartenkreet
3.8 met 10 stemmen
870 Nu een belofte niet tot vervulling komt
en mijn onrustig hart verstomt
in onzalige onbemindheid en
uitzichtloos verlangen en verdriet,
nooit meer onbevangen gedachten
en nooit meer in stille verwondering
een wederkerigheid verwachten.
Zwijg mijn hart,
zwijg stil mijn ziel,
het is "verlangen naar" waarvoor je viel.…
Gemist ochtendlicht
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
773 Onder een stille, donkere deken
waarbij halogeen haar kleur doet verbleken
gaat zij door tot een bitter eind...
waarbij al wat ze nog moest doen,
tegen de ochtend, langzaam aan verdwijnt.…
Wereldkinderen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
718 Langs de grenzen van het stille avondwater
gaan schepen over een spiegel naar de horizon.
Daar ginds rekent men af met de mensenhater
die niet terugkeerde toen het nog volop kon.
Het is het jaar van de bloemenkinderen,
spelend in de tuin van beloftevol samenzijn.…
het kruispunt
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
551 moeizaam ontlast de houder
zich van het offer, woorden
van wierook galmen door de stille kamer
het schreeuwt – het is hier overbevolkt, mijn
dood heeft geen wensen
in de kieren van zijn adem en ontnuchtering
zetelt de wens die dan toch ongenoeglijk
maar duidbaar de kans creëert door hongerige
staven te scherpen die het lichaam zullen breken…
De schelp om de oester
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
847 Het zou branden als koortsige liefde
de weg was echter smal en grillig
Je hand was gewillig
maar de dreef te diep
In de tijd dat ik nog waadde
op de baren van een ondoorgrondelijke zee
gaf ik mee met de stem die mij verried
echter waar ik mij nu staande houd
en ik de schelp om de oester vouw
daar vind ik heden weer genade
in stille…
Rust
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
697 Een stille mist daalt neer,
het is beter vredig voort te gaan
in de omarming van een taal
die zelf zijn weg wel zoeken zal.…
WILD SCHUIM
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
518 wil het harde lot
dat onafwendbaar schijnt
tarten _ verwinnen
maar
stort vernederd in elkaar
woelt krullend door zich heen
om straks weer aan te vallen
moede golven rollen
traag tussen de stenen
zijn dan bezadigd water
in nauwe ruimtes
overhuiven
een wieren- en schelpenrijk
"de grote strijd der oceaan
samengedrongen binnen
kleine stille…
Alleen met z'n tweeën
hartenkreet
4.1 met 17 stemmen
837 Het fijne is, dat ik begrijp waarom en ook wanneer
er zo’n moment is aangebroken dat ik weer
mijn stille teruggetrokken ik echt prefereer boven
het drukke wezen dat een ieder schijnt te willen “lezen”
’t is heerlijk rustig om zo, met zijn tweeën, één te kunnen zijn.…
Ontmoeting
gedicht
3.0 met 62 stemmen
12.359 Opnieuw moesten wij, noodlot,
op een stille morgen in maart
elkaar zien staan, de straat
waar zij stond achterin, voor ik,
de handen langs de vensterbank,
voorbij het holle der portieken,
haar tegenging, ontving wat zij
tot het midden had bewaard:
een lachje zijdelings, o god
hoe dapper kunnen wij dan verder!…
Onzichtbaar schild...
hartenkreet
4.2 met 36 stemmen
1.733 Krachtig onzichtbaar schild,
zet zich vast om mij heen,
teruggetrokken in mezelf,
stille roep, heel sereen.
Heldere kleurrijke regenboog,
weerkaats jij op mij neer,
stralende zon in jouw lach,
een blij ongedwongen sfeer.…
Voltooid maar niet gevonden
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
786 Een schaduw van stof en nietigheid
in gedachten
zonder een verlossende ontmoeting
of een gebaar dat de trieste sporen uitwist
van het wachten
dat ze niet meer vroeg
of wilde dragen
met haar lichaam dat alleen nog sprak
in een taal van een onzichtbare koude pijn
en een stille wanhoop van
omkerende momenten
en een wakend…
even stil staan
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
4.118 De stille dagen komen eraan
tijd om even stil te staan
overdenken en bezinnen
afsluiten of opnieuw beginnen
wat te doen met wensen of dromen
dingen die jou zijn overkomen
laat ze zijn en laat ze achter
de ergste worden zachter
de mooiste krijgen een plaats in je hart
maak ieder jaar een nieuwe start
begin aan je oude of nieuwe dromen
laat…
Door huid heen
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
562 In de laatste stadia van de dood
huilt de wind over naamloze staken
flauwe schijn van geschiedenis maakt
een stille tocht langs littekens
lichtvoetige schimmen versterven
in een lenig landschap
waar nauwelijks plaats is voor zoveel ruimte
en de laatste pagina ontbreekt
veraf ligt het dorp voor anker
ze verbergt, achter fluisterende zandmaskers…
Volbracht
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.061 O... het stille licht
Door mijn open raam
Op mijn dood gezicht,
Op mijn handen-saam...
--------------------
uit: Verzen (1905)…
'n Diepe zucht naar
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
535 ongemerkt dichter
woorden verwoorden
een diepe zucht naar al dat
wat al even in vergetelheid
was geraakt
nu beroeren de juiste woorden
datgene wat verlangen aanwakkert
waardoor verborgen rupsen
sneller ontpoppen dan ooit tevoren
een onuitwisbare glimlach
vertaalt onuitgesproken woorden
die op de juiste manier verwoorden hoe
stille…