Alle inzendingen

Virginia Woolf zei mij haar laatste woorden: 'Too much loneliness!'...

Ieder mens is wel eens eenzaam Dat is niet gek Geen gebrek Het is juist goed om te beseffen Dat je kunt verleggen Dat er meer is dan je zult denken Daarom wilde ik Je dit schenken

Voor mij is deze tijd niet zwaar te dragen Want huis en tuin zijn steeds al mijn Parnas Geen geldnood: mijn pensioen komt trouw in kas Toch word ik innerlijk geplaagd door vragen Zo komt er alsmaar bij me bovendrijven Waar nu een dakloos iemand ‘thuis’ kan blijven

je ziet hem niet, je hoort hem niet hem vinden zal ook moeilijk blijken de wereld is bang en ligt reeds vol met lijken families en vrienden verdrinken in 't verdriet. slim en meedogenloos gaat hij te werk het is geen mens noch dinosaurus maar deze nog ongekende virus lijkt moeilijk te best...

Dag mooi pleintje Wat ben je ver Vanaf mijn balkonnetje Snuif ik je lucht Adem ik je licht Was ik een vogel Dan was je dichterbij

Sinds de geliefde stierf staan ook de korven leeg; de laatste stammen hoort zij gonzen in de appelboom: zij maken was voor beelden die zij dagelijks bedauwt. Van de verboden vrucht huivert elke tak; zij slaat de ogen neer en waar het grint een hak bezeert, beluistert zij het schuren van de sl...

In ’t bloeiend loofprieel zit ik alleen En drink, verlangend naar een kameraad, – Is geen nabij, die met mij drinken wil? Daar komt de maan en groet mij als een vriend En nog een derde duikt daar op: mijn schaduw! Mijn schaduw en de maan! Bij God, twee stille Gezellen – en geen droppel...

~ SPECHT ~ Af en toe krijg ik weer eens de geest en trek mij terug Vreet de letters frenetiek spui mijn woorden fanatiek pers het proza op de lijnen en poëmen in kwatrijnen op de maat van beatmuziek En al voel ik mij niet ziek -touch wood- toch trilt in mij de sn...

~ STALEN ROS ~ Ik ga de tuin in en naar buiten Waar spechten timmeren op stammen Het stalen ros op, in de benen Thuis verblijven lijkt bijwijlen Haast een dwangbuisquarantaine Dus even in de benenwagen Karresporend naar Ab Heijn Het viruswaas met voeten tredend Handen in de warme ...

Nog even en de mens zal zeggen ‘Het was me wat met dat virus, niet? En dat zovelen moesten sterven en Dat dromen aan scherven gingen Wat zijn we onvoorzichtig geweest Wat was het ieder voor zich, hoe ving De overheid bot; het lot hebben we Getart, apart dat dit gebeuren moest Om ons bew...

Ik wil alleen nog schaamtevol dit kindekind vermelden nee wacht natuurlijk ook de moeder zo kortgeleden nog dezelfde ademtocht nu dan opnieuw verbonden door de zoog zoog zonder zog moeder-kind als bitter kleur- tableau van magerte neergezogen voor verdorring tussen wijs- en middelving...

Stille straten, lege pleinen, angst beheerst het land; een dodelijk virus, de Kroon, slaat toe met harde hand. Binnen blijven, afstand houden, mensen mijden als de pest; terwijl de vogels vrolijk fluiten en hitsig bouwen aan hun nest. Waar buiten voorjaarsbloemen bloeien zitten bejaarde...

onzichtbaar als een sluipschutter worden de mensen benaderd om dan aangeraakt te worden gelijk kleintjes tikkertje spelen met een onverhoedse handdruk een zoen of een kus op de wang als het niet met een niesbui is de samenleving raakt ontredderd door gezaaide verbijstering en angst waar...

Je leert te leven met zwarte engelen, soms – is er een van goud.

in stilte fluistert de wind dartel vogeltjes gefluit melodieën kwetterend bloesem bloeit lente vandaag ingeluid in 't eindloos ik geniet van zonneschijn vragende gedachten mijmering kleine preveling stralend zonnelicht onzekere, donkere nachten onzekerheid op het nu gericht houd...

‘s Morgens sta ik op, het verlangen stijgt snel naar mijn kop. Ik loop naar de kast, en heb de fles al vast. Ontbijten is niet nodig, een boterham? écht overbodig! Een draai aan de dop… een slok… en de drank is op, snel naar m’n voorraad flessen, om de dagelijkse dorst te lessen....

ik kende die blik zacht dook ik in je donker omfloerste ogen in een ijdel pogen thuis te komen het mocht niet baten in de duik bleef ik haken aan een fel dispuut om meteen danig van de wijs te raken juist het bekende voelde als gewenst drempelloos pakte ik onschuld in na...

In de vensterbank tuitte ze heel uitdagend er heerste droogte

Probeer het maar eens, een bordeelverbod! Maar nu opeens, het is niet te geloven, gordijnen dicht, de rode lampjes doven. Corona gooit de hele boel op slot. Het virus zit de dames danig tegen: geen kerels die hun zakken komen legen.

'Leven is goed', en zijn wij tachtig jaar, wij doen geen afstand van ons duur verleden, koel is de schaduw van het leed geleden, en zacht de wijsheid over 't oud misbaar. Dan juist zij onze hemel glad en klaar, een schoongewreven spiegel van dit heden, lachend bij onze ruggelingse schrede...

Nu wij stilaan voor elkaar vervagen, zinkend in de armen van de tijd, rest ons slechts wat schamel praten op de tak van tederheid. Niets van dit alles wil ik nog bewaren: het zacht gestamel van je bloed, het waanzinnig lichte ademhalen van de vogels in je schoot, je handen als gebroken e...

En tóen stond daar een visionair een staatsman met tienjarenplan een diarree aan woorden van Mark Rutte's virologenman, coronataal, obscuur noch clair Of zat hij ons met omhaal van veel woorden toch viraal te stangen als de Binnenhofnar die naar Haagse kring van ingewijden niet...

Samen naar het park waar de platanen dromen, hun bast afvalt, de witte jonge vertoont en zo een onbeschreven blad waarop gedichten verschijnen in een geheimschrift, dat nog onleesbaar is Voorbij de kerk met koperen koepels glimmend, stralend weerkaatsend het zonlicht op deze vrijdag voor ...

onze ogen registreren verkleurde barakken wachttorens het prikkeldraad diepe barsten in droge grond kerven sporen in beladen aarde vanuit de dakgoot fladdert een mus naar de plas water in de modder een kraai ontwijkt het aangekoekte leed onze zintuigen ruiken ...

spechten roffelen de tjif tjaf is aan de zang - trekvogels landen

voorlopig blijven we binnen vult ruimte zich met geest verlaten enkele woorden het lichaam vloeit bier tegen droogte wacht een timmerklus, onverwacht helt de zon over in haar horizon en lijkt tijd voor het eerst geen einde te kennen

Het is uitzichtloos koud en stil, hoe sierlijk de wind ook speelt met de sneeuw Achter het raam aan de overkant kijken kinderen snoepend naar het warrelende ballet de zilvermeeuwen in het wak dat ze open houden, witte dobbermeeuwen in zwart water en op het ijsgrijs rondom stappen zwa...

[Dit schreef ik voor alle verpleegkundigen] Onmacht Het verpleegkundig personeel, maakt bizarre tijden mee. Het lijkt allemaal zo onwerkelijk, maar het is de werkelijke realiteit. Je ziet mensen binnen komen die binnen afzienbare tijd ernstig ziek worden of overlijden. De em...

Bovenaan sluis zicht op kanaal waarin zon aan de kade twee hengelaars stil in tentjes Dan een mobieltoon... een rennen uit en draaien aan iets zwaars en groot veel boog en kring en spartel de ene stapt in bootje en vangt een zware vis in net die naar boven en gesjouwd, op doek en v...

Op het weilandje staan wat dorre bomen; één is vol bloesem: een schilderachtig aanzien van de vergane boomgaard.