5375 resultaten.
Duisterweg
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
527 heimwee
waar nachtbloemen wiegen in herinnering
en misschien schrijf ik je nog een lange brief
over hoe fijn het was samen in het liefdesbed
wanneer herinneringen dreigen te vervagen
en ik jouw herwonnen eenzaamheid voel
in het onrustige stromen van mijn bloed
en zal ook de duisterweg enig troebelen
vertonen in het schimmenspel van schaduw…
Voor de zwijnen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
767 als dolende regendruppels
ze baren een vage grens
tussen waken en slapen
verwarmd door een zwarte mantel
wentel ik me in het vederlichte
van de eenzaamheid
omheind door een vaag blikveld
kleuren kruipen kort bij
ze schijnen me te wenken
los te willen weken
uit het onzichtbare domein
ik hecht aan mijn keizerrijk
waar zwakke schaduwen…
Alles overtreffende muze
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
545 Ik zag je door zomerzon
alle schaduwen verbleekten
ik begreep ik dat ’t niet kon
toch kwam ’t alleen door jou.
Zag je wandelen in herfstbos
lentezon scheen door bomen
alles kleedde zich met kleurig mos
alleen omdat men jou zag komen.…
Trauma
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
560 kosmos en universum
eeuwige honger gaapt
hangend aan de melkweg
welke zin heeft dit alles
is het muziek wat ik hoor
of stemmen van mijn eigen grond
waar het zaad begraven ligt
te wachten op het laatste oordeel
ik word bang van de fluister
van mijn weggooikinderen
langzaam dringen ze op
verslinden reeds mijn voetstappen
scheuren mijn schaduw…
Onomstotelijke waarheid
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
538 Gerommel
Een fase van schuilen tegen
De elementaire kracht van
De natuur
Gezamenlijk
Gaan vijf eeuwen voorbij
Over de brug met
Vier pijlers te water
De aarzeling
Schroom van de schaduw
In het mooi' licht
Vanaf de tel. Dit ogenblik
Na rust. De liefde. Het moment
Andermaal
De schildering. Het verlangen
De kunst.…
De tijd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
659 Uren, dagen, maanden jaren
Vliegen als een schaduw heen
De mens kan dit niet verklaren
God heeft de tijd, ja, Hij alleen.…
niemand
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
724 de schaduw zonder man
kust de regen
alsof ik niet zonder kan
dit bestaan kunnen
wij niet aan
bijna sta ik buiten
alsof dit werkt
korte zinnen huilen
de zwerk
lijn na lijn breekt
mijn leven naar de lever
alsof ik ooit op haar leek
geen vrouw lijkt beter
te zijn
oeverloos lijkt de ruis
te verdwijnen in de meander
opgezet de…
Nefast
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
402 Het moet in de verbeelding zijn
van de verworpenen die
hun eigen schaduw opwerpen.
Zoals zo vaak tijdens
de naborrel van berustende
stamgasten in de lokalen van angst.
Een opschalend gemoed ten spijt,
het verhult niet de symboliek
van ineenstortende strijdkracht.
De rimpelloze vijver weerspiegelt
louter het evenbeeld.…
ZONNESCHIJN
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.012 Omringd door schaduw
glanzen lange graspluimen
vol goudgele zon.
Doffe harspegels
gaan glanzen, zacht _ steeds feller:
traag rijst de zon op.
Het eerste zonlicht
daalt langzaam op de vijver:
kikkerroep begint.
Het woordje "wonder"
geeft gangbaar, daags gebeuren
een heilzame wond.…
Zilte getijden
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
539 mijn voeten
kruipend omhoog, ziltig gehecht
kom eb en vloed even groeten
opdat het woord wordt gezegd
op de grens van mijn land
beweegt even de horizon
gedachten hebben het bemand
maar ruikt zij,
net als ik,
ook even aan de eeuwige bron
die rijkdom schenkt,
vaak met het licht in de ogen
ook wel, vaak te gelijk,
word ik door de schaduw…
Lange tijd
gedicht
2.0 met 3 stemmen
17.403 Lange tijd gaat het goed,
stromen de rivieren vriendelijk naar zee,
bloeien de bloemen,
dartelen de vlinders,
slapen de filosofen in de brede schaduw van het dualisme,
geven mensen elkaar gelijk,
is het leven zacht en grootmoedig,
fluisteren meisjes in een oor:
'Laten we..enzovoort,
o laten we altijd...enzovoort...'
Heel lang gaat het…
PATRICK EN MARIA BRÖNTE (1)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
462 kon ik Maria vragen
Ik koos haar om mijn zaad te dragen
Aan onze huwelijkse staat
-De liefde werd er niet versmaad-
Ontsproot een zestal kleine blagen
In zes jaar tijd, dat was te rap
Een jaar na onze laatste vrucht
Blies God haar levenskaarsje uit
Te zwaar elk jaar een zwangerschap
Dit was mijn lief in vogelvlucht
God wierp zijn schaduw…
"de meeste van ons zijn droevig"
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
774 de meeste van ons zijn droevig
maar niemand laat dat zien
ze leven in de schaduw van het leven
was ik ook droevig, misschien?…
Spel
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
568 Het zand en de wind wilden wat,
wilden spelen met ‘t water,
de zee spelen met ‘t strand
haar herinnering golvend verinneren,
alles wilde het doen met elkaar:
de wind ‘t verschuiven en stuiven van stuifsel,
de zon achter elk schelpje een schaduw verschijnen,
de keitjes kuilden al kuilend een kuiltje,
de steentjes kiezelden keutels,
’t geweken…
Nuchter
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
982 We zijn nu belangeloos nuchter
er valt een schaduw op jouw huid
een insect danst op de maan
bij dageraad begint de therapie
die maakt alle dichters sober
zoals het gras dat welig geilt
dit is het topje van de ijsberg
jouw erotiek is grenzeloos eenvoudig
op het hoogtepunt glijd je naar beneden
in het glibberige doen we niet moeilijk
alsof…
Ondergroei
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
476 hemeltergend, zo angstig vaag
sluiert het licht in mijn handpalm
geborgen in de schelpenkraag
van het duin zonder strohalm
dat als zachte aarde begon
maar in schaduw vlucht
voor de adem van uw zon
vanwege ontederheid berucht
zie de wolken buiten bereik
ik adem in, ik adem uit
vraag me af waar ik naar kijk
naar windstilte zonder geluid…
'Breek de stilte' rond partnergeweld...
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
794 Verward ontdaan van zekerheden
nog slechts verwant met beeld in schaduw...
En nooit meer zal zij zijn....
de beminnende beminde
met handen die rusten in haar schoot
met vingers moe-gestreeld
met lippen die tot stil zijn kusten
haar lijf vertrouwelijk ontbloot.…
Herfstdag
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
609 Leg uw schaduw op de zonne-uren
en laat de wind los over de vloeren
Zeg dat de laatste vruchten vol moeten zijn
geef ze nog twee zuidelijke dagen
drijf ze naar vervolmaking en jaag
de laatste zoetheid in de zware wijn
Wie nu geen huis heeft, zal er geen meer krijgen
Wie nu alleen is, zal het lang nog blijven
zal waken, lezen, lange brieven…
Bloemen op een zondagskleed
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
678 Voor Micheline
haar ogen vinden de schaduw
het licht in mijmerwolken
boven een stille zee
ze draagt haar leven
als kunstgeverfde bloemen
op een zondagskleed
ze weet
de zomerzwaluwen gaan
het afscheid rust
in een vleugelzwaai
elk jaar weer de herfst
waarin ze vergeet-mij-nietjes
wiegt in lenteliedjes
ze gelooft
in de streling…
Zuidpoolijs
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
452 avond hetzelfde zijn
zodat ijs verdampt
en het klimaat verandert, hoewel niet voor het leven
de zon doolt rond in onze tuin op het zuiden
waar het niettemin een aantal graden koeler is
zo verkwikkend, dat ik in de vijver met troostvissen
bedlegerige gedachten zie zwemmen
op het liefdevol spiegelende oppervlak
breken wolken traag open tot schaduw…
zomaar een gebed
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
818 De dagen ben ik begonnen
met de scherven van gisteren
bladeren die geen schaduw geven.
Verchroomde woorden gaf ik
gespoten over een laag roest.
God.....
ik ben zo bang dat er mensen zijn
die door mij
innerlijk van kou zijn gestorven.
Ik ben zo bang
dat een hulpeloze mij heeft vervloekt.…
Jouw dwaling.
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
491 In de schaduw van het heuvelland
stopt jouw dwaling tussen 't beddengoed.
Er is geen plek waar ik jouw adem liever heb,
terwijl geen woord of taal wordt uitgesproken,
alleen een langzaam, langzaam weer herhalen
tot het slapen in zachte huivering
tussen omgewoeld beddenlaken... !…
Over de brug
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
640 Over de brug zie ik jou graag tegemoet
vanuit het licht naar mijn schaduw.
Mentaal verlicht jij mij als een zegen
om de hartstocht te verzilveren.
Zo parmantig als jij over de brug beweegt
kan geen model aantippen.
Dit beeld laat het bloed weer stromen
naar mijn organen via de aderen.…
Oude mannen
gedicht
4.7 met 3 stemmen
10.163 Met sperwers in mijn ogen slecht ik
de breuken en de deuken in de kamer,
hang de schaduwen aan de kapstok
en hijs hem in zijn gewone broek.
Sporen van oude strijd zitten nog
in de hoed, maar teruggebracht
tot de laatste, op onvaste voeten.
Zijn ogen dwalen door zijn lentetuin,
de hele tafel staat in bloei.…
Verloren woorden
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
619 Natuur geeft nimmer op
geeft inspiratie die hij mist
in de schaduw van de boom
liggen zijn verloren woorden.…
De Heer zal u steeds gadeslaan
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
735 De Heer slaapt of sluimert niet
Hij is als een schaduw aan uw zij
En blijft u altijd heel dicht nabij
In vreugde maar ook bij verdriet.
De Heer wil altijd uw helper zijn.
Hij die hemel en aarde voortbracht
En aan Zijn schepselen heeft gedacht
Hij leeft met u mee in zorg en pijn.…
Werelddromen
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
569 Soms passeer je in schaduw van zomerdromen
andere passanten met een dromerig geweten
niet teleurgesteld in illusie of werkelijkheid
je verzint een ratio in mystiek en pure natuur
met empathie voor ’t leven en geestelijke rijkdom
maar nu tijd zo lang blijft duren
herken je jouw vijanden aan de dromerige snik
die jouw vrienden niet herkennen…
De schijn doorboort?
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
486 We zijn door de realiteit vermomd,
wachtend op de naderende bui
het getijde neemt ons de maat,
verstoort de bedoelde contouren
van een nog uit te vinden toekomst
mistige verten in het
landschap van het ongewisse.,
beelden verstrengeld,
in luiheid niet te onderscheiden
in de tweedeling van gedachten,
hun schaduwen reiken
steeds…
's nachts
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
520 de maan, slechts als een kleine sikkel,
sluimert in haar glimlach tussen
talloos twinkelend vertier
hier, op deze koude aarde
ligt het water onder vorst
de bomen hebben zich teruggetrokken
in hun schaduw, met schorsen als
een harde korst op eeuwenoude
wonden
maar daaronder kruipt het leven
zevenspikkelig omhoog
gevangen door een wrange…
Gewassen sieraden
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
602 In een bad met gewassen sieraden
met de geur van bloemen van jasmijn
laat het kaarslicht dansen op de deining
in haar schaduw van schone schijn.
Nooit eerder deed zij zich zo voorkomen
sensationeel en zelfverzekerd in omvang
dromerig leven haar gewassen sieraden
op een schoon pad richting haar resort.…