618 resultaten.
januari
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
1.057 Vanuit de coulissen van de hemel
strooit zij haar stralen over de aarde
Zij verwarmt nog niet
nog bleek is haar licht
Licht zo oorverdovend stil
en kleurloos bleek
stil als het lied van de doven
bleek als de schaduw van de dood
Er zijn sporen van eeuwig lijden
een heldere bestemming ontbreekt
in het niemandsland tussen dood en leven
tegendraads…
Vrede ? laten we het hopen
hartenkreet
3.0 met 11 stemmen
1.021 Vrede op aarde
we willen het zo graag
en eens zal het echt komen
maar wanneer is nog de vraag
Vrede is nog ver te zoeken
zolang er nog oorlogen zijn
en kogels mensen doden
in een wereld vol vennijn
Vrede, het klinkt zo mooi
we willen het allen zo graag geloven
maar zolang de mens niet verandert
zal het vuur van de oorlogen nooit doven…
De hof
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
592 Eeuwige, koud licht gaat langzaam doven
laat het toch aan mij voorbij gaan.
Ik zal nooit ophouden in U te geloven
maar waar komt toch die angst vandaan.
Eeuwige, ik bid U help me toch
van dit schijnproces af te komen
want U alleen vertrouw ik nog
nu brandende tranen treurend stromen.…
De leesbaarheid van de winter
netgedicht
3.8 met 22 stemmen
1.046 Het vuur, het doven.
Ik wil zijn in het verlaten. De verbeelding
van warme wind. Tastbaar voor mij en de puurheid
van elke vlok
waarin zelfs de dood sterft.
In de tijd
en in het tomeloze volgen van het eigen lot.…
Ongevraagd bestaan
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
552 Hij kleedt zich in een helder –nieuw gewaad
en laat dit levenslicht ook niet meer doven.…
Onthaal.
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
475 De dichter
spreekt een geheimtaal
in z'n verhaal
huist meer stilzwijgen
Hij treft
muren zonder oren
en bij de doven
geen enkel onthaal
Geen hond
taalt naar zijn poezie
z'n bundels
onverkocht
Geen handen..…
Meegedragen door de wind
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
364 naar de lange rij bomen
in de seizoenen
die komen en gaan
hoe de liefde begon
op blauwe vleugels gedragen
lichter dan ooit
door smalle kronkelige straten
verbonden met de bron
de rode ader van de witte hemelzon
terwijl ‘t lijden kermt uit de ogen
onder de koperen ploert
zonder mededogen
de liefdevlam in ‘t hart doet doven…
ONTMASKERING
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
920 Kleine beeldjes
van heer Bommel en Tom Poes
vinden steeds meer tehuis
in verzameloorden
spijtig genoeg
kunnen sommige liefhebbers
van deze helden
het eigen geweten doven
gaan op het dievenpad
de verlangde kunstwerkjes
zijn al spoedig buit
daad en belevenis
van beide vrienden
komen weleens door duister doen
in boeken die winkels ingaan…
De eindeloze zee
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
8 Dan bij de wederopstanding
Doven maan en sterren
In ’t verschiet.
Mijn oren horen slechts ’t ruisen
Van d’eeuwig komend
En weer gaande branding,
Verschuivend met eb en vloed.
Als de zeewind
Wolken meevoert in’t firmament
Verdwijnen zon, maan en sterren,
Verliest de zee
Diens golvende groene pracht.…
We mogen niet ons licht laten doven
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
1.400 Nooit mogen we de dader ons aller licht laten doven.
Nooit mogen we vergeten dat de levenden door moeten leven.
Laten we stilstaan en herdenken.
Laten we daarna doorgaan met leven.
Opnieuw stilstaan en gedenken.
En vooral weer doorgaan met leven.
Er zijn al zeven doden gevallen.
Koninginnedag mag niet ook dood zijn.…
Onvoltooid verleden
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.631 Weggestopte gevoelens,
komen ontluikend weer naar boven,
als een vuur wat niet te blussen is,
de vlammen niet te doven.
Dan volgt de emotionele ontlading
heel heftig, intens en passioneel,
en smelten we weer samen,
tot een eenheid, een geheel.…
Phantasia romantica
netgedicht
3.0 met 11 stemmen
1.214 Wij flakkeren op, zij doven uit.
Maar killer zal de nacht niet zijn
dan lui-ontluikend nu: 4 maart
want wat zo hevig in mij woedt,
is roder nog dan rode vuren!
Ik heb in jou een stem ontwaard,
de roes van samen en alleen.
"Ik wil jou wel!" en toch weer niet: verlangen en verzet.…
Schemerogen
netgedicht
3.7 met 26 stemmen
1.762 à Guy
In je schemerogen
weemoedsregen zwemt
je zijn zigeunert
ijl
en melancholisch in do dorisch
uit je dove en waze ogen
een valtraan traant
en kriskrast in mijn hart
jouw laatste woord:
BARST!…
Mijn beste vriendin
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.067 En als ik je zie lachen,
Dan begint mijn verdriet te doven,
Het is moeilijk om er zo wat van te maken,
Ook al blijf ik voor altijd in je geloven,
Onze gevoelens voor elkaar
Dat zie ik nu wel in,
Maakt je gewoon…
Mijn beste vriendin…
In de knoop
netgedicht
4.0 met 18 stemmen
1.261 Het vuur in hem
Staat op punt van doven
Sintels her en der
Liggen triestig na te stoven
Vonken onder as verborgen
Wachten op zijn levenslucht
Om opnieuw te kunnen branden
In torenhoge vlucht
Anderen vaak gekoesterd
In de hitte van zijn haard
Het eigen vuur nooit opgerakeld
Is het schemer dat hem aanstaart
Als duisternis gaat heersen…
Hij las mijn liederen van smart en rouw
poëzie
3.3 met 15 stemmen
3.094 Neen, uw woord heeft mij getroost,
'Israël, die misdreef, blijft Israël,
Uw lied houdt glans, die geen Leed doven kan.'
En dit herdenkend heeft mijn hart gepoosd
Van zijn staag leed, van zijn wroegend gekwel,
En mijmerend zing ik dit lied ervan.…
Irak
hartenkreet
3.4 met 15 stemmen
1.795 wat heb je aan die dove potentaten ?…
De dag gaat haast niet meer open
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
637 Hoop is niet te doven.
Gelukkig maar want we zijn toch mensen
onderweg, steeds weer uitkijkend naar vrede.
Rorate, open u hemel, voor ons diepe verlangen.…
Loopplank ?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
540 Gehechte waarde aan onze stappen
herinneringen aan het onuitgesproken
zinnen, legt het dove oor te luisteren,
zo leg ik dat avontuur vast in een
verhaal,in de tussentijd de laatste
sprong te wagen naar de overkant van
jouw alfabet, bedoeld om achteruit te
beluisteren en vooruit te zien, daar
tussen een niemandsland van vragen
die we niet…
Zondag
gedicht
4.0 met 5 stemmen
14.690 De stilte, nu de klokken doven,
Wordt hoorbaar over zondags land
En dorpse woningen, waarboven
Een schelpenkleurge hemel spant.
De jeugd keert weer voor d' in gedachten
Verzonkene, die zich hervindt
Een warm, van onbestemd verwachten,
In zondagsstilte eenzelvig kind.…
Pasen 2014
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
519 Pasen: weer verrijzen uit nacht en duisternis,
uit angst en veel te klein vertrouwen;
gelovend dat de dood een doorgang is
naar nieuw en groter leven, naar Licht
dat niet te doven is, dat laait en golft tot
alles anders is, herboren.…
Dood
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.176 Mijn peinzen kan de vreemde dood niet loven
Die me u welhaast voor steeds genomen had:
Uw lichaam dat mijn droom ontroerd bezat,
Uw bleek gelaat welks lach mijn smart kan doven.…
Een tijdloze beleving?
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
459 Wie bij daglicht de
gordijnen van de
wereld sluit en de
kaars zal doven,
verhult de toekomst
in nevelen, een
vermetel gebaar om de
tijd te willen ophouden.
verwijzing naar vroeger
eeuwen, zo de mythe wil
geloven om in elkaars
armen en gedachten te
verstenen als lot, dat het
geluk niet zal benijden.…
Achter de coulissen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
591 Als de spotlights op het podium
doven. En het applaus voor de
hoofdrolspelers klatert nog na
in de zaal. Dan schuiven de maskers
met de panelen; sluiten de gordijnen
achter het verhaal.…
van lentezonnen tot ijsbloemen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
535 ruw verbleekt
als de lentebloesem openspringt
en een zomerbries zoemend zingt
tot de herfst de huid tot kippenvel dwingt
en de winter zich naar voren dringt
toen de lente van alles en nog wat beloofde
wij vast en zeker in de zomer geloofden
kwam de kale herfst om jou en mij te beroven
de ijsbloemen verschenen om het licht te doven…
Draag me zacht...
poëzie
5.0 met 1 stemmen
3.050 Draag me zacht, gelijk een blanke
Lampenvlam in woel'ge lucht,
Eer dees kostbaar-laatste spranke
Leven dove met een zucht.
Draag me zacht: hoe daalt zo dicht en
Hel de hemel over mij....
Ben ik reeds de sterrenlichte
Poort der eeuwigheid nabij....…
Binnen de krijtlijnen?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
398 Tijdloos kunnen schrijven
over geloof en waarheden,
dichters dopen de pennen
in hun ideologie wat als zand
tussen de vingers door naar
buiten lekt, woord en beeld
waarmee papier is bevlekt,
in de kantlijn van verstilde
euforie en beheerst verdriet,
omfloerst door, in zichzelf
te blijven geloven, om bij het
ochtendgloren weer te doven…
Heldere ogen
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
156 .....Hoe kan hun felle licht ineens doven?
.....Die heldere ogen
Zou het een soort schim zijn?
Die s nachts komt opzetten
over de verborgen heuvels?
Of zou het een droom zijn?
Hoog in de bomen waait het
Er klinkt kou in de lucht
en niemand weet waar
hij vandaan komt en wanneer
hij gaat, oh
het donker in…
laten leven
hartenkreet
1.6 met 14 stemmen
1.298 Ik roep zo hard
dat de doven hoofdpijn krijgen
dat de woorden je bedreigen
maar je hoort me niet
Ik schud de boom
totdat zijn wortels krullen
het kraken je oren zal vullen
zolang je mij maar ziet
Ik spreid gedachten
over ellenlange, vochtige paden
tot ze in eigen zweet baden
maar wat heeft het voor zin?…
de violist
netgedicht
4.2 met 49 stemmen
30.502 met snaren
van een verborgen viool
wat heeft hem toch genoopt
het klankspel niet voor
zichzelf te bewaren
of een stille plek te zoeken
een verborgen begraafplaats
waar hij voor niemand
en toch allen
een bescheiden triomf
kon boeken
waarom sneed hij mij
door hart en ziel
en deed mijn
wereld bestormen
ik zal de klanken
moeten doven…