875 resultaten.
Geneurie.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
878 Want als de dichters wenen
Moet glanzen paarlenschijn,
En lachjes willen ze er gene
Die niet van zilver zijn.
Wat mag zo heerlijk blinken
Als eêlsteen en brokaat,
En wat kan heller klinken
Dan schild waar 't zwaard op slaat?…
Misschien
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
479 Ik weet niet wat het is
misschien heb ik iets gemist
Ik begrijp het niet of juist wel
je bent jong en de dingen gaan snel
misschien komt het door deze
of zit het diep in de gene
Ik weet niet wat het is
misschien heb ik me vergist
Heb ik op het verkeerde paard gewed
of een stomme zet gedaan?…
De god van negen levens
gedicht
4.0 met 260 stemmen
3.333 Hij is geen onverlaat maar een
spiegel van gene zijde waarop
beproevingen een rekensom
worden. De waarzegger van kwaad
tot erger, de god van negen levens die
zo nodig nog een tiende voor je verzint.…
Leven beeldhouwde
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
428 gelukkig
schaduwde
je nog steeds
maar leven
beeldhouwde
al in onvergankelijk
steen je verscheiden
op fundamenten
die evolutie al bij
jouw geboorte had
klaar gelegd in
groeven en lijnen
die door de matrix
van genen verfijnden
heel apart
was dit verschijnen
in twee werelden
waar contrast nog
in beweging was
en verdieping niet…
Besmuikt
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
461 ze lachte
besmuikt zei
zou jij weleens
willen biljarten
met een golf- hole
als huis om zonder
een keer hole inn one
thuis te zijn
ze was niet
sportief haar
motoriek een
samenrapen van
bewegen met in
de genen een
structureel tekort aan
souplesse en élégance
ook in het taalgevoel
bleven ezelsbruggetjes
voor plastisch gebruik…
gedachten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
446 het waart rond zonder gebaren
doch het brengt verhalen die
diep in het brein een applausje
verwachten, kortstondige
leugenachtige vertellingen
die zich nestelen in de
kruinen van ons, de zielenmensch
doch bij tijd en wijle en zelfs
woorden van gene zijde geeft
voedsel aan het stil besef
dat waarheid de tranen zijn
van de ziel, ongeëvenaard…
gedachten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
435 het waart rond zonder gebaren
doch het brengt verhalen die
diep in het brein een applausje
verwachten, kortstondige
leugenachtige vertellingen
die zich nestelen in de
kruinen van ons, de zielenmensch
doch bij tijd en wijle en zelfs
woorden van gene zijde geeft
voedsel aan het stil besef
dat waarheid de tranen zijn
van de ziel, ongeëvenaard…
Uitzichtloze queeste
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
193 Wat ik zoek, is zoek,
Het ligt in gene hoek,
Ik mis het node,
Al m’n zoeken zet geen zoden
Aan de dijk.
Ik blijf het missen,
Daarin kan ik mij niet vergissen,
Want ik heb ’t niet.
Ik vraag me af,
Heeft mijn zoektocht zin,
Het is hopeloos,
Al vanaf ’t pril begin.…
Niobe
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
319 Ontwakend uit een palindroom
lag hij daar ziende blind van woede
in een uithoek van de melkweg
wacht hij nog steeds op keer ten goede
op het verkeerde paard gewed
trekt kwade trouw door merg en been
als listig spoor van vuig bedrog
vliegt zij als schaduw van hem heen
aan gene zijde van de zon
tot zij, ten prooi aan d'elementen
gelijk…
Tweede kans 1975
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
554 vast
en met ’n lijf vol adrenaline
duw ik de andere deur open
en worstel mij naar boven
Klinkt erger dan ik het ervaar
je denkt bij overlevingstrijd aan
paniek en angst maar die
hebben ruimte en tijd nodig
die is er niet, want onbewuste
acties vullen de gedachtegang
Vrij van verlammende angst
is er grote kans op overleven
die genen…
Ik min u nog
poëzie
5.0 met 2 stemmen
1.303 Ja, vruchteloos heb ik getracht
Uw beeld uit mijne ziel te drijven:
Mijn allerliefste zult ge blijven,
Schoon gene hoop me tegenlacht.
En drukten mij ook andre schonen
Vol liefde tegen mond en borst,
Hun kon ik gene minne tonen,
Al smachtede ik van minnedorst.
O noem ik u nog eenmaal mijn,
Kom in mijn armen weergevlogen!…
Toen de tijden bladstil waren, lang geleen
poëzie
2.8 met 20 stemmen
4.620 Ze stond bleeklicht midden in somberheid,
de lichte ogen, 't blond haar daarom gespreid,
de witte handen, tranen op meen'gen tijd,
een licht arm meisje dat lichthonger lijdt.
Breng over haar bloemgloede kleuren, uw
bloedrood, o nieuw getijde dat is nu.…
In afwachting van....
hartenkreet
4.0 met 25 stemmen
4.163 Ben benieuwd naar dit mensenkind,
dat ook een beetje mijn genen draagt.
Warm in moeders schoot en beschermd,
straks klaar voor de grote-mensen wereld.
Maar als het eindelijk zover is,
zul je met liefde ontvangen worden.
Zal ik m'n uiterste best doen een lieve oma te zijn,
er voor je te zijn, zolang ik je oma mag zijn...…
Dieet
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
835 Klazien, een zwaargeschapen koe
durft echt niet meer naar buiten toe
‘t Is niet vanwege ruimtevrees
maar meer om 't overtollig vlees
Ze schaamt zich voor haar overwicht
en zegt, ‘ik vind ‘t géén gezicht!
Wanneer ik door het weiland kuier
prikken de netels in m’n uier
Er moeten ècht wat pondjes af,
dus minder eten; ‘t is een straf!…
* HELIX BOWL
netgedicht
4.4 met 12 stemmen
927 opgaand in extase
swingt een ritmische vibratie
in de creatieve geest
zo worden de genen
al trillend gevuld
met lyrisch spektakel
en zal er een vorm
van euforisch leven
door het brein heen zweven
*Dit nieuwe percussie…
Denken contra gevoel
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
1.025 Jan staat in het savannegras
ontwaart vaag een gele smoel
met aanzwellend angstgevoel
dissonant in zandgeel gewas
Hij denkt misschien 'n leeuw
de leeuw grijnst 'een denker'
haakt hem met zijn linker
als Jan vlucht in 'n schreeuw
Genen die onze ervaring beheren
waarschuwen voor gevaar
door onze gevoelens die ageren
Moraal van dit verhaal…
Dodenherdenking
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
827 Het verdriet zit in hun genen,
als door een jas omsloten.
Het verdriet slijt,
maar verdwijnt niet.
Bij het herdenken
wordt verdriet weer actueel.
De jas gaat open
en de zon schijnt even
op die oude wond.
Zonneprikkeling
wordt pleister.
Meedragen,
tot weer een volgend jaar,
de zon weer even schijnt
op die oude wond.…
Lawine van werkelijkheden
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
515 Meanderend door lichaam en ziel
Brengt mij in vervoering
In beroering
Vijf vingers aan elke hand
Waarmee ik kan voelen
Gewaarworden
Ontdekken
Proeven
Twee welgevormde oorschelpen
Waarmee ik mijn levenslied in agitato aanhoor
Een paar ogen
Aanschouwt de onmiddellijke omgeving
Merkt op
Onderscheidt
Beoordeelt
Dag of nacht
In deze of gene…
Optelraam
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
837 eet
niet uit mijn hand, zelfs
de blikken pannen heeft
ze roerloos laten staan,
zeldzaam telt ze haar
uren op een houten raam,
daarop is het echte leven
pas begonnen, zij kan het
niet helpen want ik ben
het enige dagboek wat ze
ziet, waaruit bladzijden zijn
verdwenen en dat van mij
erbij wat ze leest om te
hechten, verpakt de genen…
Beschavingsvernis
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
595 zij spelen geen toneel
de handen vol hebzucht
wit aangelicht op het zwarte doek
langzaam krijgen zij gezicht
in egoïstisch bewegen
alsof het in hun genen zit
het nette pak
de dassen onberispelijk gestrikt
met het laatste restje beschavingsvernis
zij lachen minzaam
als anderen van ellende stikken
door het geld dat zij in woeker pikken…
Op een zwerfkei
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
833 Ik stap van het heden
in mijn genen.
Op een zwerfkei
twee gelouterden,
zie: mijn grootouders.
Eens waren ze dood,
nu klein doch groot.…
Tegen het verdwalen
gedicht
3.2 met 5 stemmen
10.120 Twee vliegen breken
het raam, weten
dat het je de das omdoet
als je voorgoed je lijfs-
behoud aan gene zijde
ervan zoekt
rommelt de lucht
nabij, stommelt
een vrouw
op de trap
geur van lokroep
verlaten vlinders
bijtijds onderkomens
om vogels, naar vlinders
op zoek.
Gevonden ben je allang.…
Dat je hemel droomt
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
478 wij weten
dat je hemel droomt
aan gene zijde
zonder het aardse lijden
vaak onverwacht
weer bij ons bent
met woord of beeld
in samen weten
de vingerwijzing
met een lach
in wederzijds herkennen
geeft ons jouw kracht
gisteren mocht ik weer
de witte vlinder koesteren
na maandenlang afwezig zijn
was het ineens haar tijd
jij tikte…
Stervend meisje
poëzie
4.2 met 4 stemmen
984 Kind van wonden,
Dat één stonde
Nog als bleke sterre beeft,
Voor wier luister
's Werelds duister
Gene nacht meer olie heeft;
Kind van vrezen,
Teder wezen,
Kind van louter liefde en leed,
Wier geflonker
Uit het donker
In dit droeve dagen gleed;
Kind van zorgen,
Met de morgen
Van uw leven 't leven moe,
Gaan…
Vaderland
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
540 Mijn vaderland
ik mis u als ik u verlaat,
maar
ik haat u als ik me niet vergis,
mijn vaderland
met harde hand
houdt gij mij vast
zijt gij ballast
zandzak bij mijn luchtballon
moet ik me traag van u ontdoen
om op te kunnen stijgen tot
u, mijn onvolmaakte god,
met duizend talen door uw strot
duizend genen door uw aders
bastaardkind…
Ik had alles
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
651 Ik had alles, alles wat mijn hart begeerde
Mijn trotse moeder die altijd voor mij klaarstond
Zomaar verdwenen uit mijn leven
maar nog steeds in gedachten
Weet ik net als menigeen dat het leven
Niet altijd over rozen gaat
Ik weet nu pas dat ik rijk was
Samen met ons gezin
Was zij de gene die ons leven tot leven bracht
Nu moeten we op eigen…
Je hebt er geen Hond aan
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
512 ADORATIE
mijn hond vind mij God
bid mij dagelijks om brok
met smekende blik
SPIEGEL
de hond houdt van ons
omdat hij weet dat we veel
op zijn soort lijken
HULPHOND
de voor reddingswerk
gehaalde Sint Bernhard hond
redt zichzelf het best
WAKER
je bent een waakhond
hebt geen waakzame genen
knijpt een oogje toe
EMOTIE
mijn…
Platonisch
netgedicht
5.0 met 27 stemmen
422 het was geen raken
jij hebt mij geschapen
nadat ik in jouw
ogen verdronken was
natuurlijk ben ik
gereanimeerd maar
niet meer naar het
leven dat ik toen had
wij hebben fundamenten
met ongekende liefde
opnieuw verbonden
ze later getest
de hechtheid
veranderde positief
de creativiteit van
ons samenzijn
waar genen
sluimerden en…
Progressie in de plooi
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
463 Subtitel: Leven heeft een ingewikkelde geschiedenis
Er zijn veel levens waarvoor dit
Zeker geldt
Ongeneeslijk ziek, kinderdood
Niet te bevatten, gesla-
gen uit 't lood
Huilen en misschien bidden
Danken voor progressie in de plooi
Maar de- en hetzelfde nimmer-, nooit meer
Niet te evenaren
Als Janine Jansen op haar
Viool, subliem bespelend…
Nieuwe stenen
netgedicht
4.6 met 100 stemmen
402 langzaam
vervaagde de hand
die mij eens
gekoesterd had
verliezen herinneringen
de indrukken van
het bijzondere
contact dat de
aanrakingen mijn
jeugd geschonken had
waar wij in samen
de onuitwisbare
close harmony
vergaarden die
niet alleen op
genen stoelden maar
ook de zielsverbanden
van de eeuwigheid
bedoelden in de
oneindig…