687 resultaten.
De optocht
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
4.072 Schmink is plezier
en de koude zon glimlacht
zoals de maskers en de wagens
wachten en kilometers lang
deze dag versieren met warme kleuren
omdat de tijd het vraagt
en de mensen het wensen
als dwaze vrolijkheid en gezang
de optocht zal laten beginnen
en
drie dagen lang hun
lusten en gezangen zal vertieren.…
Huilen als de wolven.
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
707 Met lege handen
en een leeg hart
gevoelloze vingers
haar blik verstart
koude streelt haar huid
voelen doet zij niet meer
woorden zo bast
het doet haar geen zeer
terug is de façade
het masker van alsof
haar metgezel van jaren
weer vanonder het stof
één schil was gepeld
een glimp van haar hart
was getoond voor even
nu rest nog…
clowns
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
921 achter maskers van weemoed spelen clowns
mijn waarheid in eenzaam spel
ontroerend ontwapenend echt
deinen ze mee op golven van vreugde en verdriet
zij spelen de ontmenselijking menselijk acceptabel
roeren in de likkepot van mijn emoties
ontroerend ontwapenend echt
ontmaskerend en spiegelend
leven zij op grote voet
halen zij dikke rode neuzen…
Het stille verdriet in jouw ogen
hartenkreet
4.2 met 11 stemmen
1.607 Stille tranen zie ik in je ogen
recht door je masker heen
niemand mag naar binnen
je bent nog liever alleen
Er is iets in je kapot gegaan
wat ik nooit zal kunnen maken
ik wil wel maar alleen jij kan dat
al lijk je bang het kwijt te raken
Ben je nog aan het verwerken
ik wil jou al die ruimte geven
dan moet je dat wel zelf willen
om verder…
Wanneer alleen nog leegte leeft
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
1.522 Leegte die ik ten tijde van licht
zo graag overschreeuw
wanneer ik verstoppertje speel
achter maskers.
Leegte die ik imponeer
met tweedehands liefdesverzen
en tevredenstel
met overgebleven restjes troost.
Leegte die ik vul
met willekeurige B-films
en boeken van De Slegte.…
Geven en blijven
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
2.143 En haar masker lijkt op haar
trouwe wanhoop die niemand begreep
toen ze haar liefde
in scherven zag vallen en hij
een
afscheid
werd
die haar
slechts
het geduldige stof
op zijn foto en
de naamloze pijn
van haar eenzaamheid
gunde.…
Vaker dan voorheen
netgedicht
4.2 met 28 stemmen
1.723 zo af en toe
wat vaker dan voorheen
overschrijd ik mijn jaren
welke gedachten
of gevoelens heb ik
nog gemeen
als grijs nijgt naar zwart
en het ademen
mij slechts mee
laat varen
achter een masker,
zo lijkt,
verstilt de geest
van schoonheid en
toekomst het meest
af en toe
nog vaker dan voorheen
verlaat ik mijn jaren
heb…
Gat in de emmer
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
476 In het dorstige land tasten
daklozen in het duister, ze zijn
de stralen van een getergde
zon en goddeloze geloften al
tijden moe, papieren regels
rotten in het hout, een leger
van houtwormen splijt de
wereld open en dekt de zee
met maskers toe, in de vlijt
van alle gestorvenen treft
alleen de hoop geen verwijt, de
nachten woelt de…
Ik mis je.
hartenkreet
2.4 met 7 stemmen
1.594 Ik mis dat gevoel dat ik kreeg van jou
Nou mis ik het in mij van jou
De maskers worden opgezet
Maar gaan weer af, als ik op bed
Lig want, ik mis je...…
Thuis
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
982 Thuis zet iedereen een masker op,
thuis doet iedereen anders wanneer ik er ben.
Thuis voelt niet meer vertrouwd aan,
thuis is voor mij soms de hel!
Ooit ben ik er geliefd,
ooit ben ik daar blij geweest.
Nu voel ik daar enkel nog verdriet,
‘t is alsof ik er was voor het eerst.
Waarom is gebeurd wat er gebeurd is,
waarom ik?…
Brugge
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
658 Gij, West-Vlaamse schoonheid
op de zetel van het schoonste hof
met uw gelaat naar het noordwesten
van uw zo zeer gescheiden land
gelijk een Venetiaanse van het noorden
schittert gij in uw eigen poëzie
waar uw beeld in menig harten sluit
Gezelle zich niet omdraait in zijn graf
achter zijn masker viel zelfs Ensor
voor uw voeten die de kunst…
Zij en ik
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
474 Stevig geworteld in de aarde
Gebeurtenissen van jaren gekerfd in mijn huid
Mijn ware kleur overheerst nog
Het leven is pas begonnen
Krachtig maar ook alleen
Van een afstand zie ik hen
Gezellig verstrengeld in elkaar
Aanschouw hen door mijn masker
Ze staan niet op eigen benen
Zijn echter wel samen
De grote observator
Met een hele kleine…
laat me zien
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
481 laat me het land zien
waar geen boom meer staat
wanhoop ons verslaat
laat de doden zien
de maskers van pijn
in een diep ravijn
laat me het kind zien
dat niets meer verstaat
geen tranen meer laat
laat de moeder zien
ze bedekt haar zoon
streelt zijn ogen schoon
laat me schoonheid zien
haar onvolmaaktheid
volmaakt in lichtheid…
de lafaard
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
521 beelden vervagen
herinneringen blijven
toch wil ik slagen
de duivel te verdrijven
je mes maakt veel wonden
in rug en in keel
mijn hart is geschonden
je mond praat teveel
je lafheid, achterbaksheid
verpakt met emoties
ze zijn zo voorspelbaar
als dit de grens overschrijdt
laat vallen dat masker
en stopt met verkopen
van…
Zwarte paarden
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
677 Simonshaven
Zijn het die de stille rust verbreken
Warm is het onder mijn wollen deken
Nu jij kortgeleden bent begraven
Kan ik me aan het verleden laven
Blijf ik in herinneringen steken
Hoeven op de Ring rond Simonhaven
Aan mijn voeten zitten zwarte raven
Rouw gebiedend; aan de wand een teken
Kans op vreugde vooralsnog verkeken
Nu mijn muur en masker…
Rondgang
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
618 het blauw van de winter
tekent zich zo mooi
over de kale bomen
een kraai vertelt
in krasse taal toch
alvast zijn lentedromen
wat koude poedersuiker
legt een maskerende deken
over het onbewogen gras
vanuit mijn glimlach
tekenen zich asemvlaagjes
met genoegen vertraag ik mijn pas
voor even verban ik
de twijfel naar de verte…
Levensmoed
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
433 We zijn onze maskers niet,
die gevoelens dom misleiden.
Wij zijn onze angsten niet,
die ons onnodig laten lijden.
Achter angst schuilt levensmoed,
zoals zonnen doen vermoeden,
die water doen verdampen,
die wolken doen verdwijnen.
Zon verandert kwaad in goed.
Zon weet hoe leven leven moet.…
LAISCCLXIV
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
517 Dat onverschil daarbuiten maakt ons hard
en iedereen draagt maskers dag en nacht.
Het water waar de maan in straalt en lacht
de bleke bodem lokt, maar 't licht is koud:
LAIS is huiveringwekkende pracht,
de mens die haar aanroept, is vuil en oud.…
DONAR
netgedicht
0.8 met 4 stemmen
705 De kraai, ekster en zij die koeren
Er zit weer onweer in de lucht
Hoogzomer slaakt een diepe zucht
De donderbeitels gaan zich roeren
Nog even en de bliksemschichten
Zullen het kwade bruusk verjagen
De kinderen stellen alweer vragen
Lukt het de huislook pais te stichten
De huisbezems het vuur te weren
Zal donderbaard het dak maskeren
Op…
de karavaan
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
912 Wat voelde je
toen de Karavaan
voorbij trok
Voor je ogen
Lachende maskers
van meisjes
Bleke karkassen
van kinderen
De gulzige smoelen
van monsters
Voorbij slenterden
Van rol wisselden
Je het ravijn zag
waar ze zich in
zullen storten
Wat voelde je
toen je tussen
gondels en pleinen
heren en wijven
langs bitter gekrijs…
niets is nog gelijk
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
761 Niets is nog wat het lijkt
Niets in een iets geworden
Waar ik mijn vinger niet op krijg gelegd
Alles is veranderd
Alles is vreemd en onbekend
Alles moet opnieuw worden ontdekt
De wereld is weer onbekend en gevaarlijk
Iedereen doet zich anders voor
Iedereen vindt zichzelf belangrijker
iedereen vind anderen maar vreemd
Niemand durft zijn masker…
" Commedia del mondo "
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
955 Omdat we blijven lachen,
gelaten huilen we tuiten,
vallen er gaten in harten en
gezichten, verscholen
achter maskers in een
strak mimme, biggelen
tranen over de wangen
van de tijd,gesoufleerd
in een dramatisch slot,
uitgebeeld in een
onvoorspelbare acte
van een geënsceneerde
remedie, is de juiste plot
in deze wereldse komedie
nog…
Borderline
hartenkreet
3.8 met 9 stemmen
2.600 is het soms meer overleven dan wat anders
niemand die het ziet, die door mijn masker prikt.
Elke dag..
hoop ik, bid ik
dat ik geen mesjes nodig heb
mensen niet onnodig kwets en mezelf onnodig pijn wil doen
Zal die elke dag ooit veranderen in.. soms heb ik een dag?…
Verstikte waarheid
netgedicht
4.4 met 29 stemmen
1.495 met gedenktekens die zijn opgericht
louter om te camoufleren
dat duistere daden de doofpot ingaan
toont verleden een ziekmakend masker
waarachter nieuw leed toe kan slaan
trauma’s lijden tot nijpende kolken
een feitendrainage richting moeras
verwijt explodeert als een giftig gas
uit belten van herinnering
vallen ooit de slijkpoelen droog…
Verloren liefde
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
873 Doffe ogen
bevroren tranen
een mond die zwijgt
haar hart dat huilt
de wind die zachtjes
een masker streelt
over bleke wangen
en haren lokt
waar krullen futloos hangen
voeten lopen
over zwarte rozenblaadjes
laten een spoor achter
waarin in scherven
van gebroken liefde
werd gestapt
ze ziet zijn schaduw node gaan
niet bij machte
hem…
Vleugels kwijt
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.094 Ik heb zo lang gezocht
Naar wat ik dacht te zijn
Ik ben alleen vergeten
Te kijken door de schijn
Ieder houdt een masker op
Verbergt zijn echte gezicht
Maar wie erin opgaat
Ontkent het ware licht
Ik heb de wereld afgezocht
Naar iets dat ik op aard nooit vind
Als ik mezelf wil zien
Moet ik zoeken in de wind
Ik was mezelf vergeten
Ben…
wanneer lippen elkaar raken
hartenkreet
3.3 met 9 stemmen
1.501 als je bij me bent
valt mijn masker af
geniet ik met volle teugen
van het samenzijn
je blik doet me smelten
aangetrokken als een magneet
opent mijn hart
waar ik je met open armen ontvang
wanneer lippen elkaar raken
komt er een energie vrij
die als een vuurbal explodeert
in de verstrengeling van onze lichamen
uren later kijk ik je…
Energie gemorst
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
523 Verstrikt me
in mijn nachtbedrog,
de waan als korte droom,
heb ik mijn schroom
in reine slaap verkocht,
het blind zijn als
een tweede klacht,
de eerste verschuilt
zich in beloften, en
achter maskers, van
aangezicht, in lot
volbracht, te mogen
troosten aan je borsten,
die vind ik in
mijn lege dromen,
verzadig mij met
het verloren zijn…
Zwom
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
576 jouw kleren
ik dank je voor de vele keren
dat ik met jou zwemmen mocht
in de diepzee van menselijke emoties
ik groei nu verder tussen de verhoogde dijken
zal niet snel meer voor het monster wijken
en ja, ik hang mijn kleren in de hoogste boom
omdat ik over volmaakte naaktheid droom
bedoel je gezichtsverlies
of het verliezen van een masker…
Gaten in emmers
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
587 In het dorstige land tasten
daklozen in het duister, ze
zijn de stralen van een
getergde zon en goddeloze
geloften al tijden moe,
papieren regels rotten in
het hout, een leger van
houtwormen splijt de wereld
open, dekt de aarde met hun
maskers toe, in de vlijt van
alle gestorvenen treft alleen
de hoop geen verwijt, de nachten…