438 resultaten.
Als woorden konden spreken
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
631 Als woorden konden zingen dan zongen ze een lied,
ontroerend teder melodieus, passievol en harmonieus,
letters dansend met elkaar,
heerlijk wegzweven in mooie dromen.…
In vertegenwoordiging van heldere geest.
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
459 Lezen en schrijven je eigen leven
van kindertijd af aan met meer
dan ooit wellicht voorstelbaar is
in vertegenwoordiging van heldere geest
ontroerend wonderen heeft getoond.…
Oerbron
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
411 oerbron van het leven
moederoog van de witte zon
tegen de
vernietigende stralen van de
zon koester ik geen wrok meer nadat de
twee zwarte raven neergezegen
met een hoed
op m'n hoofd laat ik me ontroeren in
het groene landschap met de toren en de koeien
wanneer de
donkere wolken straffeloos overdrijven; aan
komt stormen boven de korenvelden…
Sint Sa Maria
netgedicht
4.9 met 23 stemmen
759 Hij was een "Koene Ridder"
De Rode Mantel
Stofferig in de kou
Wilde hij zijn lied zingen
Ik hou van jou
De “Duizendjarige Mijters”
Ze bestonden nog niet
Verborgen in een nis
Lag een gehavende naakte
’s Ridders Sint’ sneed met zijn scherpe 'Zwaard
Zijn eigenste "Mantel" in twee
warme hoeven
Samaritaans ontmoeten
ontroeren…
Genot houdt nooit op
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
728 Toch komt de tijd dat uw welzijn kraakt:
alle verlokking wordt teruggebracht
tot éen ontroerende gedachte -
liefde kan niet kapot.…
Jan Wolkers bedankt
netgedicht
2.8 met 12 stemmen
1.567 beeldde eerlijkheid en spontaneïteit
voor ons samenzijn met alles om ons heen
overtuigend om geen dag te kunnen missen
Dat we ons leven vanaf moeders schoot
hoe ook getekend door gebroken spiegels
die wij zoals jij nooit mogen ontkennen
door liefde kunnen zoenen met de dood
Jan treurig en in rouw
dankbaar dat je er was
blijft raken en ontroeren…
gesprek met de vos ( 1 )
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
986 overal rondneuzen, de
pislucht en veren doden’
`nee, ga weg,’ zegt de vos
`ik ruik je oude adem en
het gevaar van mensenvlees’
verschroeid ons eigenlijke
mijn paleis is het marmer
van de golven uit zeeschuim
`ik ben de vos’, terwijl hij
likkebaardend het zonlicht
verwelkomd en sterfelijkheid
aan mij uitlegt alsof het zou
moeten ontroeren…
Levend marmer
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
645 Bevestiging van ieder woord wat is of nog
geschreven wordt, in een grote stilte van
ontroering, de taal blijft strijdbaar,
herneemt zijn loop, verschijnt een horizon
als een nieuw te ontdekken land van hoop.…
J
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
663 meeslepend hitsig
Tango, geheven hoofd wel lichamen extra dimesie; top
Wonder der Liefde; nooit echt in geloofd
Rokken en wilde lokken totaal losssssssssssssssss
Spetterend, vlammend, nieuw voor ons, alhoewel
Erg veel verwacht van dat Grootse, full house
Kunst uit te bouwen wat in je huist, klein wel fijn
Al wordt dat gewoon wenend ontroerend…
fortuin het leven – van harte
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
753 eigen wijze
doorgaf aan het leven
dat zich baren liet
uit de liefde die jij ringde
met de enten van dat geluk
noa, joshua en boaz
aan de handen links en rechts
of torsend op de schouders
leer je groter grijzend groeien
dat het fortuin van leven
niet vanzelf zich spreekt
dat de vindtocht van het leven
in voor- en bij tegenspoed
ontroerend…
Nog duizend stappen te gaan.
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
513 Het herinnering blijft brandend en ontroerend.
Ik heb niets meer te lijden.
Zachte mens met een bloemenkrans.
Rust voor eeuwig.…
Bewegende vingertoppen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
909 je weet het wel
linker -rechterzijde aanroepen
vingerkootjes drieledig plooien
handen als vuisten
vingers keren zich in
lange vingers stelen
tiramisu laat zich opeten
ringvingers beloven trouw,
linkse en rechtse standpunten verzoenen
vingertoppen die aanraken
krachtbron in voelen
blijheid en verdriet een traan wegpinken, ontroeren…
Mooi grijs
netgedicht
1.5 met 6 stemmen
578 Mijn huid vormt een
landkaart van ontroering, getekend
door alles wat mij werkelijk raakte. De stormen zijn
gaan liggen in een stil weten, waar rust nu veel meer zegt dan elk woord.
Voortaan mijd ik het al
te felle, harde licht en zoek de luwte
van de gouden middag.…
dichten doet ze, dichter bij zee
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.075 ze dicht ontroerend gaaf
over scheiden en lijden of
het sterven in diepe meren
waar men uit drinken kan
nooit schreef ze over de
witte raaf in haar tuin bezijden
het musschenkwartier waar toch ook
kwartels kwetteren in het lover
over kwattarepen of een lekkere
zure bom nog niet gesproken van
radijsjestaart met slagroom of gevulde…
Michelangelo
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
623 universale
Toch ruist zijn naam,
meer dan in de Pietá en in Davíd
voor eeuwig in de waterval
aan zonbeschenen fresco's:
licht van duisternis gescheiden
de schepping van de mens en aarde
profeten en het laatste oordeel
de overdonderende zondvloed,
hoog boven hemelwaarts gerichte
blikken van de mens
die het grootse van de uomo
de ontroering…
Bij oma en opa
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
759 Bij oma en opa
Grootouders bezig zien met hun kleinkinderen
kan me stiekem ontroeren.
Onze Belgische kust is een uitgelezen
plek om de familiebanden te observeren
tussen kleuters en hun oma en opa.
Die hebben de sleutel van een
gerieflijk appartementje.
De kleinkinderen worden er dankbaar afgezet
door ma en pa.…
Liever dwaas
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
458 de stilte voelen en de klanken
niet naam alleen, maar mens mag zijn
in open verwondering
ontroerend dankbaar
voor die genade:
liefde
Dan leef ik al in eeuwigheid
want leven is meer dan objectiviteit,…
Voor Serena
hartenkreet
4.4 met 82 stemmen
5.487 Je ligt te slapen, zo prachtig, zo mooi, zo puur
Een heel leven voor jou nog in t verschiet
Goh, de wereld is verblijd met een prachtig nieuw wezen
Het lacht je toe, je kroelt wat en geniet
Of je nou later manager wordt of zieken gaat genezen
Jouw komst doet de meest kille harten ontdooien
En die gave meisje, is o zo bijzonder
Zo ontroerend…
Duisternis
poëzie
3.5 met 26 stemmen
4.876 Hij heeft zich jegens mij in het ongelijk willen
stellen,
opdat Zijn schijnbare onvolkomenheid mijn liefde
zoude ontroeren en ontrusten,
opdat Zijn schijnbare duisternis mijn liefdesver-
langen des te dieper zou doen glanzen.…
De laatste akkoorden
netgedicht
2.4 met 21 stemmen
883 Een leven gevuld met ontroerende
optredens, applaus, maar ook stilte, de glans van
sterren die langzaam dooft, maar Rob de Nijs blijft, onmiskenbaar,
in ons hart, een iconisch geluid dat nooit verdween, zelfs niet in de schaduw van tijd.…
‘overwoeker mij!’
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
570 ik
(met m’n grote bek) ook altijd
de bomen pleuren gewoon om
recht voor m’n neus
-serieus-
’t is helemaal niet mijn bedoeling
iedereen (jij incluis;
of zij met wortelbehoeftes)
hysterisch achter te laten
of in (a)tonale ontroering
na ’n lichte beroering (van wind; of ijdelheid?)…
Voor Joke
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
285 Je kon ontroeren,
je kon laten lachen,
je kon stilte brengen
die meer zei dan alle zinnen samen.
Zelfs toen je strijd verborg,
bleef je kiezen voor de magie,
voor het moment op het toneel
waar jij en publiek elkaar vonden.
Tot je zei: “Het is mooi geweest.”
En ja, het was meer dan mooi.…
DANKZIJ
hartenkreet
2.9 met 20 stemmen
15.497 het woord gehoord
dankzij u de tekst beluisterd
de essentie doet ons wel wat
de liefde op haar blote voeten
moslims christenen ontmoetend
samen in alle redelijkheid
zonder mes op tafel of straat
we hebben uw presentie genoten
dankzij u zien we het licht met L
vrijwillig tot vrijwel niets verplicht
voelen we de rilling langs de rug
ontroering…
IJsland
hartenkreet
4.2 met 21 stemmen
1.581 IJsland wereld van witte energie
Zon en sneeuw zo zuiver en puur
Reykjavik stad onbetaalbaar mooi
Trendy clubs in het nachtelijk uur
Chique centrum lichtjes in de bomen
Huizen in diversen stijlen gebouwd
Warme mensen gewend aan de kou
Open en sociaal voelt zo vertrouwd
Gletsjers sprookjesachtig prachtig
Ontroerend wonder natuurschoon…
fantasia pax
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
706 zo aangelicht sta ik
in vredige ontroering
op de vrouwvorm van dit eiland
met het hoofd in de nek.
hoor maan, hoor: ik huil je toe.…
dichter mist vers achter katheder
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
1.136 welk een verdriet leed mijn poëet
voor waar opgetekend echt te boek
door een fout het laatste vers zoek
komt men nu zijn frappe niet te weet
met een blik alsof hij gedrukt stond
ontroerend omdat zulks ook waar was
besef van ik mis wat kwam later pas
bij voordracht nog van zijn gezond
toen zijn neuronen werden gealarmeerd
want waar men…
- Kinderogen -
hartenkreet
4.1 met 24 stemmen
1.852 kinderogen
elke blik en elke stap een deel van mij
bevatten momenten van herinneringen,
kruipen, stappen, lopen en beginnen
huilen pinkt een traantje weg
leefruimte op korte tijd enorm vergroot
tot talloze bladzijden van gisteren
die nooit zo dicht terug zullen komen
of opnieuw overweldigend ontroeren
kinderogen lachend, vragend…
- Stilleven -
netgedicht
3.7 met 43 stemmen
848 Onvergeetlijk zonder woorden,
blikken uit het laatste vensterraam,
dood wild op gedekte tafels,
handgeschilderde ogen, tranengevuld
ontroerend onverdorven
blijven mensens meesterwerken,
veel besproken werkjes, verantwoorde compositie
in alle eeuwigheid bestaan
zonder hoop, geschilderd realistisch
en met nog veel meer liefde,
naam je…
Zonbidden
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
743 Verder zou het Nederlands in
bijzondere mate beweeglijk zijn, in staat te
overtuigen en te ontroeren.]…
Winterkoning
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
1.068 veren
oprecht leven, bruin en zwart gespikkeld,
kwetsbaar hoopje licht en lucht, donker asfalt,
dit vogeltje: teer, een zacht kloppend hartje,
grootste woorden helpen nu niet echt,
want een 17-grams vogeltje betekent niets
vlakbij het meedogenloze, zwarte asfalt,
kaneelbruin is ze, zwarte spikkeltjes,
helder parelen de kraaloogjes, ontroerend…