555 resultaten.
bidden volstaat niet meer
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
1.508 in de boter snijdt het mes de laatste snede
de boer verkoopt zijn grond aan de eerstgeborene
en legt zich te sterven in de verbrande schuur
zijn dochter haar kleed opgeheven in het zurig hooi
bidden volstaat al lang niet meer
de vreemdeling kust de wilde deerne op de mond
gooit ongevraagd een handvol zilverlingen op tafel
wie wordt verraden…
Kleuren
hartenkreet
4.4 met 14 stemmen
1.442 wind speelt met je haar
De zon komt door de wolken heen
Waar jij loopt komt kleur tevoorschijn
Goud, rood, groen, van alles door elkaar
Durfde ik je maar aan te spreken
Alleen hallo, zodat je even naar me keek
Dat je even bewust was van mijn bestaan
En ik me kon warmen aan je mooie kleuren
Maar zo dapper ben ik niet
Je rood kan me verbranden…
Retour naar Zanzibar
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
615 Quazooit in Toliara Madagascar
in 't nationaal park Tsimanampetsosa
Zo'n kleine duizend zeemijl van
Mombasa
Vlakbij Dar es Salaam en
Zanzibar
Een tropisch eiland, geen toeristenstranden
Men waant zich langs de kust in 't paradijs
Slechts zee, geen kindgeschreeuw noch babykrijs
Wie wil hier niet zijn lijk laten verbranden
In 't…
De banneling
poëzie
4.0 met 13 stemmen
3.170 De maagre boom staat zwart verbrand.
De onzaalge boom schudt zwarte kraaien
Onwillig over 't witte land:
Een groot penseel dat onheiltekens waaien
laat over het geduldig land.
Ik kan de vreemde tekenen niet lezen.
Ze omdwarrelen mij vluchtig en verward.
Misschien wordt mijn doodvonnis afgelezen.…
De dorsvloer
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
842 Het ritme van de slaande vlegels dorst
het graan ja klopt het koren vrij van kaf
de zwoegers zwaaien zweten op dan af
weer op weer af tot lost de zemelkorst
het overbodig afval moet geschorst
geschopt in vuur verbrand ja afgeschaft
ruw op de harde dorsvloer afgestraft
met slaande stoten dansend op de horst
in diepe grond van je bestaan…
Gelogen Liefde
hartenkreet
4.7 met 35 stemmen
3.278 bereikt de strijd gestreden
Streep getrokken door mijn verdriet
Waarom missen wat is verdwenen
Van iets houden dat niet meer bestaat
Mijn hart ontdaan van haar roze linten
Geen pijn meer als je komt als je gaat
Waarom missen wat enkel nog kwetst
Het woord liefde leeg van ieder gevoel
Mijn hart gebroken kleuren weggelopen
Vlinders verbrand…
iets anders
netgedicht
1.9 met 8 stemmen
1.023 hier ligt ze, de nestbevuiler
de hond die beet in de hand
die hem zo trouw heeft gevoed
van pup tot volwassen
en toch, wat is er loos
er is geen houden meer aan
gij zult zwijgen, inslikken
wat te heet is in uw mond
uw tong verbranden, de waarheid
ligt niet in uw kamp,
een andere bal is aan de rol
en zo verdwijnt het kleintje
de lak…
liedje van vergangen
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
624 Zachter tijden kwamen over
het totaal verwoeste land
maar slechts onkruid
woedde welig waar
het goede zaad verbrand
in de vuurzee en de vlammen
van het nooit gedoofde lied
weggewist maar nooit verdwenen
met de tijd toch wonden liet.…
Lege relikwieën
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
800 Volstaat als
voedsel voor emotioneel vuur,
waarin alleen de verpakking
wordt verbrand. Laat de wind
het springtij bezingen, om uit
het dal omhoog te klimmen,
om zich te reinigen in dood tij,
blijven handen gebonden
door een noodverband,
schipbreuk zonder averij?…
hij draagt me door seizoenen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
903 in de winter koopt hij me een groene muts,
want die kleur past bij mijn ogen, zegt hij
verzorgt hij mijn voeten
zodat ze warm blijven in de kou
in de lente is hij mijn zonneschijn
en wil ik nergens liever zijn
dan in zijn liefdevolle armen…
oh, hij draagt me door seizoenen
in de zomer laat hij me niet verbranden
en ’s avonds gaan we uit…
ROUEN
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
491 Een bescheiden gebeeldhouwde gedenkmuur
toont Jeanne d'Arcs droef maar dapper sterven:
de heldin, verbrand door kerkelijk vuur.
Haar wezen mocht eeuwige roem verweven,
zal hier heden, ja, heel de levensduur
van de stad bemoedigend rondzwerven.…
My Lousy Poem
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
528 Hoe moet je je wapenen
tegen vernietiging van onze natuur
De idioten die vanmiddag de aarde
verbranden in Brazillie
Protesteren schiet niet op.
Alleen dezelfde wapens, waarmee vannacht
die moedige activist vermoord wordt,
kunnen het tij keren
Morgen naar het huis van die projectontwikkelaar,
met een spandoek?…
De mopperkont
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
458 Het buiten zijn is om verbranden vragen
zodat je daar benauwde kleren draagt
en steeds maar weer die eindeloze dagen
waarop mijn geest door treurnis wordt geplaagd.
Voor mij is het beslist geen welbehagen
die rooie kop het is toch geen gezicht,
dat krijg je met die bloedgeslagen dagen;
een flinke onweersbui, dat help wellicht.…
Heinrich Heine
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
560 Oei, dichter uit het Pruisisch land,
jij schoot je tijd wel ver voorbij:
waar boeken worden verbrand, zei jij,
steekt men ooit mensen in de brand.
Dichter, socialist en ook nog jood!
Daar schrok de edel-Pruis wel van
en stiekem wilde hij je dood.
(We weten waartoe dat leiden kan.)
Je hield van spot, satire, grap.…
Aan een, die mij ‘vriend’ noemde
poëzie
4.0 met 2 stemmen
952 Met mijn lied, dat niets meer deed, dan herzingen
Wat ons Volk leed, sinds het door overmacht
Zijn macht gebroken vond, zijn Stad verbrand?’
Mijn Lied: overdroef van herinneringen
Vinde uw stem eens blijder volte in de kracht,
Die ons hart drijft naar eigen Stad en Land.…
Knekels rollen
gedicht
3.0 met 3 stemmen
3.875 Klei is eigenlijk het enige dat helpt
in een eeuw van afbraak en wederopbouw
in een eeuw waarin niet alleen de schoonheid
niet schoonheid alleen haar gezicht heeft verbrand
in een eeuw die ieder van ons baarde, grootbracht
en voedde, een eeuw weer van doorbraak en woede
een eeuw die ons doorgaf tot waar we staan, in
een moegeprezen moegestreden…
twee pennen
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
458 ik ben de weg naar niemandsland
het hete zand waar je voeten verbranden
ik ben de vloed de gesel der stranden
ik ben de gekheid de waanzin ten top
ik ben de galg de valbijl de strop
ik ben migraine de kanker en pijn
ik ben de adder het giftig venijn
ik ben de wreedheid de grijns op je lippen
ik ben het schip dat loopt op de klippen
ik ben de…
dagritme
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
448 deze ochtend is voor ontwaken te licht
ik blijf volhouden dat je
op de rand van het bed zit
vandaag sta ik op en valt er regen
met af en toe zon
er hangt geen geur meer
van verbrande schepen
de ziel van gevulde koeken
en nagelaten brood is voelbaar
aan een blinde muur bloeden de wijzers
die klokloos het paradijs weten
vandaag…
Deze stad
netgedicht
4.5 met 13 stemmen
547 dronken
mafkezen
en in het park
verliefde lentesnuivers aan
Pleinen worden geveegd
glazen gespoeld
asbakken geleegd
kroegnamen vervangen
gevels blijven eeuwen staan
Je hoort de handel
Hier werd met pigmenten
lood en kwast
de stank van grachten nagebootst
werden behalve schepen
rijken op het doek vereeuwigd
ook heksen nog verbrand…
Meidans
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
336 De warme zon maant op te staan,
Onze huid rood verbrand,
Hoogste tijd we huiswaarts gaan.
Brunch niet de liefde wel d’honger stilt.
Overgoten met champagne
Gaat ons ontvlamde minnenspel op tilt.…
Melk weg
snelsonnet
2.4 met 10 stemmen
1.371 Een satelliet, zo groot als een pak melk
Is zeer onlangs aan het heelal gegeven
Het ding laat over twintig jaar het leven
En dit project is schijnbaar goed voor elk
Een treurig voorland. Want wie denkt met reden
Aan een pak melk van twintig jaar geleden?…
Zo'n dag die je beter niet......
hartenkreet
3.6 met 10 stemmen
1.094 Ik zette koffie, ook niks aparts
Dacht wel, wat is dat spul toch zwart
Was het zakje doorgescheurd
Ach is iets wat iedereen wel eens gebeurd
Nieuwe gezet, die was wel goed
Wel heet verbrandde dus mijn snoet
Geblust met water maar was vergeten
Dat ie niet op koud stond, maar op de hete?…
De Jalourse vrouw
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
727 medestanders
om mij uit te bannen
Duwt en Trekt ze mij opzij
Stelt iederen gerust
en schenkt gul vergeving
terwijl zij tweemaal mij
met IJzeren Lippen kust
Nagels dringen in mijn vel
in haar bloedeloze omhelzing
begint mijn hart te bloeden
en ik weet...Ik Verlies dit spel
Van een afstand sla ik gade
hoe het vuur hoog oplaait
ik verbrand…
Stukjes winterwit
netgedicht
5.0 met 439 stemmen
493 je weerkaatste
glinsterde en dook
warm op mijn huid
waar kleine stukjes
winterwit er wel
heel snel uit
sprongen in de vol
roodbruine glans
van het zonlicht
voorhanden
zonder mijn vel
ernstig te verbranden
eindeloos goddelijk
was het zonnebad
dit jaar waarin de
koude noorden wind
met veel misbaar zijn
plek opeiste na wat
korte…
levensrealiteit
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
724 gefascineerd bleef hij kijken
gevangen in een menselijke kramp
van nieuwsgierigheid bewegingloos
begreep hij wat er ging gebeuren
hij dacht nog aan morgen
zag daarbij gisteren of
wat daar voor doorging
maakte nieuwe plannen
met de geur van verbrande synapsen
en echo's van flarden bewustzijn
in verstard grijnzende ogen gevangen
ging hij…
Passie
hartenkreet
4.0 met 26 stemmen
4.416 Genotvol eet ik vraatzuchtig dit nat gespeend festijn
En laaf mij zelf aan nippels en romige borstpartijen
Gravend verbrand ik mijn vingers in verboden vallei
Om naakt de disk te bestijgen en hongerig te vrijen
Zo ik voldaan met bloed besmeurd servet opvouw
Ligt jij onvoldaan met maagdelijk passie te hunkeren
Klinkt de schreeuw van mijn egocentrische…
HOOGZOMER
poëzie
3.6 met 7 stemmen
2.207 Dood, droom en lust staan met gerede handen
Om ons gelijk een kienspaan* te verbranden.
Wie rukt ons weg voor wij hun vuur vervallen?…
Lust voor het leven
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
1.250 hart weet niet hoe
stoppen met denken voor het moment
om mijzelf te kunnen redden wanneer
niets te redden valt en redeneren
te zwak is als het theelicht in
de duisternis van het hart
hoe dwing ik mijzelf om te ademen
als diafragma niets anders heeft
te tillen dan pijn en er geen prisma is
om het licht te buigen omdat de geest
al lang verbrand…
De laatste psalm
poëzie
3.0 met 6 stemmen
1.889 Of dat mijn lichaam verlaten ligt
Op het kleine kerkhof onder een steen
Of, verbrand, als as en rook
Op de winden verdween,
Dan ook,
Ik weet het – word ik niet vergeten,
Niet omdat tekens blijven of erinring duurt,
Maar omdat deze en die
Zal eten
Van de adem van mijn poëzie,
Mijn bloed en vlees, tot droom verpuurd.…
Aanstekelijk
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
725 .
______________________________
Noot:
As is verbrande turf…