848 resultaten.
BOMEN ZIJN ALS ...
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
563 tot zoveel meer in staat
misschien zijn
het slechts iele bomen
uitgroeiend tot
machtige imposante eiken
die eeuwig lijken te bestaan
of tot armetierig kreupelhout
de kracht van woorden die nu niet meer
maar ooit menig mens bekoorden
soms sneuvelen de grootste eiken
en overleeft het kreupelhout
dat weerbarstig is en niet hoeft te wijken…
Wonen aan erven, straten en kades
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
295 Archeologen van onze tijd
monsteren het blootgelegde zand
tussen de funderingen
voor de toekomst
Retro is modern
auto's worden geweerd
toeristen consumeren
de oude stad
Het grote geld rolt
buiten het centrum
Binnen de grachtengordel
romen vergunningen het af
De bewoners verlaten
de harde wereld
van steen, glas en beton
ze wijken…
deze nacht heb ik verlaten
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.689 stormen wijken vogels zoals
slaap onbemand het bed
beroert met lispelende
spleetjes schemering
een telraam in het hoofd
waarvan de kleuren van
de bolletjes afwijkend zijn
van die nacht ervoor
het tellen schraapt de stille
woorden één bij twee wat
tenslotte het vele schuiven
het laken verandert in een
historische metafoor
geen geschiedenis…
NL (kort)
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
508 Amersfoort, Amsterdam;
Alphen aan den Rijn;
Lelystad, Koggenland;
Assen IJsselstein ;
Reusel-De-Mierden;
Ommen Heumen Wierden;
Delft Dordrecht Dongen;
DijkenWaard, sGravenhage;
Goes Gennep Gouda;
Valkenswaard, Kerkrade;
Lisse Lingewaard;;
Loon op Losser Zand;
Waalre Raalte Wijdemeren;
Putten Wijk bij Duurstede;
Brummen:…
Onschendbaar
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
937 Mercedes zeilt door de grauwgrijze wijk
Een ster van chroom op de neus
De duiven, gevleugelde ratten
scharrelen in de goot
fladderen loom op.
Wie schuilt daar achter getint glas?…
ik had je opgedoekt
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
716 je deurt niet dicht
nu gloort er licht
kan ik weer vrolijk kijken
weer samen zijn
genietend van het zicht
de schaduwen gaan wijken
ik was verdwaald
in kaalheid op de toendra
verloren in mijn hemelhoek
ik had je opgedoekt
verstond je taal te goed
moet mijn eigen leven leiden
ik laat de zon
weer schuchter toe
haar neergaan…
Dr Oetker
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
2.766 neemt die klopt hem vast
voelt zich al roerend minder dom
Want Doktor Oetker is niet zwaar
`t is zuivel, water en een zakje
smijt het tezamen in een bakje
een ei erbij, schudden en klaar
Wel jammer is als fout gespeld
recepten onverklaarbaar lijken
afvalligen tegen hem keren
Wie weegschaal bidt bij tolereren
kan puddingman maar beter wijken…
Na de voorstelling
gedicht
3.1 met 45 stemmen
13.811 Het is alles zo echt,
dit niet willen wijken
van een korte veruitwendiging van de droom,
dat het zijn eigen voorstelling wordt,
zodat het nooit heeft bestaan.
-------------------------------------
Uit: 'Diep in Amerika', 1994.…
Poetsster
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
1.497 opgeschoven
tot ver boven de ellebogen
Het huis wordt stofvrij
onder mijn voeten weggezogen
Waar het om gaat
mag een tante weten
Als door de microbe gebeten
zwaai ik met een zwangere pluim
Zij maakt met mijn scheerschuim
kammen en borstels schoon
Ze zegt dat ik de lakens
onder de dekens mag strijken
Hier moet ik verdwijnen
Daar moet ik wijken…
Familiegeluk
hartenkreet
4.0 met 43 stemmen
7.485 Ik heb een tuintje voor en achter
en uitzicht op een nieuwe wijk
mijn eten is meestal Hollandse pot
'k ben ook niet getrouwd met een oliesjeik.
Ik ben gewoon maar gewoontjes
een Hollands vrouwtje, klein van stuk
maar waar ik het meeste waarde aan hecht
dat is mijn allergrootst familiegeluk.…
Ik ben de jongen
gedicht
3.0 met 130 stemmen
22.378 Alle witte lijnen wijken weg van mij.
Ik ken het gras, dat is dan nog het enige.
Maar te goed. En van dichtbij.
---------------------
uit: 'Dicht!', 2009.…
treurzang in het park
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
546 met bloedrode stippen op hun stam stonden ze er
treuriger bij, alsof ze voelden wat er komen ging
want hoe vertel je oude bomen dat zij overbodig
waren, moesten wijken voor een ruimer zicht
wellicht waren ze liever een natuurlijke dood
gestorven, doorheen de tijd vanzelf omgewaaid
nog lang klonk na het harde geluid van de zaag
hun zacht…
afscheid
netgedicht
1.8 met 6 stemmen
858 schaduwen rekken
en jij geen dromen streelt
achteloos elk gebaar verlaat
vloeien licht en water samen
harmonisch maar onbemand
niemand keert het tij
ook koorts heeft afgedaan
geborgen achter ramen
die ogen worden
helderziend en wreed
maak ik afscheid zichtbaar
brand mijn naam in het glas
als het uur taal onmachtig
goden van liefde wijken…
liefdeslied
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
911 Ik heb je lief
in tomeloze stromen
die van grote hoogte denderen
in zwaar geruis
en waar het spat
daar werd ik nat
ik heb je lief
in brede ferme streken
in kleuren die niet van wijken
weten
en waar het rood
mijn ruimte vult
daar werd ik trouw
tot in de dood
ik heb je lief
in woorden die
niet meer te houden zijn
en waar…
kruisvinding
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
438 palmen
alles rondom hoeden
voelen en voeden
ik mag niet vergeten
hoe je damp vervluchtigen doet
met twee linnen lippen
een wade van gezwachteld
speeksel in lagen
bracht tot basilieken
– koralen van eenvoud zo zoet -
hoe je gewelven
van niet bestaand been
de processie laat dragen
de stemmen om me heen
ze bleven, wisten niet van wijken…
BEGIFTIGD (voor Ankie L.)
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
487 Als kind al kon ze in de Hemel kijken
En de gedaanten van de doden lezen
De zielenpijn van mens en dier genezen
Het wist haar leven zeker te verrijken
Ze zag de jaren daarna snel verstrijken
Ze werd geholpen door het Opperwezen
En Jeshua, ooit uit de dood verrezen,
Die wilde maar niet van haar zijde wijken
De tijd verstreek, gevuld…
Zij droomt muziek
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
518 in haar wereld
is warm licht
wordt er gedanst
wijken de lachjes
niet van het gezicht
zij droomt
muziek bij hun
kleurrijk bewegen
dit zijn de poppen
waarmee zij kan leven
hun kamer
is boven in de
rust van het huis
daar hebben zij
ieder een eigen thuis
zij kent de trap
uit het moeizame gaan
weet boven de hemel
waar alle liefdes…
‘k Laat het u nog weten
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
597 Maar zij wil van geen wijken weten,
hoe dit afloopt, ‘k laat het u nog weten.…
Alter Eega
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
496 Somtijds, zo af en toe, bij tijd
en wijle
Verwijl ik met mijn kop vol fantasie
Bij haar, als ik de wind heb in
de zeilen
Mijn alter eega, die 'k te weinig zie
't Is een geheim, bewaar haar
in mijn hoofd
En hart - dat spreekt voor zich - maar laat niets blijken
Ad dies vitae, geen van ons
zal wijken
Zij is mijn alter ego als beloofd…
Stammenstrijd [1]
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
433 Zoals elke straat een kerk had
met een eigen theologie, het dorp
twaalf stammen van uitverkorenen
telde, die eenheid verkondigen
in hun gezegende naam
sluiten we ons aan
wanneer het eropaan komt
om niet buitengesloten
en verdeeld de dupe
van andermans belang
te moeten lijden
wat er verkeerd gaat
in de wijken, de stadions
en op de gemeentehuizen…
onderweg
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
468 Straks, weet hij, gaan die lijnen wijken
en bieden ze weer ruime baan.
Dus raast hij op hun snijpunt aan
zonder nog op of om te kijken.
Waardoor helaas hij ‘t bord niet ziet:
pas op, dit perspectief werkt niet.…
UITEINDELIJK
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
456 Uiteindelijk, vader, is het ons gelukt
Om wezenlijk verbindingen te maken
Mijn moeder wist het schellekoord te raken
Heeft je uit je passiviteit gerukt
Je zag opeens hoe ik je had gemist
Zo helder stonden toen je grijze ogen
Het speet je zei je van je onvermogen
Nu was je een die niet van wijken wist
Je sloeg je beide armen om mij heen…
zonder titel
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
188 letterwoorden schuiven
van daar naar hier op
onbeschreven papier
verlies van veren
scheren in een nooit
eindigende pennendans
schaarse leegte
wit dat niet wijken wil
in hardvochtige tijden
niemand vraagt
taalt naar stuntelige taal
in hanenpoten schrift
krakende woorden
zonder vleugelslag waar
niemand kan komen
ongewisse…
Den Haag-Zuidwest
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.142 ze slopen hele wijken
die toendertijd de stad verrijkten
blokkendozen in het groen
want ruimte moest het doen
ze keren nu het
binnenste naar buiten
zie handjes op de muur
een donkere gang die je deed fluiten
behang, gerafeld en
met tekeningen uit mijn tijd
eenmalig vastgeplakt heeft het
toch vele generaties groot gebracht
de treden…
Zeeslag
gedicht
3.2 met 79 stemmen
19.158 ervaar ik weer wat ik ervaren heb:
een kleine jongen ben ik met een schep,
hardnekkig vechtend voor een wankel fort
totdat het weldra toch is ingestort-
de zee geeft op het laatst de volle mep;
een klap die onafwendbaar komen moet,
maar toch, bij elke aanval van het water
verweer ik, driftig scheppend, mij fanater
en weet ik niet van wijken…
Vrij als een vogel
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
1.767 als serene rust die wordt verstoord
als het verleden in het heden
Kooi mij... en ik zal sterven
als een sneeuwvlok in de felle zon
als een lied dat is uitgezongen
als een bloem die welig heeft gebloeid
als een beek die in de zee uitvloeit
als een zucht die stil wordt bedwongen
Kooi mij... en ik zal sterven
het licht zal uit mijn ogen wijken…
Waar gaat dat heen?
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
781 Ten eigen bate moeten bossen wijken.
Bedreigde vegetatie spaart hij niet.
Het draait slechts om die roteconomie.
Agressie van de mens lijkt niet te stoppen.
Zo helpt hij heel de wereld naar de knoppen.
Kan oorlog leiden tot een utopie?
Gelukkig is er tóch een happy end:
een grote plaag op aarde is verdwenen.…
Rituelen
netgedicht
2.5 met 10 stemmen
1.219 Ontwaken met het drukkende gevoel
dat het vandaag dan werkelijk gaat gebeuren
De kleren hangen klaar over de stoel
Straks zal er alle reden zijn te treuren
De dagelijkse riten wijken nooit
Zorgvuldig in het kinderbrein gebrand
Geen ramp zo groot, geen volk, nog zo berooid
Of 't nam zijn rituelen weer ter hand
Zo treedt de ezel in de molen…
Duifje in Tenerife
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
831 Verbaasd zat hij wat rond te kijken
terwijl een woeste oceaan
de stenen rond hem bleef beslaan:
de storm wilde nog lang niet wijken.
Hij was geringd en zat heel rustig
te draaien op een puntig blok
maar in de storm waarvan ik schrok
bleef hij zichzelf: grijsmooi en lustig.…
buitensporig
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
607 de kanselier wisselde van heer
en wist zich voortaan horig
aan de potentaat der potentaten
zelfs zijn vriend de koning
moest wijken voor diens eer
heimelijk droeg thomas
het boetehemd van geitenhaar
wemelend van leven
o die bloedige ernst als macht
zich tegen macht verheft
hij week niet
toen de moordenaars
de kathedraal betraden
de…