5388 resultaten.
"de meeste van ons zijn droevig"
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
774 de meeste van ons zijn droevig
maar niemand laat dat zien
ze leven in de schaduw van het leven
was ik ook droevig, misschien?…
Spel
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
568 Het zand en de wind wilden wat,
wilden spelen met ‘t water,
de zee spelen met ‘t strand
haar herinnering golvend verinneren,
alles wilde het doen met elkaar:
de wind ‘t verschuiven en stuiven van stuifsel,
de zon achter elk schelpje een schaduw verschijnen,
de keitjes kuilden al kuilend een kuiltje,
de steentjes kiezelden keutels,
’t geweken…
Nuchter
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
982 We zijn nu belangeloos nuchter
er valt een schaduw op jouw huid
een insect danst op de maan
bij dageraad begint de therapie
die maakt alle dichters sober
zoals het gras dat welig geilt
dit is het topje van de ijsberg
jouw erotiek is grenzeloos eenvoudig
op het hoogtepunt glijd je naar beneden
in het glibberige doen we niet moeilijk
alsof…
Ondergroei
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
476 hemeltergend, zo angstig vaag
sluiert het licht in mijn handpalm
geborgen in de schelpenkraag
van het duin zonder strohalm
dat als zachte aarde begon
maar in schaduw vlucht
voor de adem van uw zon
vanwege ontederheid berucht
zie de wolken buiten bereik
ik adem in, ik adem uit
vraag me af waar ik naar kijk
naar windstilte zonder geluid…
'Breek de stilte' rond partnergeweld...
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
794 Verward ontdaan van zekerheden
nog slechts verwant met beeld in schaduw...
En nooit meer zal zij zijn....
de beminnende beminde
met handen die rusten in haar schoot
met vingers moe-gestreeld
met lippen die tot stil zijn kusten
haar lijf vertrouwelijk ontbloot.…
Herfstdag
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
609 Leg uw schaduw op de zonne-uren
en laat de wind los over de vloeren
Zeg dat de laatste vruchten vol moeten zijn
geef ze nog twee zuidelijke dagen
drijf ze naar vervolmaking en jaag
de laatste zoetheid in de zware wijn
Wie nu geen huis heeft, zal er geen meer krijgen
Wie nu alleen is, zal het lang nog blijven
zal waken, lezen, lange brieven…
Bloemen op een zondagskleed
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
678 Voor Micheline
haar ogen vinden de schaduw
het licht in mijmerwolken
boven een stille zee
ze draagt haar leven
als kunstgeverfde bloemen
op een zondagskleed
ze weet
de zomerzwaluwen gaan
het afscheid rust
in een vleugelzwaai
elk jaar weer de herfst
waarin ze vergeet-mij-nietjes
wiegt in lenteliedjes
ze gelooft
in de streling…
Zuidpoolijs
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
452 avond hetzelfde zijn
zodat ijs verdampt
en het klimaat verandert, hoewel niet voor het leven
de zon doolt rond in onze tuin op het zuiden
waar het niettemin een aantal graden koeler is
zo verkwikkend, dat ik in de vijver met troostvissen
bedlegerige gedachten zie zwemmen
op het liefdevol spiegelende oppervlak
breken wolken traag open tot schaduw…
zomaar een gebed
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
818 De dagen ben ik begonnen
met de scherven van gisteren
bladeren die geen schaduw geven.
Verchroomde woorden gaf ik
gespoten over een laag roest.
God.....
ik ben zo bang dat er mensen zijn
die door mij
innerlijk van kou zijn gestorven.
Ik ben zo bang
dat een hulpeloze mij heeft vervloekt.…
Jouw dwaling.
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
491 In de schaduw van het heuvelland
stopt jouw dwaling tussen 't beddengoed.
Er is geen plek waar ik jouw adem liever heb,
terwijl geen woord of taal wordt uitgesproken,
alleen een langzaam, langzaam weer herhalen
tot het slapen in zachte huivering
tussen omgewoeld beddenlaken... !…
Over de brug
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
640 Over de brug zie ik jou graag tegemoet
vanuit het licht naar mijn schaduw.
Mentaal verlicht jij mij als een zegen
om de hartstocht te verzilveren.
Zo parmantig als jij over de brug beweegt
kan geen model aantippen.
Dit beeld laat het bloed weer stromen
naar mijn organen via de aderen.…
Oude mannen
gedicht
4.7 met 3 stemmen
10.163 Met sperwers in mijn ogen slecht ik
de breuken en de deuken in de kamer,
hang de schaduwen aan de kapstok
en hijs hem in zijn gewone broek.
Sporen van oude strijd zitten nog
in de hoed, maar teruggebracht
tot de laatste, op onvaste voeten.
Zijn ogen dwalen door zijn lentetuin,
de hele tafel staat in bloei.…
Verloren woorden
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
619 Natuur geeft nimmer op
geeft inspiratie die hij mist
in de schaduw van de boom
liggen zijn verloren woorden.…
De Heer zal u steeds gadeslaan
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
735 De Heer slaapt of sluimert niet
Hij is als een schaduw aan uw zij
En blijft u altijd heel dicht nabij
In vreugde maar ook bij verdriet.
De Heer wil altijd uw helper zijn.
Hij die hemel en aarde voortbracht
En aan Zijn schepselen heeft gedacht
Hij leeft met u mee in zorg en pijn.…
Werelddromen
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
569 Soms passeer je in schaduw van zomerdromen
andere passanten met een dromerig geweten
niet teleurgesteld in illusie of werkelijkheid
je verzint een ratio in mystiek en pure natuur
met empathie voor ’t leven en geestelijke rijkdom
maar nu tijd zo lang blijft duren
herken je jouw vijanden aan de dromerige snik
die jouw vrienden niet herkennen…
De schijn doorboort?
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
486 We zijn door de realiteit vermomd,
wachtend op de naderende bui
het getijde neemt ons de maat,
verstoort de bedoelde contouren
van een nog uit te vinden toekomst
mistige verten in het
landschap van het ongewisse.,
beelden verstrengeld,
in luiheid niet te onderscheiden
in de tweedeling van gedachten,
hun schaduwen reiken
steeds…
's nachts
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
520 de maan, slechts als een kleine sikkel,
sluimert in haar glimlach tussen
talloos twinkelend vertier
hier, op deze koude aarde
ligt het water onder vorst
de bomen hebben zich teruggetrokken
in hun schaduw, met schorsen als
een harde korst op eeuwenoude
wonden
maar daaronder kruipt het leven
zevenspikkelig omhoog
gevangen door een wrange…
Gewassen sieraden
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
602 In een bad met gewassen sieraden
met de geur van bloemen van jasmijn
laat het kaarslicht dansen op de deining
in haar schaduw van schone schijn.
Nooit eerder deed zij zich zo voorkomen
sensationeel en zelfverzekerd in omvang
dromerig leven haar gewassen sieraden
op een schoon pad richting haar resort.…
Meidag
poëzie
4.2 met 5 stemmen
3.087 Te winter was zijn schoonheid als
een beeltenis
des levens; koud en ijdel, zo
de schaduwe is.
Geen schaduwbeeld en is hij nu,
geen schijn, maar al
dat schoon is, al dat levende, en
dat liefgetal.…
Bij de waterval
gedicht
3.8 met 5 stemmen
3.113 Wie voedt hier de witgouden waterval
met klatergeluiden, strijkt met hemels licht
over de achtergrond, sluit schaduw in en uit,
voert met volharding het heldere water
van grote hoogte af? Er speelt wind door
het gordijn, alsof een hand de bron zoekt.
Witter kan water niet vallen, in alle puurheid
opengaan.…
winters landschap
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
514 een dennenbos
in de buurt,
bedankt,schaduw en
zonlicht,die toveren
de dennenbomen om tot
sprookjesachtige figuren
op een bouwvallige muur.
een bevroren vijver
weerkaatst het licht
ongeremd terug
richting hemel,
een schilderachtig
tafereel van jewelste
versiert mijn gezicht.…
Lichtplooi
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
596 de tijdgeest verdampt
de treden
de ruimte vult zich
met gebroken stemmen
vermomt in watten
een blik die oplicht
onvoltooide herkenning
er kleven beelden
aan haar handen,
album van de geest,
bladeren verwaaien in
winden die haar zijn ontvallen
schaduw die de toekomst leest
ze slaat de dageraad om
klapwiekt het verleden dicht…
Het maakt ons kleiner.
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
494 Regendruppels kennen we,
schaduwen van wolken,
die door het leven schuiven
verrijkt konfijtte vruchten die
en worden gegeten met
of zonder bij – of nasmaak
steekt de vingers uit de mauwen
vult het bitter de dorst tot aan de lust
brengt het vuur tot aan de schenen
voedt de kleuren die zijn ontloken
voor elke onbezwaarde bloem zijn…
Enig kind
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
735 Sellingen, zomer 1964
Altijd alleen,
Met struiken,
Vlierbloesem,
Zon en schaduw
Als metgezellen,
Tastbare kameraden
Als opvulling van
Vrienden die er
Niet waren.…
Ons hart
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
505 Alsof er nooit geen warmte meer wezen mag
Slechts afgunst ons innerlijk kan bevolken
Laat elk hart warmer zijn dan een zomerdag
In stralende zonneschijn geboren
In glans die men aan de horizon ooit zag
Met vogelzang die elk mens kan bekoren
Laat elk hart zijn als het groen der bomen
Beschermend tegen regen en felle zon
Waar mensen in schaduw…
De gastvrije doden
gedicht
4.0 met 1 stemmen
7.745 Een man prevelt voor een naam met jaren,
aan zijn voeten groeit een schaduw.
Een hoed ligt op het hoofdeinde
van eengraf, in de deuk staat regenwater.
Het muurtje rondom neemt laag
na laag af, de toegang gevormd
door een enkele rij stenen,
om de levenden door te laten.
Mezen buitelen dor de lucht of
pikken pinda's van een snoer.…
de dis, onaangeroerd
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
461 ik kan de liefde niet meer raken
zelfs niet wanneer jouw
hand als boter door mijn
vergrijsde haren strijkt
je lach die eens de echo van mijn
schaduw was ligt verstard
aan het einde van deze droom
zelfs in mijn fantasie is het in
mijn slaap erg stil en is het beeld
van geluk niets meer dan de herfst
in de kruin van een boom
gisteren…
Fijnbesnaarde luchten
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
558 de verte kleuren
tonen componeren tot
een harmonische melodie
trompetten schoven
blauw schetterend het
vooruitzicht op een
heldere cadans voor zich uit
witte wolkjes streken
langs fijnbesnaarde luchten
waar zij de zonnewarmte
zelf opklarend kusten
diep rakend trommelden
slagwerkers hun intrigerend spel
als de grote trom wat schaduw…
Schijn of nep waarheid?
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
538 Mistroostige verten, verstomde
schimmen lui verstrengeld, niet
in één beeld te onderscheiden
dualisme van gedachten,
schuiven schaduwen tot
geformatteerde dichters
contouren opgesteld
in onwerkelijke contracten,
bedoelde toekomst zonder muren
onttrokken aan tijd, vol overgave
met de echtheid van het hart om
los van de bestaande…
De gesikkelde maan
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
456 ik liep over
serene stralen
van de warme zon
moest af en toe
springen als schaduw
een offensiefje begon
en donker mij
snel naar hogere
sferen dwong
waar licht in
blauw transparant
de hemelboog spande
haar perspectief
de rust gaf waar mijn
ziel naar verlangde
ik oneindigheid voelde
als helend bad na
een stressvolle jacht…