Alle inzendingen

Kleine opening licht wacht tot ik echt waarneem en blijft even stil Hoe ik kijk naar de wereld, door een kleine opening waarin licht zich verzamelt als een vloeibare belofte, en elke vorm zich toont alsof ze even bij mij wil blijven stilstaan. In mij ontstaat een ruimte waar beelden zich laten benaderen, lijnen die zich ontvouwen als…

Terwijl in het eiwit zand kinderen alweer grijpgraag kuilen graven en huilen om de hitte en hun rode moeders zich openleggen en de zon een hete man tussen hun dijen plant komt de dag kentaurisch snuivend nog druipnat het spierwit borsthaar glinsterend tevoorschijn uit het water voert luidkeels nieuwe vogels aan en fluit naar de verspreid spelende…

O, gruwzaam woord van al wat stom en plat en muf en laag is, Van elk wiens hoofd te vol, wiens tong te log, wiens geest te traag is, O, voetbalterm, o, commisvoyageurs-, o kapperswoord, Dat in elk ingezonden stuk beslist, beslist behoort, O woord dat moet gekrijst, geniest, gekrast, gebriest, gesist: “Besjlllissst!” Ik ga beslist, jij blijft…

O, Gij goedgezinde zon, geklommen boven nog kale bomen; haagbeuken tunnelen een verleden met blijvend blad; durven floreren in contradictie. Moeder van de toehoorder, spreek met mij, zo wij nader geraken tot elkaar; deel uw smaak, uw verlies in familiaire kring. Tel de ringen van omgezaagde telgen, laat u zien; basten en schorsen, geloste…

In het wilde weg Baande hij zich een weg Naar de plek hij niet wezen wou, En nimmer komen zou. Hij strandde voortijdig op ’n plek, Hij nooit had verwacht, Hij vond daar wat hij niet zocht, Hij dolgraag hebben wou, Wie had dat ooit gedacht! Hij is nu zeer voldaan, En ook heel tevree, Heeft wat zijn hart begeert. Wat deze geschiedenis Jou…

verwekking heeft een prijs een opdracht groeien leren weren zoeken vinden vrijen vermenigvuldigen vreugde angst verdriet de weg vergaan waar het grote niets de oorsprong de verwekking de opdracht is voorafgegaan…

--- Zij is weg. Zeg het hardop. Zij is weg en jij weet waarom. --- Niet omdat de liefde stierf — liefde sterft niet zomaar. Liefde wordt vermoord. Langzaam. Met kleine messen. Te laat thuiskomen. Te weinig zeggen. Te veel zwijgen op de verkeerde momenten en te veel praten als het er niet meer toe deed. Jij deed dat. Jij.…

vergeef me mijn kille woorden zo waren ze niet bedoeld, ik verkeerde in koude oorden waar warmte vanzelf was bekoeld nu ben ik terug in de haven terug uit die ijzige zee, diep heb ik die woorden begraven en mijn warmste zin breng ik mee geloof me, het vuur zal weer branden ik stuur je oprecht mijn pardon, mijn warmte ligt nu in jouw handen…

Je moet er twee keer in het jaar op letten Ze hangen van de zolder tot de schuur Dat hele rondje kost me wel een uur Om elke klok in huis weer te verzetten Misschien dat het voor u wel als geklets telt Ik vind mezelf toch steeds weer een verzetsheld…

De deuren van de stal zwaaien wijd open telgen van het runderras verdringen elkaar wild na maandenlange opsluiting rennen springen en stampen op de ruime weide waar elke grasspriet feestroes en vrijheid roept de dolle dieren werpen al hossend de stalgeuren van hun huid door zuiv're lucht over bloemen reuk kringelt en windt op stijgt…

Eer zij de kamer goed en wel betreden kon, hadden de Geachte Heren, tevens vaste leden van het welkomstcomité, hun mening al klaar. "Mevrouw, bij nader inzien dit en dat, maar wacht eens even, hier is geen touw in rond te weven, dit tart ons aller mannelijkst verstand.” De kloof tussen hen en haar lag precies daar, in die ene…

Het lot Kent zelden Rechtvaardigheid Verwijt het lot niets Zij is slechts Een toevalligheid…

Geen alledaags maar een meerlaags suspense verhaal onder een verflaag was mij ontgaan in 't deinend voort schrijden van de tijd zonder dank en weerwoord zonder omzien en genade weerloos en zonder begrip voor haar wandaden naar de toedracht van de kille feiten achter tralies liet zij met stille trom mij raden naar de naakte…

wit de muren zijn te wit veeg niet weg wat niet mocht bestaan blijf de dokters glimlachen ik poets hun tanden met mijn ogen beter niemand zegt wanneer gangen verschuiven en ik tussen deuren die me volgen ze komen riemen een spuit ik heb mijn handen aan de muur geplakt.…

Een eeuwigheids gevoel na de meditatie Tijdens het wandelen in steeds hetzelfde landschap veranderend van moment tot moment: In de vrouw op scootmobiel met haar hondje aan de lijn, de zwaan roerloos op haar eieren de visser op zijn stoeltje in het witte riet dat daar zo lang maar staat, het verstopt zich in groeven en bemoste schorsen…

kort is de weg, zeggen zij maar hij ligt niet buiten ons— geen kronkelpad van goudstof geen ladder tegen de hemel van bezit hij begint waar de hand zich terugtrekt van het grijpen waar het oog leert rusten op wat al stil aanwezig is want rijkdom, fluistert de aarde, groeit niet uit meer maar uit minder willen zie hoe verlangen een…

Het pad loopt anders dan gedacht, we verdwalen -- in compromissen.…

Gemengde gevoelens: geuren van palmtakjes vermengd met herinneringen aan kinderjaren. Vreugde om de feestelijke processie, gejuich van plechtige gezangen maar reeds doortrokken van dood en afscheid. Een lang evangelie waarin alles weer tot leven komt: het verraad al weerspiegeld in een blijde boodschap. De kus als begin van de nacht…

Het is waar als het werkelijke licht allang verdwenen was en zelfs het Belgisch blondje niet meer bitter smaken wilde bevond hij zich daar af en toe in een verwaarloosbare toestand van aanwezigheid niet zo raar als je toch eens weten zou wat het daglicht nooit kon worden toevertrouwd. Het is waar dat hij soms de duisternis der duisternissen…

Goedheid en waarde zijn duurzaam bedoeld, onverstoord vanaf hun ontstaan, terwijl alles en iedereen die de voorschriften schendt wordt gestraft; de natuurlijke wetmatigheid: zonder essentie geen authenticiteit; zonder authenticiteit geen echtheid; zonder echtheid geen rechtheid; zonder rechtheid geen juistheid; zonder juistheid…

Ik zou zo graag van de geur willen eten van jouw lijf, je hart wilen stelen, geen tederheid nog willen verhelen: ik zou je zo graag willen strelen. Ik zou zo graag de deur willen weten naar jouw lijf, mijn bed met je willen delen, al je denkbeeldige pijnen willen helen: ik zou je zo graag willen strelen. Ik zou zo graag de kleur willen vergeten…

Lieveling, schoner ben jij dan de heilige Foedsji, Die maar één welvende sneeuwige top heeft, Alleen bij het vroegrood één rozige spits toont. ---------------------------------- uit: Nagelaten gedichten…

Toen God sprak met wijze woorden, was er niemand, niemand, die ze hoorde. Zijn woorden waren voor dovemans oren, wijl ze de mens niet konden bekoren! Hel en verdoemenis is niet aan hen besteed, het was voor hen niet meer dan een kreet om aandacht, wat men Hem toen verweet en daarom helemaal niemand die iets deed. Weinigen aanbidden nog…

Vijftig Jaar Samen Vijftig jaar geleden, begon een reis, met liefde en hoop, zo warm en wijs. Hand in hand, door de tijd gevlogen, met elk moment de liefde gewogen. Jullie bouwden een leven, steen voor steen, door storm en zonneschijn, steeds te been. Samen lachen, samen huilen, in elkaars armen altijd schuilen. De jaren gingen als een…

De blijde intocht, daarna verraad, lijden, dood. En toch, Jezus leeft!…

Je weet toch wel hoeveel ik om je geef Hoe dikwijls nam ik jou niet mee uit eten En ben je al die rozen echt vergeten Of de sonnetten die ik voor je schreef Ik zou je goud en zilver willen schenken Maar ik zit klem; ik moet vandaag nog tanken…

__I__ Elke keer als ze mij raakte in mijn hart op mijn andere wang veerde ik terug naar haar. Ik zei dit stopt nooit maar nu is het toch echt voorbij alleen haar hand gloeit nog na. __2__ Deuren sloten ramen licht dat meebewoog gelijk met het vertrek maar de schaduw bleef hangen aan haar haakjes in die verstilde hoek…

de gin gaat open zoals altijd te vroeg oranje licht op de vloer alsof dat helpt ik kruip nog eens door haar hoofd knieën kapot maar goed we kennen dit stukje al je maakte er een mooi verhaal van over mij klopt niet maar het leest vlot mijn hart lag ergens in een motel ik denk dat ze het gewoon hebben laten liggen bij het vuilnis…

LIEFDEVOL Schrijvend in stilte Is concentratie onontbeerlijk Natuurlijk mag jij mij storen Dat weet jij, dat doe jij af en toe Omdat een kus van jou Mijn aandacht Op lieflijke wijze onderbreekt Voel ik juist meer inspiratie Tot het schrijven van Wat mij beweegt en bezighoudt…

Het universum stuurt memo’s rond. Sluit het net rond slordigheid. Doet deuren open die voor andere dicht blijven. Heeft van tevoren bedacht wat wij nog niet van plan waren. Haalt preventief het avondeten van morgen uit de vriezer. Bedenkt alvast namen van onze ongeboren opvolgers. Zet alvast een flesje koud. Stuurt exen weg die het opnieuw…