6607 resultaten.
Vergankelijkheid
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
746 ik heb dit jaar van
het versgemaaide gras
de geur nog maar
één keer opgesnoven
zeker,
de zon heeft het groen
wel degelijk verwend
en spattend nat
heb ik ook wel herkend
toen regenbuien
zonnestralen
van licht en warmte
wilden beroven
*
thans kleurt de hemel
anders blauw
en sloten lijken geulen
zelfs de wilg weigert zijn…
De wederkomst der koeien
poëzie
3.0 met 7 stemmen
2.464 't Is de koe die huiswaart gaat,
Uit de groene wei gekomen,
Van het malse kruid verzaad.
Onze buurman wacht zijn koeien,
Zingend, af; de lekkre melk
Zal weldra in d'emmer vloeien,
Tot verzadiging van elk.
Hoe kan 't weigras, dat ze scheren
En dat haar zo weeldig voedt,
In die stromen melks verkeren?…
Uit sprookjes van weleer
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
663 bomen ruisen groen
stammen kringen statig bos
wuiven met hun takken
eens per jaar de bladeren los
die dwarrelen een
kleurig herfsttapijt dat
in de winter modder wordt
en het geluid van passen smoort
niet alle bomen maken bos
ze hechten niet aan struiken
vervlechten moeilijker met
sfeer uit sprookjes van weleer
ze staan wat afgelegen…
Brugse kant
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
557 Vandaag zoek ik een warme jas,
wintertijd breekt aan,
één derde boom is al kaal
en gelig het groen gewas.
Nee, niet op zoek naar eigen ik,
naar binnen kijk ik niet.…
gedachten
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
599 Mijn lustend lijf
Op het groene naaldtapijt
Scheurt mijn
Kleren binnen het portaal
Waar sporen van verlangens
Een diepe wonde,
Zomaar etter spuwt
De verdoemenis naderbij
Dat liefde soms is
Als ongewenst klatergoud
Theo wuestenbergs…
Politiek van geld
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
845 De gestaalde slurven
braken bulkend beton,
hokjesgeesten tekenen
voor het heersende echelon,
Die kostprijs van het groen
versus de opbrengst van grijs,
alsof zij slechts stuivertje wisselen
alleen voor de allerlaagste prijs?…
Voettocht
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
449 te voet volg ik de wetten der wegen
tussen het lieflijke groen
en rimpels van licht
maar veel sneller dan de voeten
wordt het hoofd lichtzinnig
en in een lome omhelzing
gaan mijn gedachten als vogels zwenken
langs de wetteloosheid der paden
mijn woorden breken als golven
schreeuwen met de meeuwen
tegen de branding
de zee kan mijn onrust…
merels in het gras
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
538 de eeuwige jeugd bezat vandaag wat veren
grijzer, tussen bruin, want eeuwigheid bezit wel jeugd
doch ook de ouderdom
ik hou van ze, van hoe ze tussen groen
wat wormen rapen en de dag bezingen met hun stem
zo wonderlijk in mooie klanken
en zo tijdloos, zoals slechts muziek kan zijn
die voortgebracht wordt door iets puurs
zonder pijn…
op de begraafplaats
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
1.147 op de begraafplaats,
Het marmer is bedolven onder bladeren,
Nat,goud rood en groen,
Kan nog steeds niet geloven
Dat je er nooit meer zal zijn
De kaars is aangestoken
De raampjes van de lantaarn zijn zwart
Net zo zwart als de dag dat je bent gegaan
En niet meer bent terug gekomen
Mijn haren zijn nu grijs
Jouw handen gingen door mijn donkere…
De halsketting
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
518 Ik wil je terug, schreeuw ik keihard naar
de maan, daar in het koude heelal waar
niks is dan steen en vuur, geen groen,
geen liefde, geen natuur, daar ben je nu-…
Wonderschone waaiers
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
466 vrij spel heeft
kust kwik zachtjes het vriespunt
de avond legt zich neer na volledige
overgave aan de ondergaande zon
in het holst van de nacht
ontstaan wonderschone waaiers
worden bloemen geboren
die nimmer zullen geuren
beperkte houdbaarheid doet
niets af aan hun fonkelende pracht
die schittert in het ochtendlicht
totdat de zon groen…
Zeepziedster met Parkinson
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
655 en voeten
zelfs toen, kon jij niet verder gaan
Het was moeilijk te geloven, dat jij
voelde dat ik nog steeds van je hield
Daarom sprak ik het hardop uit in kapitalen
hoe pervers het lot van jou en mij kon zijn
Ik op twee benen en jij als viervoetster
maar jij vond van niet en mij in Londen
een zeepkist waard in het groene…
Stilte lijkt de spijs
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
559 liep de heuvel af
naar een dorpje
in het dal
een kerk
en wat huizen
de toren in verval
geen mens te zien
onder het groene
loof van de platanen
een deur staat aan
ik zie het leven gaan
en treed naar binnen
zet me neer als gast
ik werd verwacht
de maaltijd gaat beginnen
stilte lijkt de spijs
naast brood en vis
gebroken door…
Als de avond nadert
netgedicht
3.8 met 22 stemmen
906 fijnbesnaarde klanken
vertellen over mijn innerlijke waarden
zij omsluiten heden mijn trage denken
woorden blijven liggen op de aarde
alleen mijn vingers bewegen
door wat mij wordt opgedragen
ik volg slechts de toonaangevende zegen
die opborrelt uit onaantastbare lagen
afscheid hangt boven het meer
in een dromerig hemels groen
stilte geeft…
In rood
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
614 Het lentegevoel doet denken aan jou
vol van ingehouden kracht verstild
niet vanwege het groen maar het wit
van verdwenen sneeuw en ijs op de sloten
Jouw gezicht omkranst met rood goud
krullend omlaag vallend en omhoog eruit
sproeten, gekuste schoonheidsvlekken
op een geurende, gekarnde zachte huid
Hoog boven het plein sikkeneuren
de statige…
Rothenburg ob der Tauber
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
584 Onder aandrift van de kniel
welke door het groene kweelt
terugkaatsend in echo’s
waar ik week door vlieg
wallen schoren rode ziel
welke de mijne streelt
scharnieren knarsen weergaloos
openen de toegangspoort
Zie hoe jij bekoorlijk ligt
in middeleeuwse tijd
begerenswaardig oord
de zon beschijnt jouw schone zicht
welk eeuwig in mijn…
" Zinnen overstegen " (1)
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
527 Groene maatjes,
schubben van volkomenheid,
zilte herinneringen.
Krab trekt zijn vloedlijn
zolang zijn scharen schrijven
tot aan mijn horizon.
Hemel ademt licht
laat de stilte stromen,laat
haar zinnen wegen.…
Waarvoor is het leven bestemd
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
473 geluk is geboren
hoe vredig kunnen landerijen zijn
als alles in ochtendlicht is overgoten
aan iedere tak een fonkelende robijn
smaragdgroen van tere jonge loten
maar over de wegen raast verkeer
in niets ontziende haast en geweld
mensen kennen de schepping niet meer
het einddoel is het enige dat nog telt
langzaam aan verdwijnt het groene…
Bewustwording
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
680 Puberhanden vormden hem
jaren geleden
de tijd heeft hem
vervolgens aangetast
toch is zijn charme
al die tijd gebleven
ontstoken in zijn gulle
brede lach
de paarse poten
zijn wat verf verloren
het groen zit meer
in de vernis
de zwarte ogen
op zijn kop verankerd
tonen een blik van
olijkheid en list
het kikkerbeest weerkaatst
iets…
Le Baiser
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
485 ik wil je meenemen
zonder chaperonne
gaan langs de beek
door zon beschenen
en verwarmd
blootsvoets over groen
de dauw nog niet verdampt
over glooiende heuvels
net als jij
je blos schenkt mij moed
hier op open veld
onze eerste zoen
zachte bries was getuige
je bloesem ontsproot voor mij
verblindende schoonheid
nam mij…
groensel
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
486 mogelijkheden
de stroom van de goot
gaat voorbij het riool in
vervuiling van de straat
verdwijnt als sneeuw
ik vlieg hier in spiegelbeeld
door lucht en wolken
anaeroob als ik ben
een bevrijdende vlucht
thuis in het slijk der aarde
proef ik de bitterheid
leef ik het leven
als baggeraar, elke dag
…
er dreef, niet zo lang geleden
een fris groen…
goedheiligdroom
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
579 een goedheiligman
in lichaamswarme bubbels
zakt onderuit en ziet
een wereld zonder kindjes
met de auto naar zijn werk
en wie stout is mag erin
de ogen sintelijk geloken
tikt hij met zijn handschoen
op zijn lege glas piet draagt
nieuwe bubbels pumps en vraagt
hees of ze nog meer kan doen
he ouwe je mag hoor tis groen
sint zucht spuugjes…
Voorjaarsgeluid
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
642 Tegen een roze lucht
oefenen kale dansers
hun stramme takkenarmen
als een groep nordic walkers
op fris kleurend groen.
Rekkend, strekkend
als geweien in de verte,
kleurig groeit de lente
boven doodgewaand roodbruin.…
Hier is het feest
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
726 liefdevolle eenzaamheid
zal zonder jou, mijn lief
nooit meer dezelfde zijn
Ik zie jou zo graag
zonder woorden fluisteren
naar je ademhaling luisteren
alsof voor de eerste keer
een nachtegaal zich horen laat
Gevangen tussen zon en maan
ben jij het baken en boei
zelfs op grote blote kousenvoeten
het bedauwde gras betreedt
zo groen…
De koelte voorbij
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
533 ik wist de oase
in het woestijnrode zand
een wijzende vinger
aan gods groene hand
hij wuifde met palmen
de koelte voorbij
waste de voeten
van jou en van mij
zacht kleurden de kleden
rust in zijn huis
kou van de nacht
brak het ijs bij hem thuis
maande de nacht
tot kristalhelder schijnen
voedde ons stilte
liet spanning verdwijnen…
MEER DAN SMERIG (1)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
514 En Mao poetste nooit zijn tanden
Zijn tanden waren groen als grassen
Zijn onderlijf werd nooit gewassen
En zij die in zijn bed belandden
Nam hij wellustig onder handen
Waarna ze weer konden verkassen
Hij verder ging met inkt verbrassen
In zijn monumentale panden
De man was goed ziek in zijn hoofd
Zijn laatste vrouw was klein en wreed
Er…
vadersnaam
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
957 een naam rust in de lente
rozerode bloesemblaadjes
vormen een warme deken
het zaad ontspruit
de aarde wordt weer groen
mijn gedachten zijn nog bij toen
is het al vier weken?…
Sterfelijk?
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
500 Wespen larven wentelen
zich in de palm van een
espenblad, de synthese
laaft zich uit de palmen
van het kleinste hart
stromen van groene synergie
door de nerven van stilte
Van niets te leven dan
van de zucht naar die
waarachtige schoonheid
om in het tijdswiel van
de geaarde ziel tot
humus voor de toekomst
te vergaan
waaruit een…
Tuinieren
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
510 Zijn strak getrimde groen gazon
Is vrij van kruid en vreemde kleur
Geen Madelief verspreidt er geur
’t Is maagdelijker dan een non
Maar gister in de morgenstond
-Hij zou net aan het sproeien gaan
De tuinslang hing al aan de kraan-
Lag daar die hoop met zwarte grond
En dat werd niet getolereerd
Dus zette hij een mollentang
In ‘t midden…
Exposeert zich
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
534 in lange dagen zomeren
danst zon het ballet zonder
schaduw op een zinderende einder
kleuren herfsten
in warme barokke volheid
op het grote meestersdoek
ijle tonen winteren
als kristallen rinkelen in
de felle kou van het hoge blauw
alleen lente is uniek
zij creëert het eerste pril en groen
exposeert zich in ons hele doen
zo zet…