Alle inzendingen

Helaas, ik weet al wat me staat te wachten Iets dat ik hier niet in details beschrijf Het zakt méér uit, mijn seniorenlijf Toch wil ik eigen hangvlees niet verachten Ik stel mezelf dus vaak gerust, zeg luid: Toe Inge, zak maar lekker onderuit!

De pijnboom, eenzaam, Op steile spits, De storm rolt rotsen Voorbij zijn stam; En diep daaronder, In 't dal, de kruinen Die vrede aadmen, In dommel suizlen ...

Nog worden we niet vatbaar resistent voor een gemeenschappelijke ziekte, toch zet ik de hoop van besmetting als wapen in, in het verlangen alles op het spel te zetten op de huid van je gezicht door elk sproetje in een roos om te zetten voordat ik vroeg of laat de ogen sluit een bijdrag...

Het grijs hield vol dat alles wit was wat niet zwart was, dat alles dag was wat niet nacht was. De vele kleuren verbleven clandestien in het zonlicht dat hen nog niet kon velen. Wat wij nu rood vinden was wijnwit. Oranje? Volle-melkwit. Geel was een heel oud wit. Groen, een grijzend wit. ...

Niet zo lang geleden ontving ik een verontrustend bericht: ik moest bij oncologie toch nog nader worden doorgelicht. Het kwam na een eerder grondig onderzoek van een internist, die daarna alsnog niet de juiste oorsprong van mijn klachten wist. Zo'n bericht, onverwacht, het treft je als een zwa...

Je verzint een ratio in mystiek en pure natuur daar waar droom en schaduw elkaar genegen ontmoeten in de nacht die uit het landschap drinkt de oude polder met een visserij verleden het gevoel wil maar niet wijken ik hoor je zwijgen in mijn antwoord.

Il nome della Rosa is Umberto Eco's magnum opus De naam klinkt als barokmuziek Hij was auteur, mediëvist En hooggeleerd in semiotiek De hoofdfiguur schreef wat hij wist En legde 't vast in een kroniek In Noord-Italië trad hij In de Benedictijner Orde Als jong novice in ee...

Steeds vaker een wonderlijk beleven, er steken groene wijsvingers omhoog uit zwarte aarde naar de hemel, de bomen hebben zich niet vermomd met ijzel of sneeuw, maar met het fluweel van mossen maakt hun deel kraaien krassen met een klagende geluid de stilte uit van weer en wind hee...

De wind, het licht en de zon, waren hun vriend geworden hun lieve takkenvriend en als ze, de takken, de grond zouden raken dan zouden ze spontaan wortel schieten en zich verheffen tot bomen!

Dat er bijvoorbeeld Altijd iemand mag zijn Die ergens op je wacht Altijd weer klaarte Van een dag die open plooit Na de diepduk van de nacht. Altijd vroege lentes en nazomer in september Binnen de contouren van tijd En herinnering aan iets Voor straks en later. Maar altijd, altijd ook ...

zo de tijd ook maar ergens vat op kreeg dan wel het zadel dat hier in de zeven alleetjes sinds jaren her gestald staat zowat alles vergaat in de straat maar fiets en zadel in levend groen houden braaf stand

hoe wreed kan het zijn een muis in de val met kerstmis ik kan natuurlijk een zielig verhaal ophangen over een moedermuis met een nest vol jongen maar ik weet het niet het kan ook een plaag zijn maar wreed blijft het juist op deze dag

in het onmetelijke universum laveert een samenspel van atomen en moleculen de mens een druppel bewustzijn in de oceaan gewikkeld in een dun laagje ratio balanceert hij op het koord van verbreken en verbinden heen en weer slingerend tussen verheffen en verlagen bang voor ...

wat is toch die drang die ongekende kracht waaraan ik toch zo hang die ook u betovert met z’n macht die zorgt dat we niet opgeven die veel sterker dan gedacht ons dwingt te willen blijven leven ons altijd laat geloven dat er nog een toekomst wacht dat is dat vonkje aan ieder en alles...

mijn glazen dalen af naarmate ik haar ervaar en de zoete reuk mij bevangt als lokkend gebaar het witte zijde kleed omhult haar flets waarneembaar lijf waar een licht golvend gewelf zeker nog niet hangt, zover ik met fantasie daarop drijf de afstand valt weg ook al schept het naakte ge...

tussen je warm bloeiende bloemen vond ik soms de prijs die wij betalen voor doorzichtigheid waar leven sprankelt in balans is kou de andere kant van het altijd groen tropische land er bestaan geen ruikers ijsbloemen geplukt uit permafrost soms schildert strenge vorst buiten z...

Ik denk dat opa wist wat sterven is Zou hij als kind al begrepen hebben hoe het gaat, wat het betekent? Helaas lukte het hem niet om het me uit te leggen Hij gleed weg, langzaam snel In Rouen zag ik een schilderij met geel licht: twee jongens in een boot, een kaars aan hun voeten lamg...

Ik respecteer jou, jouw gewoontes, de mijne – zijn soms ook niet leuk.

Verdrinkt het kalf, dan dempen wij de put. Zo tonen wij dat men hier voor elkaar zorgt en wordt bij ieder ongeval gewaarborgd dat de omgeving wakker wordt geschud. Verbrandt het kalf, dan gaan we met z'n allen gewoon mallotig door met vuurwerk knallen.

waarom zouden we aan een bloederige akker moeten denken of een haan vroeg wakker in de morgenstond

genietend van de warmte van mensen om mij heen blik ik afsluitend terug om stiekem ook vooruit te kijken zo geniet ik de momenten van samenwerkende mensen die wij ieder voor zich of samen mochten creëren stap voor stap met aandacht versterkten wij het fundament om effectief en inspi...

De meeste Kamerleden ratelen Gaan daardoor af als de bekende gieter Maar Omtzigt niet, bravo voor onze Pieter Verheven boven hen die zwatelen Als Pieter doorbijt, wordt men zeer nerveus Hij neemt z’n Kamerlid-zijn serieus!

I En zo het dan een waan is te geloven Dat liefde ons eens allen verlossen zal En haar zegen oneindig gaat te boven De krachten van verderf in het heelal; - Te geloven, dat de duistere demonen Die huizen in het menselijk gemoed En alles wat ademt, en leeft, bewonen, Haar, overmand zullen...

Net heb ik zeilen gehesen met bloedend hart heb ik afgezien van de nachtvangers en ik weet nu dat diepte niet kan komen dat vaart niet kan komen als ik niet raaf vrouw in mijn lichaam krassend verlos. Net zag ik dat je de raafman bent en ik geef je koosnamen en je bent mijn lijk we liggen a...

Ellen ten Damme heeft naakt bij mij geslapen en sprookjes verteld...

In gevoel alsmaar te moeten te kiezen, en als ik me de weg vergis, toch maar door te gaan, waar al lang geen pad meer is, geen duidelijk doel, ingeslagen door de tijdsmechaniek die richting geven moet aan de voortgang van stappen, een voorspelbare tragiek, zal me in de herhaalde v...

eerste sneeuwtapijt - vogelvoetstapjes zijn naar het zuiden gericht

hij de Zalmtoren in aanbouw had haar de Hoge Erasmus 90 meter al direct gezien, zien staan, zien schitteren zelf nu nog een hele kleine jongen werkend aan het fundament van zijn toekomstig bestaan hij de Zalmtoren 215 meter de Zalmtoren koestert de Hoge Erasmus en zal haar van grot...

ik schuifel maar iets en schrijf de eerste letter op papier of in gedachte het naakte jaar, nu en hier, wacht op mij, de zetter totdat ik, de dichter, de geachte met blauw of zwart een geboorte vier kent u dat ook de idee, dat alles al is beschreven door mij en mij en menig dichter h...

we moeten een nachttrein van zijn tijdlijn ontdoen, wachten op afstempeling een bierglas vullen, op gezette tijden problemen van personele aard oplossen uiteindelijk een afstand verkleinen die ligt tussen nader tot elkaar en vroegtijdig we kunnen nog wonen in herinnering onze toekomst d...