4410 resultaten.
Onweerspiegeling
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
778 De hemel huilt een nieuw gedicht: onweerslicht
met donderwolken en wolkendonder
gemixt met een schichtje bliksem.
Een donkerblauwe stormtaal
schudt woest aan dunne stammen,
lettertwijgjes versieren het geheel.
Een waterval spoelt mij de mond: een stilte
in een stilte tussen licht en tromgeroffel
en het blad onder mijn aandacht
neemt bezit…
hagelschors
netgedicht
3.9 met 18 stemmen
652 lentelicht springt uitbundig
met aan haar voeten
de kansen
die ik zou wegen, uitvergroot
en wetend dat waarheid
het hoofd zal buigen
jouw geloof in mij, als stenen
vuisten die woorden
bewaren
jonge veldbloemen achterlaten
onder de bast van een volle zee
en uit trage bomen zou het zout
de boodschapper brengen
met in zijn hoofd…
Schaduwloos
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
645 Mijn schaduw zag me
verschoof en zwaaide
wenkte me dichterbij
kom bij me - kom in me
doe je licht maar uit
Maar ik stapte opzij
in de volle zon
hij volgde mij
loste echter op
in al dat licht
ik liep door
schaduwloos
veel lichter…
een gedicht te vroeg
netgedicht
4.2 met 18 stemmen
789 on a summer’s day
I’m a believer
ik woon nergens
in bomen of op het vochtig zand
van de zee
geen ritueel
doet mij geloven dat ik
verder moet
zoals de jaarringen waarin
vlinders zich nestelen uit het dons
van de zomer
straks komt de wind, op weg
naar bloemen, rozen
van vuur
omlaag, omlaag
wil ik me begraven
zoals…
De visser
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
635 Hij laat zijn dobber dansen,
werpt alle schroom van zich af
want hij is een echte liefhebber.
Dromen doet hij zijn vissersleven lang,
diffuus nog de contouren in scharlaken
van de vooruitgeworpen schaduw
langs zijn vermetele recordvangst..
Hij weet het is een kwestie van tijd
om de talmende schemering
te bedwingen met zijn scherpe haak.…
Elke seconde
netgedicht
4.0 met 19 stemmen
1.204 vandaag is de dag die
blozend zijn naaktheid toont in
een niets verhullend ontwaken
groene weides ontvouwt
onder een korenblauw laken
de waterspiegel licht ontstijgt
en doorzicht naar de ziel geleid
vol ontkiemend leven tiert in
elke seconde te beleven tijd
voor J.…
het laatste gedicht
netgedicht
4.8 met 17 stemmen
1.025 waarom zou ik nog
naar woorden zoeken in
deze kapotte woning
mijn letters dragen
anonieme gezichten, liefst
ver weg
analfabete minnaars
die uit mijn mond vluchten
en het glazen trapportaal
vermijden
bewegingsloze
decoratie, mijn spiegelbeeld
waarnaar honden blaffen
waarom zou ik nog
wind is wind en bomen
praten niet…
De dichter en de vlinder
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
563 Ik sluit de luiken van het huis
en roep de stille beelden op
die mij dan vergezellen:
de vogel die een schuilplaats zoekt
bij al te felle regen
het zwarte water dat mij lokt
met stram het taaie riet
het morgenlicht over het veen
de landerige landerijen
langszij de ramen gaat de zomer
als ik het leven buiten sluit
zoals de vlinder
die nog…
nummervlinder
netgedicht
4.2 met 17 stemmen
778 je vraagt
waarom
mijn dromen
niet voor zomer kiezen
wanneer
rupsen uit mijn kleren kruipen
en in de nacht vallen, onherkenbaar
voor de dichter die naaktheid aankleedt
met het zeehemd nog in zijn handen
gevouwen onder een heldere hemel
en fonkelende vrouwenborsten
in overmoed
van liefde en het bevelend
vuur
dat vreet…
Thuiskomen
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
707 Thuiskomen is
jezelf overgeven
en je dan compleet voelen
de liefde bedrijven
en heel worden
warmte en beschutting
je vader en moeder
je wezen en je zijn
hier in mijn huis
duurt de leegte
de pijn die zeurt
over een kille plek
Maak dat het zomert
en maak me heel
blijf tot het licht wordt
en spreek mijn taal
zing een nieuw lied…
de wereld en jij
netgedicht
4.3 met 21 stemmen
1.240 en waar is het raam
dat de wereld naar buiten
schrijft
tussen zwarte en witte
muren
de bloem die ademen wil
in haar zijn, boven en onder
bomen
het stille zwijgen
van silhouetten, die veel verder dan ogen
kunnen kijken
naar die ene droomseconde
van leven en het hartverscheurend geluid
dat zielenwervels brak
ongevraagd
in het…
ik teken jouw figuur
netgedicht
3.6 met 24 stemmen
1.033 ik teken jouw figuur
met een gouden pen
je huid verzorg ik met
een verjongende crème
neen, je hele lijf
boetseer ik zo
dat je volledig aan
mijn mannelijke
verwachtingen voldoet
meer is er toch niet
achter jouw façade
ja, de duivelse macht
die je eeuwig beboet
hij is heerser over
een onveilige haven
hij heeft het vertrouwen,…
Eén mond die kust en scheldt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
569 'Waar schaduw, daar is licht',
heeft Boeddha onderricht.
En werkelijk 't is één vermogen
- aangeboren -
dat zowel aan leedvermaak
als aan hulpvaardigheid
ten grondslag ligt.
De intentie te kwetsen vergt empathie
zoals ook barmhartig zijn dit doet.
Bitter en zoet zo nauw verbonden,
dooreen gekauwd en door dezelfde mond gevoederd.
Moeder…
poëzieverduistering
netgedicht
4.7 met 14 stemmen
752 je geeft me dagen
van slaap, bladerloze bomen
en wind
die stilte naar
het noorden draait
lege oren
en het vocht van de maan
dat het gedicht klieft
als zou mijn schaduw
de nacht toebehoren, nooit los van
zwarte knopen
ik laat achter, je vraagt de dood…
dichteres
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
536 .
en de dichteres zei
met kinderen om je heen
kan je haast nooit een pen vinden
en de man zei
dan gaan er veel gedichten verloren
daarop zei ze niets
ze dacht dat hij gelijk had
anders kon ze niet
ze was eerst moeder
.…
Bij een leeggelopen waterfles
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
879 Ik ben een eiland in de stille oceaan
gevangen in haar golvenstromen
laat ik mijn gedachten gaan.
Mijn vele levens verzamel ik
als korrels zand. De nacht bewaar
ik in mijn maanvaste handen,
de tijd versnipperd in mijn dromen.
Overdag breng ik mijn woorden
naar de zee, ze neemt ze aan
geheimen van een eenzaam bestaan
deelt ze en laat ze…
woordwijzers
netgedicht
4.4 met 17 stemmen
634 de lente is heen
in dit stilleven van
woorden
onmachtig weggegleden
zoals een glinstering op het water
veroverd door de nacht
waar stemloze vogels, zwartgepluimd
in leegte graven en uren tellen
opnieuw en opnieuw
tot elk geruis verdwenen is, zelfs
in mijn diepste slaap
of misschien wacht ik onbewogen
op de wind, veel verder…
Verdwaald
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
611 Dom driest duifje
dat al dagen dwaalt
door drentse dreven
in diezige nevel
en duister gezang,
langs dromen
niet af te dwingen,
waarmee de doem niet
is te verdrijven,
die als een dief
in het dalende duister,
post bij het braakliggend hart
dat dorst als een dier
na dorre dagen
Ik maak vandaag
voor jou en mijzelf,
nog aarzelend,…
"VAN BINNEN"
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
577 'Van binnen'
is hij schilder
Met penselen,verf
en schilderslinnen
Hij zet het landschap
naar zijn hand
Van luchten...
raakt hij buiten zinnen
Ruwe rauwe strepen
het zwerk...donkerblauw en zwart
Hij valt niet
te stuiten
Herkent de smart
van zotte zomerdagen
Van binnen
is hij schilder
Soms...
komt het naar buiten.…
zandstilte
netgedicht
4.3 met 20 stemmen
683 hoe kan ik spreken
over het zelfbedrog van
de dageraad
als wind woestijnen blaast
uit hoge torens naar het blinde denken
van zwarte honden, die in de nacht
zich van gehuil onthouden
omdat stilte een wereld achterlaat;
een neerstrekken van verbijstering
waar vrijheid en poëzie
breken in de dood
om woorden die eenmaal waren
en…
Stilleven
netgedicht
4.2 met 18 stemmen
1.096 leeg, mijn dagen die zonder
een woord beginnen
in nietszeggend blanco
dat schoon blijft van zinnen
vol, mijn hoofd
barstend van vragen
die onbeantwoord
de leegte slechts verdagen…
de ziener
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
496 ziener
het venster met oude webben
gesponnen in een oud en stoffig verleden
openbaart onder luide weeën
een vergezicht
bolle waterogen in slierten
gespannen tussen daken van stilte
vliegende bacillen van azuurblauw
gehuld in grijze nevel als
vruchtwater van ouderdom
gestold braakselmassief in
druipende grotten verborgen
maar stinkend…
Zwijgend
netgedicht
3.6 met 19 stemmen
985 hoe draai ik,
blind gevlekt,
een zandloper
van steen
als ook jouw handen
niet verder kunnen reiken
door bevroren gedachten
die gevangen lijken
in glimlachend geween
en waar het zwart
over en weer
blijft ingekleurd
het is de nacht
die al voor de avond
het licht heeft besmeurd
en in zwijgen is vermomd…
queeste volbracht
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
643 halsstarrig de blik
op de horizon gericht
reist de geheimenbewaarder
langs bergen en door dalen
zijn queeste duurt reeds jaren
zijn mond en schoenen gapen
zijn kleding vervalt tot draden
door het lang en eenzaam gaan
niet eenmaal ziet hij om
zijn blik blijft naar de horizon
zijn schatten en zijn leven
kunnen geen terugblik velen
drie…
lichtglans
netgedicht
4.2 met 24 stemmen
1.035 wanneer een spiegel glijdt
uit de nacht
het doolhof vult
tussen duin en dromen,
de maan zich losschudt, minutenlang
meer dan vol
verandert de zee niets
aan zomergrassen, te midden van
de dag
bloemen zullen opgroeien
als sterren in een vijver, hun dorst lessen
met golfjes dons
geplukt uit het sierspoor van de eend
die in…
Blind gevlekt
netgedicht
4.2 met 24 stemmen
950 vergeet zo vaak
te vragen
hoe het je vergaat
soms moet het dagen
door de eigen kwetsbare
schaduw heen
waar ook nog
mijn stokkende adem,
onverstoorbaar,
een verlammend zicht
verraadt
hoe draai ik,
blind gevlekt,
een zandloper
van steen…
Crème de la crème
netgedicht
4.1 met 19 stemmen
954 ach, was ik maar een poweet
die zich mocht scharen
onder de crème de la crème
zeg maar de haut culture
der edele dichters
begiftigd met elitaire snaren
die het aangezicht van taal
verstillen als het zazen in zen
maar de Schepper heeft
anders besloten:
"Gij, Julius, zijt niet slecht
maar een liefhebber
gelijk een zondagschilder,
wees…
vreemde uren
netgedicht
4.2 met 17 stemmen
731 mijn ogen zijn blind
zoals de steen waarop het afscheid staat
van een blij gedicht
mijn oren zijn doof
zoals de duinen van een zongezeilde
zee, het troostend gezang
te donker
en waar ik ook heenga, mijn handen
schuiven nooit de zwaluwen dichterbij,
gestapeld langs ruiten
lieg maar niet, dat is de reden
waarom ik deze bladzijde voor…
het meervoud van stilte
netgedicht
4.1 met 20 stemmen
760 op een gedichtenberg
ver van kerkhofwandelaars, beneden
in het dal
zou ik zuiverwitte haiku’s
willen schrijven, wanneer de zon
het hoogst staat
en de zevende wind
vogels meeneemt onder bomen, innig
in het fluisteren
er zouden geen ramen zijn
om te vullen, geen kamers die zwijgen
gevonden, meer en meer
het verstijven van angst…
Aan zee
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
677 Moe van 't stadslawaai
komt hulp uit onverwachte hoek
m'n oren raken verstopt
het wordt stil om me heen
men zegt dat ik iets aan
m'n gehoor moet laten doen
maar ik houd me doof en m'n
oren fossiliseren tot schelpen
geluk is slechts 'n gevoel dat
we door denken opwekken
zo verwezenlijk ik 'n ideaal
waan mij in 'n houten huis
in de…