7460 resultaten.
Verwonde bladeren
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
593 Ik blaas je verder,
hoger dan het hemelsblauw.…
De golfslag sterft
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
582 wanneer ik op het strand loop
- daar waar zand en water elkaar raken =
en de golfslag rond mijn voeten sterft
dat ik nadenkend kijk naar waar ik sta
de grond die mij eerst stevig droeg
lijkt verdronken te verspoelen en
aan draagkracht te verliezen
onder mijn aarzelende stap
maar dan zie ik de lijnen
voor me…leidend naar de einder
verder…
Een malle gedachte over sneeuw
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
449 stel nou toch, denk ik even, dat de sneeuw
het broze, tot ijskoud stof vergane gebeente
is van gestorven en allang vergeten goden
eens trots en sterk, eens aanbeden door velen
in heksenkringen, in bloedige offerrituelen
om nu in stukjes te verwaaien over steden
en ik raak verder verdwaald in de vlokkerige
omarming van zoveel dood tegelijkertijd…
Mantra in Babylon
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
505 In nachten van de lange twijfel
waar elk uur weer zwaarder telt
fluisteren dromen vreemde woorden
die elkaar maar niet verstaan
in de drukte van een overvol hoofd
is echte stilte verder weg dan ooit
Tot een woord komt boven drijven
een tweeklank die in kalmte ontwaakt
steeds meer de boventoon gaat voeren
uiteindelijk de rust bewaakt
zodat…
De hemel te zien
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
525 het guurt
de bomen in
het vlakke land
zijn mijlenver weg
ze lijken
te verdrinken
in de regens aan
een grijze horizon
ik dwaal
steeds verder
de leegte in die mij
bang en angstig maakt
panisch hol ik
langs het pad
dat buigt en oplost
na een flauwe bocht
tot ik struikel
val in grint en gras
voel het met mijn handen
zand tussen…
Ode aan de Leegte II - Kosmos
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
653 De zon begeleidt en dirigeert
planeten en myriade manen
ten dronken dans in cirkelbanen
het multiversum musiceert
In mechanische melancholie
baadt de ster die verder kwijnt
haar helderheid - tot ze verdwijnt
vervalt in vale apathie
De celestiale schemering
een schaduw sluiert Edens Hof
de grote Godendeemstering
herleidt 't heelal tot…
Aan het eind van hun latijn...
gedicht
4.7 met 3 stemmen
3.786 In gedachten, nagereisd vaak ben ik u,
die verder ging dan het einde.
Dit is een koud gedicht. Het is beïnvloed door
het valavondsgrauw boven de daken. Het zegt
dat ieder alleen is. Het zegt
Vlieg dan het raam uit, vogel.
Baan je schietend,
snijdend of spuitend een weg.…
Na rijp beraad
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
505 Moeten we hier nog
lang bij stilstaan, alles gaat verder
alsmaar, mijn weefsel stroomt water
ik meen dat dat vroeger ook al zo was…
Jozefien
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
664 Mijn mond verkent toch blind jouw zoete huid en mijn handen,
zij zullen dwalen van jouw borsten naar je taille
en verder
Mag ik hopen Jozefien?…
bom die valt
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
491 je hoort een bericht
je wilt niet verder gaan
om dit te lezen
of om te horen
liever zit je
ontkennend aan het raam
een lekker ontbijt
croissantjes met jam
wat schattige kinderen
die niets weten van puinhopen
net als de dochters
in Damascus van Assad
en mijn kleindochter
hier 500 meter ver weg
Mia, mijn Mia, ik ben bang
dat…
Een ziel weegt 20 gram
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
518 Elke nacht breek ik de hemel,
steeds een stukje verder open.
Ik voel de bui namelijk al hangen;
er zijn straks geen plekken meer te geef.
Dus maak ik hem elke keer wat groter,
want doodgaan doen we veel te veel.
En al die zielen wegen zwaar.
Om te voorkomen dat ze barst,
sta ik het dodenrijk te rekken.…
Een grijze dag
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
883 Een dag vóór je 50e verjaardag
Je hebt het niet gehaald
Met lood in mijn schoenen
Voorop lopend in de kleine stoet treurende mensen
Zonneschijn en vrolijk fluitende vogels
Vergezelde jou in je laatste reis
Mijn voeten wilden niet meer verder
Maar ik kon je nog niet alleen laten
We bereikten jou bestemming
Langzaam werd je daar neer gelegd…
Omslagpunt
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
503 Ergens halverwege word
je ingehaald en raak
je verder achterop,
terwijl iedereen voorbij
raast, jij degene bent die
alle meters telt, hardop.…
In hetzelfde ziektebeeld
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
523 de schaduwletters
van deze dag
waar toeval
in het eigen schrift
noodlot zinnen gaf
tijd werd achteloos
opzij geschoven
in pure dwingelandij
chaos kreeg
alle prioriteiten ging
schaamteloos de rij voorbij
zo kon ik
jou ontmoeten
in hetzelfde ziektebeeld
jij wanhopig
naar de eerste intake
ik bijna geheeld
iedereen ging verder…
Ontspullen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
629 Ik zie zoveel dat beter zou verdwijnen
want ja, ontspullen is de mode nu
en hoelang dit kan duren, zon blijft schijnen,
ik weet het zelf niet, daarom vraag ik u:
weet iemand soms wat dit toch kan beduiden
en hoe het leven verder gaat vandaag?
Ik hoor nu ook al vogelzanggeluiden
en ja, die liedjes zorgen voor vertraag.…
Waarzo
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
677 jouw babytje
lachte dit
speciaal voor
jou
het voelde
jij bent
het waar
ik intens
van hou
het kindje
vocht voor
haar leven
doch de
engel nam
haar liefdevol
mee
in die
veilige hemelse
armen door
het heelal
ver van
deze aarde
met haar
kolkende zee
lieve dappere
mammie/pappie
verder trouwelijk
samen dikke
kusjes kortstondig…
Geen gezelschapsspel
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
446 waar zijn huis
en haard gebleven
wij omgeven ons met
spullen zonder leven
een decor
waarin wij figureren
het voetlicht gaat
pas aan na uitproberen
we spelen geen
gezelschapsspel
ploffen neer iedereen
bekijkt het zelf wel
in verder gaan
knippen lichten
gaat verwarming bij
naderen vanzelf aan
maar het huis voelt leeg
de haard…
Herfstig is mijn tijd
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
713 Het bos waarin ik groot geworden ben
dunt zich steeds verder uit,
mijn takken reiken nog omhoog
maar raken nauwelijks andere meer.
Wat schaduw geven doe ik nog
maar vruchten zoveel minder dan voorheen.
De stormen van de tijd
hebben mijn wortels los gewrikt,
mijn grootste tak is onlangs afgescheurd
en open ligt mijn zij.…
De zwerver
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.583 Ik ben alleen voor gans mijn verder leven,
Er is niets meer dat me aan deze aarde bindt.
En toch, ik voel mijn hart onstuimig beven:
Dáár staat een boom, dáár speelde ik eens als kind.…
Rouwen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
662 zijn
Ik kwel mezelf
Met de gedachte
Dat ik moet leven
Met deze pijn
Ik heb verdriet
wel of geen tranen
Het maakt het gemis
Er niet minder door
Ik roep je naam
Maar krijg geen antwoord
Het is enkel de stilte
Die ik nu hoor
De aarde draait nog steeds
Maar voor mij staat hij soms stil
Dan voel ik me zo eenzaam
Dat ik niet meer verder…
Het wonder van de verwondering
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
452 Het wonder van de verwondering over
de verbijzondering te mogen leven
met de genade uit die ene hand;
dat zich richt naar de zonestand
immer hellend tegen een schok bestand
in de berusting dat meer niet hoeft en
nimmer verder zal helpen; in het besef
dat het goed is zoals het is in dat leven
dat knispert over dat pad, dat vrolijk
slingert over…
De zevende brug
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
588 dansen tot de ochtenddauw
met alle aardse ellende achter de rug
of zomaar op een wolk naar zee
neem je stilte in mijn zwijgen mee
nu we niet meer durven te dromen
beleef ik deze wereld met jouw laatste
nee
nooit meer die vlinders in zalen zo naakt
nu lust van het leven in mijn libido staakt
nimmer meer trachten zo tragisch in nood
verder…
Sluiting
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
484 het was een plek die wekelijks houvast bood
terwijl je verder steeds meer los moest laten
dierbaren, gezondheid, werk en jeugd
je ervoer daar momenten van genade
waarin de eeuwigheid zich openbaarde
velen werden er geroepen tot nieuw leven
er werd een stukje meegelopen op de laatste reis
en als je het gewoonweg niet meer wist
dan brandde…
Jouw Hart
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
749 Met mijn liefde voor jou zal ik er alles aan doen
om het verder te laten groeien.
Jouw lichaam is de hof waarin het staat,
de mooiste tuin die ik ooit mocht zien.
Ongerept, met een hek dat je voor mij open laat,
liet je mij jouw bloemen zien.
Lieve Lida wat hou ik veel van jou,
laat mij jouw tuin verzorgen.…
kofferdrager
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
695 stilte draagt
een nevelige jas
onverschillig en zonder rouw
die om naaktheid lacht
en jou en mij
't gebroken licht aan mijn voeten
dat voorbij trekt, wegkruipt in dicht geboomte
en gedaalde dagen
de vragen die ik waag, vanzelf weer overgaan
als gerafelde schaduwen
en gescheurde deuren
is het zo bedoeld
dat ik moet wachten op wat verder…
Vlinderkind.
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.478 Bikkelhard in je snuit gesmeten en pak aan
Opterend voor mezelf, zo reëel van een meiss, verder gaan!
Pijnen helen zegt men, men zegt tal van onzin
Goh, had ik niet die schattige beestekopjes leven zo zin.…
Over een grens
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
877 daar gaat zij
daar gaat zij dan
zij gaat nu pas
de lichtstad wacht
de stad wacht al lang op haar
het leven verwacht haar daar
ik voel haar ruimte
de opening naar morgen
scheppend naar vermogen
een trede omhoog in verder
in kleur en bruisend werk
zo doorgaans sterk
daar zal ze aarden
zonder achterlating, hier,
van waarden
mijn binding…
Vreemde vlaggen
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
522 om zich heen gegrepen
ons bestaan aan een
smalle draad gehesen
met de zeis al aan de voet
nog zijn de wortels
krachtig en vitaal
maar in zuidwest
heeft wind een andere
geur en kleur gekregen
vreemde vlaggen
worden daar gehesen
als de stormbal staat
wij buigen door massaliteit
willen het oude bos niet kwijt
veren op en kijken verder…
Ho, ho ik ben bezig
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
674 wat waren zijn laatste woorden dan
ik ben zo blij voor jou
blijf op je hoede voor de charme van mooie volzinnen
dankbaarheid is nu op zijn plaats
dus toch een doorbraak in je leven
dus altijd weer pieken en dalen
vertel verder, waar was je gebleven
wees trots op je leven
samen dus weer op pad
voor ik het vergeet, wil ik je nog vertellen…
Nog steeds die luchten
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.448 Nog steeds die luchten, schaduwen van wolken
wegvluchtend op windrimpels in de rivier
Het landschap onherkenbaar veranderd
zeggen wij die nu leven, nu zien
Er is een wereld, diep beneden, hoog boven ons
die wij hier alleen vermoeden kunnen
Het moment na de laatste toon
voor de eerste herinnering: een ruimte
die bij iedere ontdekking verder…