5126 resultaten.
klokgetik
poëzie
4.1 met 11 stemmen
2.259 En langzaam kronkelt, als een klamme slang,
Rond keel en hart die angst… ‘t Is of ik stik…
Ik hoor aldoor der stonden stervenssnik,
Ik voel zo zoel hun adem op mijn wang.
o Stalen voetjes van de renner Tijd!
Wat holt ge uitzinnig over 't leven heen,
Dat kleine veld, mijn streven toegezeid!
o Stalen handjes!…
Sterven
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
743 De zomer sterft aan herfst en laat de warmte achter
Soms leeft de zomer even op in warme zwoele dagen
Om eindelijk de laatste warme adem uit te blazen
De herfst in haar onstuimigheid,
zwiept takken en velt bomen
Zo blij dat nu de storm tekeer mag gaan
en al haar kleurenpracht kan tonen
Dan komt de winter aangewaaid
op koude bleke voeten…
Verstrengeld
hartenkreet
4.5 met 21 stemmen
1.852 Ik kruip tegen je aan
Rusteloos maar blij
Na maanden van stilte
Ben jij terug bij mij
Ik kruip tegen je aan
Jij praat en hebt spijt
Hebt me vaak gemist
Was jezelf even kwijt
Ik kruip tegen je aan
Teder hou je mij beet
Kust mijn warme hals
Zoals je vroeger deed
Ik kruip tegen je aan
In de hitte van je huid
Zachtjes ruist je adem…
VLINDERS
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.412 Zelfs de bamboe houdt zijn adem in.
Ik wacht de eerste druppels niet af,
trek me schielijk terug binnenshuis, zie
hoe vlinderloos de wereld plotsklaps is.…
Volslagen
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
1.691 Met volle teugen op adem komen
Met wortel en al jezelf ontsporen
Met open ogen durven dromen
Erop terug komend beginnen we van voren
Opgedroogde poelen aanboren
Met ochtend dauw jezelf klaarstomen
Het geloof laten we aan de vromen
De roes van ons afschuddend laten we ons niet storen
De draden die we verliezen verwerken we tot een welkomst…
Zwarte feesten witten tijd
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
786 gegeven
de dag is dood
maar in de nacht
ontwaakt het tweede leven
de schaduwen van licht
gaan dan hun feesten geven
de maan schijnt zonder zicht
stilte jaagt de angsten aan
donker kruipt uit holen
vals sluipt onguur naderbij
witte ogen zijn partij
ze roeren zich en woelen
het hete zweet gutst lijven
vuil beklijft juist anoniem
adem…
Reis om mijn schrijftafel
gedicht
2.6 met 150 stemmen
31.709 Een werk van lange adem. Nood
brak wet en lente vorst, de dronken boot
de klip. De rekening volgde op het bordje
dat ik zelf te berde had gebracht. Van één
kwamen er andere gedichten: het onpare paar
ten dans, ten baltsdans in een zwermcel.…
Geest van God
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
832 je met de mirre van mijn diepste binnenkant
-nog luiert het licht op struikenbladeren
terwijl het beeld van de avondlucht
bibberend blijft hangen-
vereer ik je met de hitte van mijn zwijgen
gevat in gebaren van aanbiddende handen
hoor ik je wieken waaien
voel je mond fluisteren
je woorden stromen als een rivier vol rinkels
adem…
verraad
netgedicht
3.7 met 20 stemmen
1.228 momenten van gevoelloosheid
uitgeput door dwangmatig denken
uitgehold door overmatig presteren
of zomaar ontelbare keren
door het leven beschoten
kanonnen maken de oren doof
de geest ingesloten binnen in
de Maagdenburger halve bollen
onkundig nog zichzelf te bevrijden
ziet ook niet meer dat licht bestaat
heeft geen weet van ademen…
kleurloos einde
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.236 of polsen
snee
warm goudbruin
toast met beker
- galgenmaal –
en ledig morsig
tot op de bodem
bordeaux vuurvlek
op borst
voor kogel
stoort niet lang meer
neem plaats in
cabine zonder masker
bittere amandelgeur
ik denk nog … cyaan
adem…
voor jou heb ik mij
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.540 vlijen zich omhullen mij ‘s nachts (dat is maan
dat is licht of klank op mijn huid) hun strelende
tongen bewandelen mij (zij komen van buiten naar binnen
over mijn lippen) dringen onaangekondigd in mij
(mijn mond wordt droog) de holtes verstoppend versteken
zij zich diep in de afgrond van de strot in de kelen
reden is ‘t strelen het ademen…
horen, zien en zwijgen
netgedicht
4.4 met 18 stemmen
1.529 ik riep ooit de woestijn toe,
het bleek aan
dovemans oren gericht
had toen nog niet het besef
dat de oase al lang geleden
'met zand er over' was gedicht
"wer schweigt, stimmt zu"
zei de oude vrouw
nog voor ze de laatste adem uitblies
och nee, ze kende geen rouw
of was haar blindheid moe
zij had door het leven heen geleerd;
niets…
Nachtmerrie
netgedicht
4.2 met 34 stemmen
641 Verrot broeiende, stinkende adem briesend
wulps hees, mij zeeziek makend
deinende, klauwt zij dwaas
schaterlachend
haar lange nagels onbeschaamd, triomferend
diep zwart in mijn hart en ziel.…
Fietsvakantie in Gigondas!
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
971 Onze adem ruikt naar 'Gigondas',
dat is te horen, bla, bla, bla!
D'horizont ziet scheel van de lavendel,
de Mont Ventoux,
een hoopje hel tot aan de hemel
Grijns werd hier vlugjes weer tot lach,
de stress verdween
Onz' bleke huid pocht nu weer brons,
Rosé à volonté!…
dichter wordende
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
2.245 een woord – zoekend naar het precieze
moment waarop een versregel volloopt in klank
wanneer de betekenis van een woord zwicht,
begint te verschuiven en zich ten slotte overlevert aan geluid
vanaf dat moment smacht het bloed naar de betovering
van taal – de enige waarheid krijgt een huid van klank
de dichter dicht met haar tong
zij haalt adem…
Morgen in de bergen
poëzie
3.1 met 8 stemmen
2.912 Zo stijgen zacht de schimmen uit mijn donker,
Tot zij voor de' adem van de dag verzinken,
Zo bloeit een bloem uit elke zonneflonker,
Tot op eenmaal als 'n bron mijn hart te blinken
Ligt voor iedereen - o! hoor stil, wat klonk er:
Is het een mens, die uit dat hart komt drinken?…
Het golven van een metafoor
hartenkreet
2.9 met 21 stemmen
3.879 Jouw woorden zou ik rond zien waaien
op de zilte adem van een verlegen zuidenwind.
We zouden dan samen zijn gaan lopen,
zomaar,
nergens heen,
net als de zee.
Ik zou schrijven tot je danste
op het deinen van die ene metafoor.
Schrijven tot je dansend,
langzaam dichterbij kwam.…
Ausutjevagge (Lappland)
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
671 Zij is jong
ontroerend,onthutsend, ontstellend jong
net vrij van de last
die nu op een steenworp rust
grommend, knarsend, knerpend
koude ademend
wachtend op een kans.…
Ongekend verlangen
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
3.430 over het weer
maar ik werd wat ongeduldig
want ik wilde toch wel meer
al snel kreeg hij in de gaten
wat ik eigenlijk bedoelde
en ik kon het dan niet laten
door de geilheid die ik voelde
om het nummer te geven
van mijn nieuwste mobiel
3 5 8 4 6 7
hopend dat het kwartje viel
en hij me op zou bellen
al was het midden in de nacht
mijn adem…
Beetje ziek
hartenkreet
3.3 met 10 stemmen
2.208 je bent een beetje ziek
je huilt tranen met tuiten
je neusje zit verstopt
er valt ook niks te snuiten
je knort als een big
ademen gaat niet zo fijn
je wordt zo driftig
je wilt niet ziek zijn
je bent zo klein
en begrijpt het niet
dat je rust moet houden
want je bent zo verkouden
maar je hebt zo'n verdriet
je wilt niet ziek zijn
stil…
Geduld
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.259 Nu tel ik tot 10 en adem diep,
en wacht rustig op mijn beurt.
Doch soms denk ik in het geniep,
als ík het doe, is het zo gebeurd.
Ondanks dat ik nu rustiger doe,
en geniet van stappen en een feestje.
Van tijd tot tijd betrap ik mezelf,
blijkbaar de aard van het beestje.…
Neem mij
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.039 Aan Jan-Peter
Mijn poëzie heb ik uitgekleed
tot deze woorden
zodat ik jou te woord kan staan
jij, die de harten van mensen
sneller en sneller laat kloppen
mannen kinderen vrouwen
oude mannen nog meer vrouwen
geef je een winter van asfalt
Welk gif van redenaties
gebruik je tegen het weten
over alle levens waaruit
je adem wegneemt…
Neen, ‘t was geen Menselssohn, geen teer verhaal
poëzie
4.3 met 23 stemmen
2.638 Brünhilde’s adem is ‘t, die ‘k ademhaal:
Haar jonge kracht, haar gretig lichaam trachten
Niet af te weren, wat ze heet verwachtten,
‘T uit ‘t wereldhart opwagn’rend bacchanaal.
Zo geeft zich – Ruik! Ruik! ‘T eeuwig leven wast!…
De dag gaat open ...
poëzie
3.7 met 36 stemmen
6.202 De dag gaat open als een gouden roos;
ik sta aan 't raam en zend mijn adem uit,
het veld is stil, en nauwlijks één geluid
breekt naar het koepelblauw bij tussenpoos.
En in mijn kamer, als een donkre doos,
waarvoor de parels hangen aan de ruit,
ga 'k heen en weer, tot waar mijn wandling stuit,
en ik bij donkre wand diep peinzend poos.…
Dood van een bodybuilder
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
1.508 De boeren zien met lede ogen
hun omzet ernstig dalen,
maar de kippen en de koeien
kunnen weer adem halen.
Daar komt de stoet,
geheel in 't zwart.
De mannen druppend van het zweet
de vrouwen van hun smart.
Twaalf dragers zijn er nodig
voor die kolossale kist.…
Kaarslicht in jouw ogen
hartenkreet
3.9 met 22 stemmen
2.380 jouw ogen verwarmen mijn hart
jouw adem verwarmt mijn gezicht
de adrenaline gloeit verliefd
haast zichtbaar in het kaarslicht
gisteren wist ik nog niet
wat ik vandaag zou gaan bereiken
je opende de voordeur van jouw hart
en liet me naar binnen kijken
eindelijk zijn we hier samen
gehurkt op de bank, tegenover elkaar
gedachten en gevoelens…
een hals die zachtheid toont
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
691 ontspanning
de glimlach van een mooie
droom zweeft rond je mond
ogen zijn gesloten open
je trekken licht innemend
en je armen nodigen de
wereld tot een warm omhelzen
ik zie het kloppen van je hart
in een hals die zachtheid toont
de lijn omhoog naar kaken
die toch vastberaden zijn
als dan je glimlach
zich verdiept en ook
je adem…
Die ene avond...
hartenkreet
4.1 met 14 stemmen
2.371 Je vertelde dat je me leuk vond,
mijn adem stokte en ik keek naar de grond.
Wat moest ik nu zeggen, wat moest ik nu doen?
Ik keek je aan, en kreeg zomaar een zoen.
Ik moest het NU zeggen heel erg gauw,
dat ik ook gek was op jou.
Ik zei het snel, dan was het gedaan,
jij keek me lief en lachend aan.
We staarden naar elkaar en toen..…
Reinigend
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
502 In kleuren en ritmen
van de nachtelijke adem,
waarin we onze noden tellen
getransformeerd naar
schimmen van een verschiet
waarmee we ons kwellen,
dat bezinksel, om de droes
van het verleden te claimen, op
de schreden van het tijdelijke,
gereinigd op een harde manier,
beseffen we morgen niet,
wat we gisteren waren. "…
Liederen voor nieuw leven 2
gedicht
2.2 met 131 stemmen
19.116 voor
een raadsel. onder haartjes, een voor een
vouwen zich blaadjes toe tot been zodat haar
gezichtje als een lampenkap vol licht
de binnenkant weergeeft - anders zien
we de niet roze lettergrepen van haar handjes
of het ritselen van een glimlach wanneer die
opkruipt naar de pasgeboren oogjes
en ze overhaalt te blijven in dit
dal van adem…