5375 resultaten.
Verzonken wortels
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
283 Haar tere huid omringt ze met jong blad,
ze voelt de schaduw die in ’t zonlicht graaft;
soms lijkt het of de zomer deze plek paraaft,
die de schade van de dorst nog niet omvat.
Zijn hand verfraaide haar sterke onderkin,
die zuchtte onder de droogte die schreef;
en haar lompen uitstalde op ’t land.…
Aan zee
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
218 Je staat daar, bleek en stil,
een schaduw van wat ooit was.
Ik strek mijn hand,
de wind neemt haar mee.
Je kijkt, maar je ziet me niet,
een zee van afstand tussen ons.
Diep in de golven neemt ze alles:
wat ik hield, wat ik was,
een zeemanslied in brekend glas.…
Rattenkwaal
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
290 Zwarte kraaien stijgen hemelwaarts
de zomer laat zijn lome lucht vallen
over de daken van de huizen in de vallei
die zich groen uitstrekt in de diepte
van donkere schaduwen van bergen
die almaar hoger lijken in jouw brein
je kust haar omdat ze jouw vrouw is
zij weet dat jij steeds haar man bent
traag in de wildernis van dromen
je hebt…
Nissen
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
101 teruggebracht tot hier,
en nu, nauwelijks een geheel,
de wrijving tussen contouren
de omtrek van teveel
ergernis in nissen,
op de grens van het ongewisse
een opening zonder kieren
een ruimte die niets ontsluit
Een schaduw, met aanspraak op grond
zonder diepte of gewicht,
de afwezigheid zorgvuldig bewaard
enkel het deksel gelicht…
Hoe schrijf je een Van Gogh
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
78 hoe schrijf je kreupelhout
boomstammen in het gras
groenmosbegroeide stammen
griezelgrilliggroeiende takken
armen uitgestrekt in wanhoop
hun scherpe schaduwen op je pad
schors als uitgedroogde grond
van houtrot afbladderende verf
schubben van een oerreptiel
hoe schrijf je het okerste oker
het diepblauwste blauw
groen van mos en blad…
Regendauw en vlinderwolven
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
14 Zelfs het dessert verscheen nog vrolijk,
maar onder onheilspellend kaarslicht
dansten bizarre schaduwen
over het zilveren tafelkleed—
waarop reeds wat jus was geknoeid.
Dat liefde de man hongerig maakte
werd nu op pijnlijke wijze duidelijk
hartstocht met huid en haar verslonden
terwijl regendauw op het raam huilde.…
Ondoofbaar schijn
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
14 Hoe stil woekert de heimwee in de zwijgende spelonken
van het eenzaam denken, nu de herder ginds verschijnt
met zoete spijzen en met wijnen, rijkelijk geschonken,
terwijl de schaduw van de nacht maar langzaam iets verdwijnt.…
VERS
poëzie
4.3 met 11 stemmen
3.316 Dat deel van het dak waar de zon op ligt,
rijst herdoopt en gelukkig in het licht;
dat waar echter de schaduw rust niet minder.
Nergens saamgedrongen, niet waar de zon is, niet waar de schaduw.…
Maar als ik jou dan kussen mag
hartenkreet
3.1 met 7 stemmen
2.298 Ik wandel door de schaduw van mijn verleden
en blik eens terug naar wat ik heb gedaan
Er is geen verschil tussen toen en heden
alsof de wereld stil is blijven staan
De sterren staan hetzelfde al duizend jaren lang
soms voel ik mij onzeker en soms wat bang
Maar als ik jou dan kussen mag
wordt dit een mooie dag
Het voorjaar is begonnen alles…
Lantaarndrager
netgedicht
4.8 met 13 stemmen
998 Wanneer ik uitgeput de hoop heb opgegeven
verschijnt een schaduw; zie ik ’n glimp van een gezicht.
Jij bent degene wiens lantaarn was geheven;
die mij verleidde met het schijnsel van zijn licht.
Ik gluur omhoog en vind je ogen in een dromerig gelaat.
Je spreekt geen woord; gebaart mij met je mee te lopen.…
Doordringende predikant
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
539 Er klinkt immers naast dan is er niets
meer, een stem buiten nog wellicht
nieuwe aanplant die nog geen
echte bloesem kaarsen of schaduw biedt.…
Wilde zwanen
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
1.165 Met het ochtendrood in haar schaduw
vluchtte zij naar een ander seizoen,
de herinnering als glas in haar gedachten
waar zij nog immer wacht
met de golfslag ruisend aan haar voeten.…
Pretletters
hartenkreet
4.3 met 26 stemmen
1.503 Ik strijk de kreukels uit mijn hart
Hang mijn tranen nu te drogen
Bleek elke donkere schaduw wit
Strooi pretletters in mijn ogen
Ik geef mijn mond een glimlach
Laat me met energie doorstromen
Gooi alle pijn en hoop overboord
Samen met mijn verloren dromen
Ik laat mijn ziel een tijdje rusten
Veel meer nodig…….. heb ik niet
Doe mezelf…
Nu nog niet...
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
1.007 Het tranenzout droogt op mijn huid
Je tilt mij op uit een zwarte droom
Hierin kwam de dood mij halen
Wilde vluchten achter een boom
Ik schreeuwde, wilde nog niet mee
Huilde mijn tranen bitterzout
De zwarte schaduw fluisterde zacht
Voelde mij verloren naakt en koud
Ik gilde, vocht tegen de dood
Wilde dat het fluisteren over ging
Je zwarte…
Herinnering
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.018 In de schaduw van de palmen
hinkten we naar de waterkant
de voeten heet van zonnebrand.
Aan het strand van Tanganica
viel de wind vaak op het meer.
Dan rezen hoge golven op en neer.
Wij duikelden lijk hondjes
over die reuzen, en dan weer.
Aan het strand van Tanganica
ademden we Afrika in en uit.…
Stervende liefde...
hartenkreet
3.3 met 10 stemmen
1.116 De zon gaat onder over onze liefde
Elke lichtstraal dooft langzaam uit
Nu sluieren er schaduwen van verdriet
Mijn hart schreeuwt zonder geluid
Het moment van verlatenheid
laat mij verteren door pijn
Nog hoor ik onze liefdeswoorden
dat we voor altijd samen zouden zijn
Nu ligt de weg van eenzaamheid open
Je sterke armen laten mij sterven…
Zwarte diepten
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
890 soms wandel ik in grijze luchten
tesamen met de aarde geuren
van zwoele rotting zonder kleuren
dan breek ik stilte zonder zuchten
mijn stappen dragen dan erbarmen
zwaar aan de groene waterkant
waar de bomen rusten aangeland
mijn donkere schaduw zwart omarmen
als fijne druppels regen zwermen
spoelen zij soms mijn treurnis weg
en sieren…
verdriet om jou
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
1.088 Je gestalte in de deuropening was het laatste wat ik zag
de tranen rolden over mijn wangen toen ik op mijn rug lag
je verdween uit mijn leven als een schaduw op een roetzwarte muur
ik bleef je maar zoeken maar vond je niet
je was net een traan die ik verloor in een oceaan van verdriet
dolend op het kerkhof zocht ik naar mijn graf
want toen je…
Blauwe Diamanten
hartenkreet
2.5 met 10 stemmen
2.033 om een prachtige zon
Winterwarm hand in hand, zonder wanten
de liefdevolle evolutie van onze oorsprong
Blauwe ogen.. omgesmolten, glanzend staal
de stervende planeet draait om dode zon
Mijn liefde gever blijkt 'n wrede kannibaal
pijn zonder weerga, onverzettelijk als beton
Blauwe ogen.. mee gelogen, mee bedrogen
koud vuur, verloren schaduwen…
ik kwam uit de lengte
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
3.031 ik kwam uit de lengte
jij uit de breedte
bewogen schaduwen
uit het zicht van licht
zonder te spreken
schudden we handen
lachten we tanden en
wilden gaan zitten
maar de ontvangst
was staand, ook
het buffet dat later
klaar werd gezet
we neuzelden
treuzelden, werkten net
geleidelijk werden ook
bloempjes buiten gezet
mooie muziek…
Berkenbos
hartenkreet
4.4 met 11 stemmen
881 Het smalle pad tussen de berkenbomen
Kronkelend door witte basten verlicht
Heeft ook hier zijn eigen weg genomen
Schaduwen vangen het laatste zonlicht
Gefilterde stralen verwarmen het zand
Resten van de herfst een kleurig gezicht
Jonge aanplant eerste jaar hand in hand
Door hun kwetsbare naaktheid gebogen
Elementen boetseerden reeds een…
gaf een hand en ogen vol begrijpen
netgedicht
4.7 met 9 stemmen
1.091 in het kristal klonk
feest de drank was
langs geweest
zacht roezemoesde
overal gezelligheid tot
zij de kamer binnentrad
het was alsof
de bloemen snel
verkleurden
in haar schaduwen
bespeurden we
het wit van dood
ze lachte zacht
de stilte weg
wenkte om een glas
er haperde muziek omdat
de achtergrond van schrik
aan het verbleken…
Het licht in mijn ogen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.082 De ondergaande zon
waarin je schaduw staat
treurt haar tranen rood
wordt twee keer zo groot
voor ze werkelijk gaat
De opkomende maan
verbleekt als weinig straalt
huilt verlegen vol
tot zij hoog en hol
in het duister dwaalt
Een fonkelende ster
herdenkt jouw felle gloed
vindt geen enk`le rust
stort als kaars geblust
`t vallen…
Verloren Liefde
hartenkreet
4.1 met 10 stemmen
2.467 Zwarte schaduw voor mijn zon,terwijl het stralend mooi begon
Je ogen sprankelend vol vuur,schenen door m'n dikste muur
Ik werd geraakt tot in m'n ziel,vond mezelf vrij infantiel
Als 'n kind weer verlegen,zeer onzeker in 't bewegen
Samen werden we compleet,terwijl het nu zo anders heet
Je glimlach lijkt nog zo vertrouwd,maar je ogen hard en…
de wereld zal weer witter zijn
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
831 ik ben geen schaduw meer
het licht is nu alleen voor jou
zwaai nog een laatste keer
je bent een zelfbewuste vrouw
ik zie je lopen
in de lengte van de zon
je kiest voor altijd stilte
blokkeert mijn warmte met kilte
je gaat weer het verleden zien
met hulp en andere ogen
ik was je maat en gaf je raad
jouw vrijheid kan mij niet gedogen…
Een paar passen .....
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.159 Boven op het grillige duin
kijkt zij uit over verleden
ziet in een mist van tranen
de vele gouden randjes om de
grijze wolken en strekt haar
handen uit richting horizon
verward door golven van de tijd
verdwijnt ze langzaam in de
ondergaande zon, de laatste
schaduw veegt het licht uit
beide ogen terwijl haar mond
geluidloos krijt in het…
stralen doe je zelf al
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
973 stralen doe je zelf al
ik kijk omlaag
zie alle lichten vluchten
nacht verjaagt de dag vandaag
in hoger sferen
ben je anders
komt in flitsen dichterbij
je aanraking,
het tedere fluisteren
is hemelse muziek voor mij
we reizen snel met
zonnewinden door de stelsels
schaduw ijlt ons schitterend na
jouw aura gaat
de mijne vervolmaken…
Schemerduster
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
2.687 Streellicht vonkelt mondjesmaat
puilt zijn zuchten langs de tocht die
nog zijdelings om ronding schuilt
naadloos neemt het nauwelijks deel
Flinter maanlicht raakt verstrikt
maast zich tussen schaduw door
schoort onthulling rank van waas
likkend glans aan scheuten zinder
Wadend in fluweel vertekend
aan wellend wasem amper damp
sleept de…
Septemberlicht
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
658 Wellicht is het de spiegeling die ik bekoor,
Reflecties van bomen, blad en natte klei,
Of de lange schaduw hier tegenover mij,
Typisch september, zeg ik zonder gehoor.
Dan knipper ik twee keer met mijn ogen,
Want het witte schaap en het groene gras,
Worden één geheel langs deze zonnige as,
Het lijkt wel of de kleuren elkaar opzogen.…
Credo
poëzie
3.3 met 11 stemmen
3.206 Zij moeten langs Uw licht verschuiven
Gelijk het schaduwend gespeel
Van vingeren, en aller deel
Is, dat de dood hen komt omhuiven.…