5363 resultaten.
De tuin
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
735 Hoor hoe de luchten luid klinken, gevuld
met vogels die droomverloren ergens
niet meer thuis zijn, maar toch hun weemoed
niet de boventoon laten voeren. Hoe ze
al is het nog niet zo heet op dit ogenblik,
vertellen over het zonnige zuiden en hoe ze
over enkele maanden daar weer naartoe trekken.
Hun hart is nu al onderweg. Luister maar.…
Weer jarig zijn
netgedicht
3.6 met 30 stemmen
4.773 Laat dankbaarheid je dagen sieren,
verheug je om het licht dat straalt,
om bloemen, vogels, klank en beelden,
om alles wat een lied verhaalt,
en leef je leven ongedwongen,
in vrijheid en in blije moed;
dan groeit geluk en levensvreugde
bij jou en al wie jij ontmoet.
Voor de verjaardag van Margreet binnenkort...…
Heimwee
netgedicht
3.9 met 13 stemmen
817 de vogels wil ik horen fluiten
na middagregen die in vlagen
tegen hoge palmen slaat
en vleermuizen verstoort
die nog slapen tot zo laat
verfriste bloemen wil ik ruiken
in de rondgeknipte struiken
langs de lanen in de stad
met mijn hond die uitgelaten
kwispelt op het ritme
van mijn verblijde hart
de buren wil ik lachend groeten
in straten…
Herfstwandeling met broeder Lucas
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
514 stilte en
kleur ons een weldaad doet
zo verlaten we de kloostertuin
herfsttinten strelen onze ogen
je kunt goed zwijgen zegt hij
dat is een kunst, van God gegeven
als we stil zijn
is er een wacht voor de mond
want soms in ons spreken
praten we onze mond voorbij
hoor en kijk toch eens zegt hij
alles spreekt voor zich bomen
bloemen, vogels…
Artistieke hand
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
934 In elke krijsende vogel in de sneeuwvlokjes
zie ik je fluitende geest.
ja, het zijn allemaal uitingen
van jouw heerlijke
artistieke schoonheid.…
Eenzaamheidsverlangen
poëzie
3.4 met 22 stemmen
5.830 Maar tevergeefs: mijn droefenis verried mij,
Mijn smartkreet overstemt de roep der vogels.
Waarom kan men niet lijden ongehoord
En ongezien, terwijl men toch alleen,
Alleen de lange levensweg moet gaan,
En toch nooit eenzaam leven kan: altijd
Zijn broeders, zusters, zonen, dochters, ouders
Aanwezig en bewijzen zorg en aandacht.…
zie je me graag
netgedicht
3.5 met 27 stemmen
836 halmen
en in jou zong de zomer, ter hoogte van mijn hals
ik liet me ruggelings vallen in je armen
en in de bunker waar poëzie
het verleden verschoof
vol vertrouwen, om dromen waar te maken
met die immer voortdurende vraag
je was meer dan hartstocht, meer dan herkenning
in het bed vol zachtgesponnen licht
nu waden
duizend witte vogels…
WEEMOEDIG KWIJNMEISJE (1)
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
623 Alice verbleef in artistieke kringen
Was zeer geliefd en onconventioneel
Ze declameerde voor het merendeel
Gedichten die de mensen blij ontvingen
Haar lezers hielden geldinzamelingen
Want verder had het meisje niet zoveel
Ze praatte met de vogels en ’t struweel
Was kleine heilige en kloosterlinge
Volgens haar vader had ze t.b.c
Dat hebben…
Voel me
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
599 Vang me met jouw woorden
zoek me in het open veld
hoor ik jouw akkoorden
door vogels verder verteld
Vind me in de wolken
die vertellen hoe het was
onderga ik graag jouw schoonheid
in het veel te hoge gras
Verf me op linnen
schrijf me in het zand
begroet ik je met zonnestralen
of druppels van hogerhand
Voel me op jouw lippen
door '…
Vissen en vader
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
688 het kleine joch schopt steentjes
voor zich uit fluitend op zijn vingers
verschrikt hij vogels aan de waterkant
waar hij de vissen voert, azend
op grote vangst, ’t liefst een karper
of dezelfde snoek, die hij met vader ving
hij zou ‘m herkennen, die blinde vlek
en de ring van vuur achter zijn angst
hij opent de koffer, kunstige visjes…
Buigzaamheid
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
647 in het stromende lentewater
ademt een florerende dichtzang
over maagdelijke lelies
zilverblank waardig
dat nog "onaangeraakt" is gebleven
ik zie verwonderd
hoe vogels vlak langs het watervlak luchten
woorden ontkiemen gepenseeld
aan een bewegende hartslag
een natuurgedicht
het geluk begroet me met dagdromen
herbergt buigzame woorden…
herinneringen
netgedicht
4.2 met 20 stemmen
604 waarin de vrije vogels die vliegen
laten zien dat dit
het eindstation is van het leven,
maar ook na het einde
is er een nieuwe start
met een nieuwe uitdaging
waarin de zachte wind
je verder tilt
in het hiernamaals.…
CHARME
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
815 Prachtig kleuren bomen en struiken
de herfst is op komst je kan hem ruiken
bomen laten hun bladeren vallen
en de wind blaast ze dwarrelend in het rond
ze bedekken de paden met een goudgele laag
de vogels krijgen een dikker verenpak
en egels beginnen weldra aan hun winterslaap
de bosbewoners zijn ook in de weer
zoekend naar proviand
dat ze…
Chromosomen
netgedicht
2.2 met 10 stemmen
694 "Ik zing zoals de vogel zingt,
die in de twijgen woont."
Goethe…
het kind en het glazen vogeltje
netgedicht
3.7 met 16 stemmen
706 van nergens eindigende warmte
te kunnen wonen
ik tastte dan aan mijn hart
aan het kind
dat daar stond, hoopte dat God
het zou horen
dat de regen, die het verdriet
bleef verdragen, mij zou inschepen
vanuit mijn onrustig bed
met witte zeilen, zeewaarts
op golven ginder
en waar ik dagen van ontwaken
zou vinden
de beweging van vogels…
Dagen van sneeuw
netgedicht
4.5 met 59 stemmen
1.522 Soms weet ik niet meer
of het sneeuwde, die dag
toen stilte schreeuwde
en licht dat over de jaren lag
van een leven... samen, later
als droom verdronk
tussen weilanden van
wind en water waar ik jou
de laatste rozen bracht
zie ik de reflectie van een
glimlach in de lucht ,volg een vogel
op zijn verre vlucht
zijn vleugels dragen…
Eenvoudig wonderen
hartenkreet
2.0 met 6 stemmen
1.144 Waai waar je waaien wilt
lach om jezelf
dans op muziek die je hoort
zing met de vogels
zoen van wie je houdt
geniet van de wereld.
Wees gelukkig met jezelf
en met je vrienden
feestend door het leven gaan
een paradijs vol inhoud
met bijen en vlinders
bloemen in alle kleuren.…
Uyemo Park, Tokio
poëzie
3.8 met 4 stemmen
2.268 De vogels zwijgen om een oude wachter,
Alleen de krekels sjirpen snel en schel.
Het groene en rode loof wordt even vaal.
Een flakkerlicht ontwaakt in bronzen lampen.
De avond komt gedempt, gehuld in dampen
Nader, als een sluipmoordnaar in een zaal.…
IJdele bijstand
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
1.165 De aanloop naar de finale zweemt grijs
een roerloos pad als laatste weg
de onnutte palen spreken zich niet uit
laten immer door wat verder wil
krijsende vogels verzamelen zich
voor de loop van een vredig monument
het spiegelbeeld bedreigt
de zwaan die nog niet sterven wil
Hier druilen de jaren van bonkige eenvoud
water maalt door vluchtige…
Voor Dries
hartenkreet
2.7 met 11 stemmen
1.748 ik zal je grootmoeder zijn
vele namen vinden
voor melk en slaap
en wat warmte voor elk
ik zal je heldin zijn
je angstdromen verdrijven
de kracht van woorden delen
en ook die van 't zwijgen
ik zal je vriendin zijn
aan het Noordzeestrand
samen spelen met water en zand
vertalen wat vogels en vissen zoal zeggen
ik zal je gezelschap…
Hier groeit de hemel nooit meer samen
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
809 Wij werden als wolken uiteengedreven
door donderslagen
die zich ongevleugeld
in het hart hadden genageld
Wij waren passanten
in een wereld die niet beter wist
dan dat jonge vogels
in dromen zouden nestelen
Jouw hand vouwde zich
in loyaliteit om mijn breekbare ziel
tot deze knakte in een orkaan
van het onbereikbare
Slechts de glans…
het oog
netgedicht
3.0 met 23 stemmen
630 en zag boven het water
het oog
van twintig lentes, wagenwijd
open
het dreef schuin door het gordijn
naar mijn vingers
alsof de ondergrondse gangen
geen bestaan kenden, ik altijd al geweten had
om welke richting ik heen zou lopen
met aan de heupen van de Theems
de slapeloosheid van het verlangen, gekruist met bruggen
en vogels…
Later
netgedicht
3.2 met 27 stemmen
719 Ik groet de vogels, wil even aaien
met mijn duim en het zicht op het heden; voortdurend.
In deze ronding is alles vreemd.
Alleen bladeren vallen op dit gras
als veel te lage, grijze wolken.
Vrienden lijken op zichzelf.
Ik klapwiek vruchteloos. Er staat een
stam voor mijn raam.…
vakantietijd
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
713 volgeladen genoeglijkheid draagt tijdloos
stukjes thuis
de claxon roept gedag, tegen alle
vrije vogels, alle witte buiken en een
schuwe lach
dag, dáág!…
Chaos in de woonwijk
netgedicht
3.2 met 26 stemmen
636 de woonwijk in mijn hoofd
brengt ogen naar het straatlicht
als een oude vogel vlieg ik traag
langs huizen
ik zie de linker
en de rechterbuur
en de bovenbuur rimpelt
in het raam mijn naam
de buur drie deuren verder
lijkt ook op mij
ik voel hun binnenkant, hoe ze tasten aan chaos
in de winterkamer en steeds wisselt de scherpte
van…
De tuin
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
629 Hoor hoe de luchten luid klinken, gevuld
met vogels die droomverloren ergens
niet meer thuis zijn, maar toch hun weemoed
niet de boventoon laten voeren. Hoe ze,
al is het ook nog zo heet op dit ogenblik,
vertellen over het zonnige zuiden en hoe ze
over enkele weken daar weer naartoe trekken.
Hun hart is nu al onderweg. Luister maar.…
Septemberrozen
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
760 En op ‘n dag droegen er vogels
duizenden rozen overzee
die in de stilte teer ontloken
voor de wind hen zijdezacht
naar paarse heidevelden bracht
waar ze in zonlicht wilden bloeien
als vrijheidsbloem voor onderdrukten
maar geen vrede kon zich vormen
in verraderlijke stormen
die hen ruw van de stengels rukten
ze dreven zonder einde
voorbij…
Ons bestaan
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
640 Zo vliegen vogels vliegens vlug naar oorden waar de zon wèl schijnt.
En schijnen zal die zon ook als de zon achter de wolk verdwijnt.
De wolk is echter niet van mening en vindt een weg die ons niet zint.
Maar zinnig zijn de wolken wel want zo wordt door ons de zon bemind.
Kleine dingen worden groots als groot wordt klein gemaakt.…
Van achter een papieren muur
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
788 Het beeld laat zich niet vangen
in de spiegel van de ziel
en de steen der wijzen
drukt loodzwaar op het hart
Als een gekooide vogel
zing ik mijn lied
En hoe ik ook zing
ik haal de troostende toon
net niet
Kunstwerk: " Zusterplaneet van Jupiter ", 2011
Kunstenaar: Irmlinda de Vries…
wind
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
476 zelfs de vogels dwarrelen
hun witte buiken beurtelings gekeerd
in lichte flitsen kleurt de zon, vrij spelend langs het dons
geen waterkou rond zachte vleugels
boven bomen hangt het aardse van de weg
daaronder schemert schaduwleed
in krullen
rond de oudste stam
er blaast een zucht, tot lucht gekeerd
en bladeren vereren thans een storm…