2035 resultaten.
Gevecht
hartenkreet
4.5 met 20 stemmen
2.022 Onder mijn lach
schuilt
'n triest gelaat
Veeg mijn tranen weg
niemand mag zien
hoe ik mezelf haat
Blij aan de buitenkant
maar zo
triest van binnen
Kan ik mijn gedrag
ooit nog overwinnen
Ik vecht
maar het voelt
of ik stil blijf staan
Vastgeroest
in het slechte
dat ik niet
kan laten gaan…
Verlaten
hartenkreet
2.9 met 27 stemmen
1.779 Je wordt verlaten,
helemaal alleen gelaten.
niemand die van je houdt,
van binnen zo ijskoud.
Niemand die met je lacht,
iets dat de pijn verzacht.
Geen toekomst in zicht,
die jouw pad verlicht.
Toch geef je de moed niet op,
dus jij zegt hardop:
"ik kan best alleen, jullie zijn overbodig,
ik heb jullie echt niet meer nodig".…
vanwaar
hartenkreet
4.1 met 9 stemmen
1.194 waar in haar gelaat
sal sy my gesig
weer roep
tot kind?...
êrens
ritsel
die
blare.…
het ijlen van de nacht
netgedicht
4.4 met 23 stemmen
1.501 de zee,
steeds kleiner, verdeelt
mijn handen over duinnachten
en jouw gelaat
wit en stil, als lelies voor zon verborgen
wordt meegenomen door de vlekken
van de wind
ik laat je alleen: meeuwen
zwijgen de wereld en mijn stem streelt
de laatste herinnering
zoveel trager
dan de wandeling naar morgen…
Ondeelbaar leed
netgedicht
4.5 met 13 stemmen
743 Mijn bril vergroot de tranen
van de moeder op het scherm
die gilt en kermt
en jammert om haar kind
waarvan ze onder rokend puin
alleen de hand, waarin
een potlood, vindt
Ik zet mijn bril af
voor zulk wreed
ondeelbaar leed
Tranen zullen haar niet baten
Ik heb ze desondanks gelaten…
Waar zijn nu mijn handen
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
851 heb mijn handen
daar gelaten zwaaien
ging niet meer
met stugge kop
de hoek weer om en het
verkeer was luw dit keer
telde bomen
op de lange weg
wist wat er zou komen
nog even niet
want ik keek om
zag jouw verdriet
wilde keren in de
verte gloeide hoop
waar zijn nu mijn handen…
Moederke
poëzie
4.4 met 41 stemmen
10.467 Geen tekening,
geen lichtdrukmaal,
geen beitelwerk
van stene,
't en zij dat beeld
in mij, dat gij
gelaten hebt,
allene.
o Moge ik, u
onweerdig, nooit
die beeltenis
bederven,
maar eerzaam laat
ze leven in
mij, eerzaam in
mij sterven.…
De roos.
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
1.142 Is het gelaat dat om hen heeft gezwegen.
En huiverend in de morgenwind.
Droefenis naast zich op de peluw vindt.…
"Voor een vriend..."
netgedicht
3.5 met 25 stemmen
1.378 Je veerman houdt zich in
en nog steeds de wacht,
heeft het meertouw nog
niet losgelaten, gelaten
lopen in het laatste spoor
op het jaagpad van de nacht,
wat reeds z'n oude glans verloor
en een milde dood je wacht, al
vertrouwd met de tocht, misschien
wacht mij hetzelde veer, om
je aan de overkant weer
in de ogen te kunnen zien.…
Open boek
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
884 Een vaas barst bloemen
puur en bloedrood dansen ze
voor mijn gelaat, een wind
van wiegende stelen
bewegen bewonderende vingers
tot voorzichtig knippen en plakken
om maar vooral niets te missen
van het jonge koren parend
op een willekeurige zomerdag.…
Een maartse overpeinzing
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.133 Het langzame leven
grijnst als een metafoor
en versnelt als de dag zich buigt
voor de zonnegod die in haar was geboren
bleek gelaat en vingers dun als potloden
krassen woorden op ’t behang
daar zij als de dood is
dat ze haar gaan vermoorden
maar ik dacht toch echt
dat haar sterven al was geweest
en dat ik had gezworen dat de sneeuw
haar…
Windstoot ?
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
513 Mijn kracht heeft mij verlaten,
rottende vruchten aan mijn voeten
wat bleef hangen, blijven onrijp,
groene ranken vergelen, dof gelaten
wacht ik op een laatste windstoot, die
als dolk mij in haard en hart zal raken,
vergrijp van dierbaar, maar ontbloot geloof,
beperkt zich tot bot gezaagde planken.…
Zwarte schaduw
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
680 haar handen boetseren
zijn gelaat
hij is haar droom
zijn ogen zijn groen
als van de poema
de scherpe blik er in
van de havik
zijn lichaam van de krijger
zwarte schaduw
is zijn naam
ze lieft hem
geeft hem de vleugels
van de adelaar
en hij neemt haar mee
in zijn vlucht
zij worden gedragen
door de wind
als in zijn fluister
zwevend…
De krankzinnige
poëzie
2.9 met 7 stemmen
2.156 Zij zeggen, dat ik zo verstandig praat,
En dat geen trek in mijn gelaat
Verraadt dat ik krankzinnig ben;
Dat ik wel gek, maar zeer zachtzinnig ben.
Maar of mijn zinnen krank zijn,
Mijn geest kan toch wel blank zijn
En met wijsheid verzaad?…
verlangen
hartenkreet
2.6 met 9 stemmen
1.367 soms heb je het gevoel
dat niemand je begrijpt
dat niemand om je geeft
en er niemand met je meeleeft
soms heb je het idee
dat je er alleen voor staat
dat je in de steek gelaten bent
het is net alsof niemand je meer kent
op dat soort momenten
wil ik dat jij hier bent
me even vasthoud
zodat het is als vroeger
oud en vertrouwd…
luchtigjes
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
771 bij jou vormt de tijd zich
in luchtige gebaren
stolt tot huid van een ballon
kiest het luchtruim
brengt onrust tot bedaren
jij zit nog graag op schoot
laat je strelen over het gelaat
tot elke storm zich laat verklaren
in de kalmte van jouw gezicht
zich ontspant in avondlicht…
Miskend talent
netgedicht
3.8 met 19 stemmen
1.577 zonder aarzeling, spanning, tegenzin
naar voren komend
leraar tegemoet
stond ze klaar te spreken voor
een groep met jeugdgebroed
kletsend aan een stuk door
vermaakte ze haar klasgenoten
zichzelf en docent
van de spanning toch een traan gelaten
opgenomen in d'r shirt
niet beseffend het talent
waarmee een hater werd besmeurd…
'n Ogenblik
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
545 Torenklok slaat
een keer, bijna gelaten
het groen zingt
in vele toonladders
als een elektrische
zaagmachine
de stilte ruw verstoort
totdat deze het zwijgen
er toe doet
een kraai van zich
laat horen, glimlacht
een meisje
in het voorbijgaan
waar zij voor even de
sterren kust op de schommel…
geladen revolvers
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
478 wanneer oren voorbijgaan
aan woorden en slechts luisteren
naar het naakte geluid van de nacht
wanneer woorden de betekenis mijden
en zich laven
aan een nietszeggende bron
wanneer emoties verdwalen
in de labyrinten van de ziel
en verworden tot geladen revolvers
dan is het radeloos gelaat
niet meer in staat
de dreiging te verwoorden…
Er middenin
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
504 een dijk van een kerel
die tegen zichzelf opslaat
robuust als afzetting
vaak ligt het anders
met soortgenoten
welke losbreken
spuwend in het gelaat
van de mensheid
zie jij zijn déjà vu’s
in flasbackdijken ?
herken je die zware storm?…
ZALIG LEEFT HIJ BIJ DE MENSEN
poëzie
4.0 met 2 stemmen
4.309 Zalig leeft hij bij de mensen
Die met herte God betrouwt,
Diens verkiezen, wil noch wensen
Niet en zoekt dat na berouwt,
Maar hert en wil gelaten houdt
En volgt de wil des Heren.
Dees lijdt
En mijdt.
Hij lijdt Gods daad
En mijdt het kwaad:
Dus mag hem hier geen onrust deren.…
Zee zonder einde
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
429 Heb het land inmiddels wel gezien,
Alle continenten zoetjes aan
Achter mij gelaten -
Ben eigenlijk wel uitgekeken
Op die eindeloze wisseling
Van zomer en winter,
Lente en herfst,
Ben de zee nu ingelopen,
Drink me laveloos aan water
En ga met volle tevredenheid
De oneindigheid in, in deze
Zee zonder einde…
Eindelijk vrij
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
562 De wind jaagt onbarmhartig
Langs de scherpe rotspunten
Van het gebergte hier vlak
Onder mij, dat mij zo vaak
Naar het leven heeft gestaan -
Maar nu heb ik de rotsen
Achter mij gelaten, ben ik
Zo vrij als de wind die
Mij omgeeft, naast mij
De zeemeeuw met vrolijke
Oranje snavel en fonkelende
Oogjes die mij in zijn
Altijd durende…
Samen, sterker in de wind
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
661 Laat mij die engel zijn
voor jou en mij,
laat me toe
vraag niet waarom en hoe
maar voel dat ik dit wil zijn
als een warme deken voor jou
wil ik jouw mantel der liefde zijn
ik schilder liefde over jouw gelaat
zodat je sterker staat
sterker dan de wind
waarin ik mij
en jij jezelf
weer terug vindt.…
Leukodystrofie
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
757 Zo heet die nare ziekte
Die ziekte die spieren verzwakt
Je kon niet meer lopen
In je rolstoel weggezakt
Hoe vrolijk jij altijd was
Zullen we niet vergeten
Na maanden tegen dit te vechten
Heb je de strijd verloren
Lieve meid het leven heeft je gelaten, je bent hier niet meer
We blijven aan je denken, iedere dag weer.…
Vertrouwen
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
623 Kan ik je nog vertrouwen
nu je me één keer
in de steek gelaten hebt
Kan ik je nog vertrouwen
na alle angst en pijn
om te verliezen
Of zal elk klein signaal
voortaan het leven bepalen
als teken van herhaling
De tijd zal het leren
maar wat ik heb geleerd
zal ik niet vergeten
Mijn hart
je hebt me niet gebroken
maar wel een patiënt…
Schaterlach
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
681 (Ivoren wachters II)
Gelaten telde ik de
jaren die ongetwijfeld zouden volgen
op de kwarteeuw van nagenoeg stilstand
slechts ambitie-loos in bitterheid
't Tij keerde, lach verscheen opnieuw
bitterheid resoneerde
in een schaterlach
die tot op de dag van vandaag
in de toekomst zal klateren…
Paraplu
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
451 Tevreden thuis en dan pas krijgt u het in de gaten:
Verrek, waar ik heb ik nu mijn paraplu weer gelaten?…
iemand ziet je
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
413 iemand trekt met kalk
een witte lijn op de
muur rond jouw lijf
je bent getekend
zonder schaduw
verdwijn je in het
donker je houdt
een lege koffer vast
een beetje bevend
stapt je rechterbeen
in de stroming van
de ongewisse tijd
een kalkrestje
rust gelaten op
het verstrooide haar
iemand ziet je…
4 mei
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
577 de weg naar het Stijkelmonument
wordt nu alleen bewandeld
ik gedenk jou, en alle zinloze oorlogen
de driekleur, danst deinend in de wind
fluiten vogels door de stilte
kwetsbaar en ontkleed staat hij daar
armen gespreid, handen opengevouwen
het gelaat gebogen
dankzij jullie lef, sta ik hier…