4448 resultaten.
Dat kerkhof vol met namen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
584 Zegt: zet niet te vroeg de spa in de geboortegrond
ingevet in de krochten rusten immers veel verhalen
van de vergulde haan, doorlopers en volle kerkhoven
wij galopperen ook domweg deze dag gewoon door.…
Stad,vrucht van eigen spiegel ?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
404 Stad wat het eerder was van stinkend water
het geloof het stof verjoeg van eeuwen,
gedompeld in een verhaal soms ingetogen
soms gelogen in schuilkerk van de taal.…
Kind in niemansland
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
415 Alles om mij heen beweegt
in de onbewerkte grond,
onevenwichtig verhaal in een
verzwegen landschap, broosheid
tekent halo’s rond kinds zonneogen,
die net als ik aan het felste licht
steeds weer moeten wennen,
alleen de aanhouder bouwt op een
twijfelachtige zekerheid, het blijft
een zware strijd, door ethiek geslecht
kern van niet…
De ironie van onze tijd ?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
476 Mijn stad wat eerder een rijk van stinkend
water was, het geloof verjaagd door de
kronieken van eeuwen, gedompeld in een
verhaal soms ingetogen, de wet te
brengen in schuilkerk van de taal
de wachters van de grachten hun huizen
gekroond, door menige carillons bespot,
beklad door duiven waardoor de beelden
levend bleven in een mondiale…
Gemorrel in de marge?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
410 openstaat
vertaald een leidraad in alle
metaforen als rode draad van
moraal, religie en ideologische
overdaad, afhankelijk aan
welke kant je staat, ook als
onbevangen kind die haar eigen
fantasie beheren wil, daarin
bestaat geen goed of kwaad
het goede blijkt in overlevering
uiteindelijk als mechanisme niet
te stuiten, verhalen…
Alsemgeest
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
467 alsemgeest
't vaart er voortvarend
want ja, navigare
is puur maritiem gezien
nodig geweest
z'n eigen koers
naar gevaarlijke golven
van Aden, door Rode Zee,
Suezkanaal
routes vol smokkel
piraten die dwalen,
exotische vissen
met hun bloedkoralen
exodus anoniem -
Dit zijn de namen
van woestijnmigranten
hun hoop en verhalen…
Liefste,
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
599 Ik mis je verhalen
over familie en over het leven
En stiekem hoopte ik
dat wij samen een toekomst zouden beleven
Door jou zag ik een kant van mezelf
die ik zelf nog niet ontdekt had
Samen knuffelen en stiekem doen,
de enige die het zag was de kat
Ik moet je vergeten
want dit gaat nergens toe leiden.…
Ontdoe je van mijn angsten.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
397 Ontkleedt je van mijn angsten als stoffelijk
wezen en leg mij in een glazen ledikant,
waarin we samen geboren werden, vertel
je verhalen als ik ooit weer wakker word,
zodat ik over je kan waken en het moment van
de sluimerende dood, tijdelijk wordt opgeschort.…
Slobberwijn
netgedicht
4.8 met 16 stemmen
630 verzonnen hel
fantasie laat niets aan het toeval over
nacht is nu welkom, meer dan ooit
zal de donkerte omhelzen
alle spijt vergeten
milde harten zijn verdwenen
moet echt diep gebogen door het slijk
om niet spontaan te blijven wenen
in alles is vergankelijkheid
alle hoop bijeen
een beminnelijke rol, slobberwijn
in minder eenzame verhalen…
Als veren in de wind
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
553 Er is een oud verhaal,
misschien houdt U ervan...
Een man verspreidde roddelpraatjes
over een wijze man.
Later wist hij:
“Ik had dat niet moeten doen.”
Hij ging om vergeving vragen
en vroeg: “Wat kan ik doen?”
De wijze man zei: “Één ding wil ik dat je doet:
‘k weet niet hoe je dat vindt.…
De reizende ziel, een gesprek met Cailleach
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
656 Ik ben èèn van de vele druppels
die de rivier laten stromen,
ik ben pijn en strijd en een kus,
een verhaal om te dromen.
Wat laat je na?
Wat ik hoop na te laten
zijn goede herinneringen;
wellicht een gedicht, een lied
om het leven te bezingen.…
Waar Is God
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
522 in de zwoele zomerwind en koude
winteravond in de glimlach
en de tranen van een kind
hij zit in het nog te oogsten koren
begeleidt de jonge kerkuil op z’n
eerste vlucht vanaf de Domtoren
hij stroomt mee met het
water van zeeën en rivieren
en bevolkt het wezen van alle dieren
stuurt de zonnestralen en
huist in eeuwenoude verhalen
ach we…
Een probleem
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
587 bank
of in de stoel, daar in de hoek
ik heb ook geen probleem
met het luisteren naar muziek
liefst harmonische klanken
keiharde geluiden maken me ziek
er is ook geen probleem
met mandala’s kleuren
dat maakt me rustig
dan hoor je me niet zeuren
er is geen probleem
met het kijken naar een film op de tv
ik zit er helemaal in
het verhaal…
KREDIET, het zit opgesloten in mijn familienaam
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
486 zelden mat of het zat
altijd wel een grap of een grol
met als accent innerlijke lol
ik ben van het schuddebuiken
Ik ben ook wel moe, hondsmoe
Dan ben ik vooral aan innerlijke rust toe
Ik kan dan vreselijk geeuwen, gapen
Keihard boeren, het uit schreeuwen
Ik roep dan d’r uit, d’r uit
Weg met m’n ‘moeigheid ‘
Wat is de moraal van dit verhaal…
De vriendengroep
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
881 het jonge gezin
Dat waren de kinderen en het was een nieuw begin
Het verdriet dat kwam ook en het deed heel zeer
Lieve schatten we missen jullie elk jaar meer
Nu zijn we allen opa en oma van hele lieve kleinkinderen
De één wat dichterbij dan de ander maar dat mag de liefde niet hinderen.
50 jaar tussen het eerste uur en vandaag
50 jaar verhalen…
Tijdloze bloei
netgedicht
1.9 met 7 stemmen
502 In keizerlijke tuinen, omringd door schaduw en steen,
draagt elke bloem een verhaal van macht en sereniteit.
Geen stem verheft zich, toch roepen ze herinneringen op
aan een rijk dat bloeit en sterft, zoals de seizoenen zelf.
Hun dauw glinstert als een medicijn, teder en genezend,
alsof ze de pijn van de wereld met één druppel verzachten.…
Jij, in de stilte van mijn dagen
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
567 Wij zijn geen gesloten hoofdstuk, geen vervagende herinnering,
maar een verhaal dat altijd opnieuw geschreven wil worden.…
In de schaduw van de bomen
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
775 De aarde draagt hun
verborgen verhalen terwijl wind hun takken beroert met fluisterende handen.
Bladeren vangen licht, laten het
dansen en verdwijnen, hun schaduw strekt zich
uit over een wereld die nooit rust. Hier wordt tijd zachter, breekt
het ruisen van gedachten. Hier is stilte geen leegte, maar een plek om te bestaan.…
Dichter bij de polder
netgedicht
2.5 met 41 stemmen
857 Veenbodem is doordrenkt met
verhalen van vergeten generaties ambachtslieden
en boeren. Elke ochtend zweeft de nevel als een zachte sluier over
het water, tot zon haar gouden vingers uitstrekt en onthult wat lang verborgen was.
Als de avond valt, kleurt de lucht
in tinten van vuur en lavendel.…
Vogelgezang
netgedicht
2.4 met 10 stemmen
560 Het ochtendkoor zingt
weeft door het zachte zonlicht
harmonie ontwaakt
Van ochtendgloren tot het
zachte vallen van de nacht zingen vogels hun
verhalen in flarden van licht. Aubades drijven als dauw door het
ontwakende landschap, terwijl serenades sterven in een schaduw van vergezicht.…
dochter van de lente - van harte
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
606 een meisje vol dromen, vijftien lentes jong
schetst stil en fijn met potlood of penseel
als dauw op bloesem in ochtendlicht
de werelden in haar hoofd op doek of papier
ze leest en dwaalt door verre verhalen
in boeken kan zij eindeloos verdwalen
alsof de tijd gewoon even stilstaat
wanneer zij door haar universum reist
waar klaprozen fluisteren…
Ik Groeide, Jij Schreef
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
404 verhalen worden in mij gefluisterd
die ik niet mag doorvertellen.
soms hang ik vol met lasten
die niet van mij zijn.
er wordt tegen me geschreeuwd,
ik luister, altijd.
tot ik de doodkist van iemand word.
en draag wat ik nooit los kon laten.…
De reis van een vlinder
netgedicht
2.4 met 13 stemmen
688 Mijn vleugels dragen de kleuren van alles
wat ik heb doorvoeld, en elke beweging fluistert verhalen, zacht, vol betekenis en moed.…
Gorgo Medusa
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
435 Ik kan die verhalen eindelijk verdichten,
vertalen naar oplichtende
en bezwarende zinnen,
sinds ik mijn ware aard heb aanvaard:
dichter
met ’n vlammende pen als schild.
Zij met slagtanden,
bronzen handen,
vleugels van goud
en/of slangenharen,
die je veranderen in steen,
komen hier niet meer doorheen.…
De adem van de aarde
netgedicht
2.3 met 46 stemmen
679 Vlinder zweeft omhoog
stil gedragen door de wind
één met het leven
Ik voel de pulserende hartslag van de
aarde, onder mijn voeten, de wortels van bomen
murmelen verhalen door de wind. Elke zonnestraal draagt de
warmte van verbondenheid, een stille omhelzing die mijn ziel doet trillen.…
Melkweg in de lucht
netgedicht
2.7 met 19 stemmen
416 Ons kleine thuis, een reis zonder einde; een verhaal van tijd.
Toch voel ik de grond, de
wind, bomen, een trage rust die zich laat
horen. Naast mij ademt iemand zacht, alsof stilte spreken wil.
Een wens stijgt op, zo licht als lucht, en zoekt een ster in de immense leegte.…
Terug op eigen kracht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
384 Want kracht schuilt soms in stilstaan,
in vragen om pauze, in liefde voor jezelf –
dit is geen verhaal van zwakte,
maar van groeien, van leren, van helen.
Dus hef het hoofd, kijk vol hoop vooruit,
met lessen gekoesterd als gouden schatten;
en weet: vandaag hoef je niet perfect te zijn,
vandaag is gewoon genoeg, voor jou.…
Geen probleem
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
1.028 bank
of in de stoel, daar in de hoek
ik heb ook geen probleem
met het luisteren naar muziek
liefst harmonische klanken
keiharde geluiden maken me ziek
er is ook geen probleem
met mandala’s kleuren
dat maakt me rustig
dan hoor je me niet zeuren
er is geen probleem
met het kijken naar een film op de tv
ik zit er helemaal in
het verhaal…
Waar het herfstbos ademt
netgedicht
1.4 met 9 stemmen
427 De maan bewaart onze zilveren
dromen, de aarde fluistert haar tijdloze verhalen door onze wortels.
Ondergrondse draden raken
elkaar zacht en traag, dragen slapende
herinneringen van steen, regen en nacht; wij meten geen
uren, alleen het groeien en herleven, zwijgend in het ritme van terugkeer.…
aspiraties van een nitwit
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
256 omdat niks goeds jouw roestvastgegroeide
overtuigingen verdringen zal
wat je ook geloof noemen kan
maar daardoor wordt het
nog minder relevant
aldus Dé Kant, want
moraal, een gedeeld verhaal dus
plicht en esthetiek zijn de tonen
maar ook een kus, die de muziek maken
zijn de muren en daken van de huizen
waarin wij wonen, wat wij leven…