7674 resultaten.
De storm is gaan liggen
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.361 Dakpannen zijn gesneuveld
bomen sterk als reuzen,
zijn geveld
auto’s als miniatuurtjes
opgepakt en elders
neergekwakt alsof het
niets voorstelt.
Ons land in de ban van de
storm,
doden te betreuren die
op het verkeerde moment
op de verkeerde plaats waren
de zee, met monsterhoge golven
het aanzien meer dan waard
maar gevaarlijk.…
3 drAnkelingen
netgedicht
2.9 met 9 stemmen
1.445 de jongste heeft zijn hond
op schoot genomen
't is nog vertederend ook
de anderen echter
zijn op het oog verder
van de weg geraakt
waardoor de wereld
zonder drank voor hen
niet langer is te harden
als getuige van een tijdsbeeld
op deze zondagmiddag begin novenber
waarop bomen de bladeren laten vallen
stemt ook dit tafereel mij herfstig…
achter de dagen
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
644 de wind ruist niet meer
alsof het raam steeds kleiner
wordt
en alle stemmen wegzinken
zoals de zee in mijn
woning
ik had nog bomen
geplant en duinen
meeuwen en een schreeuwerige
namiddag
maar mijn kamer werd zelden
door zon gedragen, noch door het meisje
dat de straat uitliep
ze zag me niet, las geen dagboek…
Wandeling naar de zon
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
1.090 Niets
breekt de zachtblauwe lucht
dan een vlucht wilde ganzen
op zuidlijke wieken
in stugge cadans
't gezoem van een enkele mug
trilt met de damp
uit het dauwige gras
ik waad door het veld dat golft
met de bomen, ver weg
ik leef met het leven
dat eindeloos danst in de zomer
dat kaalt in de herfst
verstart in de winter
En dan
als de…
Kastie
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
893 Kastie was het spel van
werveling uit jongensstoer
en meisjesborsten tussen bomen.
Kastie was een bronst, gespeeld in zon.
Als dromer stond ik er bij, keek ernaar
vanuit mijn bed daar bij het raam
Ik was te jong om mee te doen,
toch meegezogen in de trechter
van het spel, de straat.…
Een flits
netgedicht
4.2 met 30 stemmen
2.027 en passeer me
met een schalkse glimlach
die alleen de dood beter maakt
in tijd dwarrelen gevoelens
als een vliegertouw aan een dorre boom
vastgebonden en meegevoerd
tegelijk, geen eigen kracht
zijn het wel mijn emoties?
is het plastic van jou?
gemaakt uit de zwarte olie
van je 'passieve' gedachten?…
Voor altijd alleen
hartenkreet
3.1 met 7 stemmen
1.156 In de luwte van de bomen
rookt hij rustig zijn sigaar.
Z'n blik gericht op oneindig
denkend aan haar.
Vele jaren is hij nu alleen,
gaat terug naar het plekje
waar zij voor het eerst
aan hem verscheen.
Haar blauwe ogen en heldere lach,
daar denkt hij aan terug.
Zal nooit de dag vergeten
dat hij voor het eerst haar zag.…
ik heb je liever puur natuur
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
1.134 de bomen waaien niet
dat doet de wind
een vrouw is zwanger
want een man baart geen kind
en liefde beschrijf je niet
dat moet je ervaren
het liefst kus je zoveel
je mond vol met blaren
je huid zacht zoals je huid
want waarom vol met zalf?…
de smaak van liefde
hartenkreet
2.9 met 13 stemmen
1.786 Waar de beekjes helder stromen
langs de bloemen die ik ken,
is daar waar ik het liefste ben
in de schaduw van de bomen.
Oeverloos kan ik hier toeven
en de smaak van liefde proeven,
diep en vol en zorgeloos.
En de warmte mij gegeven,
doet mijn geest en lichaam leven,
in jouw liefde, eindeloos…
Uitgesproken !
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.158 Je bent er wel... en toch ben je er niet
jouw stilte hoor 'k in 't ruisen van de bomen.
Ik roep je naam, maar jij zult niet meer komen
en ik weet mij alleen met dit verdriet.
Wij vormen woorden maar wij spreken niet
de diepe stilte is van ver te horen.
Toch werd je eens als kind bij ons geboren
terwijl je ons als vreemden achterliet.…
Monoloog
netgedicht
5.0 met 10 stemmen
771 vreemde droefheid
bouwt muren
rond woorden
en steeds vaker
ben ik de schaduw
van iedere dag
onder bomen
en wolken
dicht gewaaid
krom ik mijn handen
rond het eenzame lied
over druppeldiepe
stenen en
rauwe monden
schuurt het zand
de hese zinnen
van vogels die
ik niet herken maar
stroomafwaarts huilen
achter de schaduw…
Lentewachter
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
1.331 Als witte windsels uit de nacht
-nat van donkere tong gegleden-
bevende bomen broos bekleden
met vlok geplozen wintervacht
en vorst gerijpt grenzen verlegt
moe van zijn kil regerend hand
waarmee hij heerste in het land
dat hem ijswekkend had gehecht
wacht het maanlicht schijn gesust
tot lentegeuren zwaar beschonken
haar mysterieuze glimlach…
De schoonheid van verval
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
619 laat de oude bomen mij
opnieuw verleden geven
als ruïnes die nog huiveren
in verlaten land
oude schuren armoe spreken
in de stille dorpen,
harken aan de kant
oude handen met hun vouwen
dunne haren grauwig grijs
boven de versleten ruggen
verdroogde huid in vochtig huis
laat dit alles overstemmen
wat perfectie heet,
het niet meer…
Anne
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
1.210 wou het weten
welke kant het op zou gaan
in al die bange dagen
dat jij stil daar hebt gezeten
Ze gingen langs de straten
met hun zwarte hemden aan
en schopten tegen deuren
met een goddeloos geweten
Ach - kon je nog een keertje maar
een zomer openslaan
en hinken op die stoep
waar jij je schoenen hebt versleten
Je keek nog naar de bomen…
kaft
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
751 De aarde is een ronde bol
zweeft rond
in een groot
donker hol
jaren van evolutie
start iemand
een revolutie
gaat iemand
nog staan
als een held
te laat
de wereld
draait om geld
geld gemaakt
van bomen
papier
onze longen
nog steeds
niet
door gedrongen
regenboogkinderen
gaan niks hinderen
we wachten af
zij die dalen
uit de lucht…
De zucht van de koe
netgedicht
3.6 met 16 stemmen
1.052 De allerlaatste koeien
liggen dromend op het land
te malen van een zomer
die geloomd niet wilde komen
Ze rollebollen samen
blote buiken op hun kant
en wachten tot de wolkenvlokjes
vallen op de bomen
Dan staan ze nog eens op
in natte zon die plots ontbrandt
en voelen langs hun flanken
hoe de witte nevels stromen
Oktober is gevallen…
't Woord gekooid
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
2.526 Liggend in je vormen
Jij in die van mij
Voorbij zijn de stormen
Genezen de wonden
Geslagen door het woord
Sprakeloos de monden
Woord en weerwoord uitgeput
Eindelijk van rede vrij
’t Woord gekooid, de zinnen los
Vreeën we de hoofden leeg
Hijgend, nu van daden
Tot we niet meer konden
Ondanks alle bomen
Zien we weer het bos
Laat ’t woord…
Regen, regen en regen
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
889 De straten, het gras en de bomen
alles glimt en glanst.
Hij houdt mij een spiegel voor
en ik zie mijn natte zelf.
Aanvankelijk zag ik
alleen maar saaie regen
maar nu zie ik ook zilveren pijpestelen.
Zij verraden het Mysterie
en ik voel geluk van binnen.…
overwinteren
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
492 overwinteren
we moeten de winter
goed ingaan, liefste
de kleding uit de zomerslaap halen
de schaatsen uit het vet
voor we als Jezus over het water
gaan
de weg naar jou
wordt hemelsbreed gemeten
zoals het altijd had moeten zijn
nu
nu nog
nu nog even
het is niet altijd winter
er komen weer zonnen die stijgen
bomen die bladeren
planten…
December
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
785 Wat te doen grijs landschap, grauwe luchten,
de bomen met de kruinen bloot,
door stilte en mist omgeven, ‘t doet mij vluchten,
bij boek en haard, met warme drank en brood.
Het doet mij vluchten
bij boek en warme haard,
de grijze sombere luchten,
geen zonnestraal die zich openbaart.…
Pit zonder vrucht
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
532 Je komt liefde te kort, een woord
waarom gelachen wordt, het
blauw wordt ijs, daarna grauw,
niet in meer staat innerlijk te bloeien,
in de kou wordt alles ontkent
een pit zonder vrucht, een
kale boom op een oude prent.…
Stapje dichterbij
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
666 Zou wensen in jouw hart
waar je slaapt en droomt
een zingend leven dansend
misschien jouw stem horen
terugkeren, hoop bewerend
zal weer de grond omspitten
de zolder opruimen,
het jaar afserveren
een nieuw huis inschrijven
de bomen laten groeien
naar jouw hemel, de zoete stem
die naar mij roept, telkens
een stapje dichterbij
het nieuwe…
park
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
534 een langgerekte vijver plooit
zich minzaam in het park
te midden van oeroude bomen
trots op hun massieve kracht
een houten brugje spant zich ingetogen
door het heimwee en wat oude dromen
tot rust en milde troost gekomen
vindt in de spiegeling wat mededogen
wat eenden glijden schadeloos onderdoor
geen vogel vliegt nog op daarvoor
twee eksters…
Wat een drukte in de hoofden...
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
788 Wat een drukte in de hoofden,
bloed en tranen, hoop en vrees,
worstelend om zin en zegen, -
bomen die weer groen geworden zijn,
lindebomen van mijn jeugd.
Heel gauw gaan ze nu weer geuren,
roepen dingen wakker
die al lang vergeten zijn -
kinderverdriet en kinderpijn.…
Oktoberbos
netgedicht
4.5 met 17 stemmen
1.217 jij , juist jij
vertelde het geheim
van de spin en haar web
van het espenblad
dat wachtte tot het langzaam
ochtend zou worden
of van de herfstwilg
kronkelend door zijn
verloren geboorterecht
jij, juist jij
die een warme golf opende
in mijn verward geloof
laat mijn ogen weer
verzanden in tranen
van vluchtende bomen
in ijzige…
Geen bloem of vrucht
netgedicht
4.4 met 22 stemmen
763 steeds wanneer ik gebukt ga
onder de afgestorven boom
zie ik die struik
ooit droeg ze
vruchten
nu liggen er alleen maar
bladeren
die krampachtig
het onkruid
bedwingen
met stuiptrekkende
trillingen
op de vlakke grond
breekt
het beloofde land
en snoeit
ruw
met wilde uithalen
de brandende wraak
uit ieder slagend uur
dat…
Ridder.
hartenkreet
3.4 met 12 stemmen
1.884 Met een grassprietje in mijn mond
droom ik mijn dromen onder de bomen
en fantaseer jou mee in het idee
dat jij als ridder te paard onvervaard
mij in galop achterop hebt genomen
jouw bruine vos is pittig maar braaf
met teugels los rijden wij door het bos
een blokhut wacht het wordt al nacht
wij drinken wijn en proeven van liefde
nee, nooit…
ruggen waren bruinverbrand
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
602 bomen fluisteren bos
het knagend nerven van het blad
door mieren op hun jagend pad
zet de zomer neer op mos
de bosrand loopt de hei voorbij
donkere akkers ploegen voren
met balen hooi en resten koren
verstrooid zijn daken van de boerderij
die zomer heb ik in mijn hand
haar geur gegrift in mijn geheugen
genieten deden we met volle teugen…
Los zand
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.037 Als zwierige zandkorrels
in dwarrelende winden
drijven we doelloos rond
en kunnen elkaar niet vinden
We wonen in luchtkastelen
vol opgeblazen dromen
tollend aan de hemel
langs de toppen van de bomen
Jezus verbleef drie dagen lang
in het ’t Vaderhuis met open ramen
Zijn wijsheid ving het stuifzand op
en kneedde alles samen
Bijééngebald…
maanwals
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
713 alsof de dans vertraagt
ik eenzaam verder wals
linksom één twee drie
één twee drie
er groeit een boom uit de maan
hij trekt me met kale takken
de droom in
wiegt me over een zee
van kolkende bladeren
waarop ik mijn hartstocht schreef
ik huil tegen de maan aan
een lage zon ligt op de loer
ze sluipt langs de dorre stam
en legt mijn…