Alle inzendingen over psychologie

Ik start als een soldaatje door de modder bewapend met al m'n voorraad en geweer, zo breek ik telkens door de linie heen, ik ga, van kwaadheid gemaakt en ben brekebeen. Want alles wat ik doe valt verkeerd uit en de vijand is toch net een onsje slimmer, altijd kom ik weer verkeerd uit de nacht en sta ik op met hartwond en bloedspijt. Ik…

er komt een dag waarop de seringenboom zich zal afvragen waar de wereld is, de halfgewiste paden met geestverwanten en gewonde stenen voor wie hij zijn geur nog zal verspreiden misschien door een enkel beefgebaar dat zich naar buiten buigt ik kijk naar hem en naar de klaarte, rondom verlangen blijf met mijn hart in zijn oude takken…

onderhuids terwijl de avond over het licht scheert het leven meeneemt zodra de traagste wijzers lonken naar het ratelend gewicht der waarden heftig aan het einde en van jarenlang vermeden alsof het dwingt tot schrapen nog verder dan het denken, tot dwars door de wenteling van werkelijkheid zoek ik naar ontheffing, terug naar eerste…

Wat is het dat mij in de schoot geworpen wordt meer dan men redelijkerwijs van een man verwachten kan het is als het velijn dat me van het vlees getrokken wordt nog voor ik slachtrijp ben en dat in ogenschouw neemt en soms ben ik een schaap in wolvenvacht doend alsof ik een wolf in schapenvacht ben ondertussen aanstalten makend te…

kan ik, nog genoeg moeite betogen in vriendschap vormen om woorden als de jouwe achter een spel met maskers kan ik, nog op zachte toon schrijven met gedurfde vrijmoedigheid in blauw/witte draden die het goed met elkaar vinden wat het hart kan dragen aan deugd, meer als een vriend met al dat kan inspireren waarin 'hart' en 'gevoel'…

Volle maan. Je beloftes vielen me zoet en gaven me reeds lang verloren moed terug Vanaf dat moment heb ik mijn toekomst in jouw handen gelegd, toen je me zoet aankeek, met warme woorden, weet je nog? Wees er alsjeblieft zuinig op schat, hij is namelijk volstrekt uniek, elk duplicaat is maar surrogaat. De tijd begint me inmiddels…

Als bij opgroeien en ontwikkeling herinneringen met negatief gevoel opwellen blunders in het verleden onze hoofden schaamrood kleuren is dat het signaal dat zich normen vormen en we volwassen worden Als we tijdens opvoeding de trant van onze nederige herkomst voortzetten omdat we niet beter weten slijten we corresponderende ‘beddingen…

‘slaap maar, zei je slaap maar zacht’ het denken druppelt in ogen, vermenigvuldigt kijkt bevend om vindt verteert en onterft dan de dagdromen dagelijks nabij de tijd die in volheid staart naar hoop in stilte terugkeert onder het geroezemoes van loshangende woorden als een wereld in de regen met vleugels aan aanwezig als…

Ik word wat treurig van Cohen. Zijn ogen priemen en zijn mond staat erg verbeten Soms lijkt hij het niet helemaal te weten. Hij stelt te leur maar toch blijf ik zijn fan. Want haantjes die elkaar beconcurreren, elkaar bestoken …..klap na klap, dat prijst men hier als leiderschap, maar punten scoren is nog geen regeren. En haal je 't niet…

de klok staat stil ik twijfel op straat wacht de wind uit alles en binnen handbereik misschien moet ik de weg van de wolken volgen of tussen oeverwilgen omlaag gedragen waar vogels zich verspreiden over de laatste dunne waterrimpels omdat ik te zwak ben om te baden in de dagen van mei, in de geur van pinksterbloemen, waarheid…

verstikkend het keurslijf waarin ze zich opgesloten voelt zij is niet iemand van regeltjes het zijn de vormen waartegen zij zich verzet graag wandelt ze op het randje om haar horizon te ontvouwen vergroot haar visie de speelruimte waarin zij zich laaft aan al het goede…

Zeg het maar gewoon hardop dat je struikelt over stenen eens gestapeld tot een muur versterkt met sentiment de tijd sleep lagen veel te traag naar jouw gevoel maar nu de mokerslagen zwijgen is het puin niet te ontwijken…

het gesprek dat ze met zichzelf voerde vond hij terug in zijn hand hij schreef naar huis zij sprak vanuit een schaduw met ogen van weggaan een laatste reis door een donker huis, denkbeeldig heengegaan in de veelheid van rouw ze ontkleedde woorden en het wachten uit openstaande deuren het geluid en de stervenspijn; erom huilen…

Waarom gaan jullie heen verloren toenemende seconden zonder moed en passie en ook zwijgend verwijtend de meest voor de hand liggende beoordeling? Ons verstand, het golft in volle vloed maalt niet om de verloren seconden de informatie van de psyche, een flakkerende kaars met kern, met pit.. die nooit lijkt op te branden. De grijze zware…

Iedere levende letter in vis vaak gevangen in vertroebeld water, het wijze net met wijde mazen was te groot, om daaruit een nieuw begin te blazen, ketter tot in de schoot, iedere gedachte teruggevallen als afgeschoten pijl bedoeld om terug te vallen op de aarde zwaar als lood om begrijpend naar luisteren zonder iets te doen als…

Als zonnevlammen de aarde belagen pioniers op sterrenwind uitvaren wetend dat ze niet terug keren in oneindige ruim worden begraven ver van hun aardse geboorte plaats De mens is gevoelens en behoeftes indien langdurig onbevredigd valt hij in ruimtedepressie en waanzin motivatie verdwijnt om te overleven snijden in z’n wortels doet de…

De wereld als wondertol, spint rond als carrousel, caleidoscoop van fragmenten, geklommen naar de top, ontstegen aan het aards gareel, herken ik mezelf niet in veranderingen van dit aards tijdbestek en hou mezelf voor gek, lijkt ieder stukje zichzelf te spiegelen, niet ieder krijgt dat deel, aanschouw dat menigeen aan eigen berg zal moeten…

geduldig wacht het papier totdat het beschreven zal worden de schrijver overpeinst haar pen op te pakken om de inkt de vrije loop te laten zo te zien waar ze uit gaat komen…

de ochtend komt binnen met het grote blauw in zijn handen dwaalt verder, werpt bloemen in het water en jonge schaduwen die nooit genoeg van elkaar krijgen leggen zich licht, klein en onkreukbaar ik keer terug naar het begin doe mijn ogen open, rond mij in armen als knoppen zonder tegentijd half verscholen in het kortverhaal van stollende…

Neem mijn hand... laat ons reizen naar een land. Een land van dromen.. waar ik zonder jou..nooit zou komen. Neem mijn hand, neem mij mee, ver over zee, laat ons aanspoelen in dat land... ...ons dromenstrand. Met jou wil ik gaan.. ver over die horizon het punt waar mijn leven stopt.. en jouw leven begon..…

ik had zo, meen ik willen inschepen onder een bladzijde door de letters van je gedicht hoe kan ik lieve woordjes vangen aan dagzijde van onderdak op het kustgebied in de schelp van je heupen om mijn vingers rond je haven te sluiten binnen gehoorafstand ik wilde wat roepen 'binnen onze taal' de zee klotst altijd voort in eindeloze deiningen…

zo licht het is de muren te breken van een stad in verval zo zwaar de stenen te kantelen waarachter de uitgeputte verte gemiste kansen kuilt ik strek mijn hand, grijp de stengel van een netel, hij prikkelt juist genoeg ik schep de grond over de rand zie mijn geweten, bloot en schraal spelt het verjaarde beloftes letter voor letter…

Een slechte bui drijft mijn bewuste binnen, schildert de wereld grauw, negatief gevoel omwolkt herinneringen, destabiliseert mijn leven, ik zoek afleiding en wandel de binnenstad in, de oude stad waar niets verandert trek ik aan als ‘n warme jas, ze is helende pleister op kwellende littekens; ik herdenk Kees P op de binnenplaats van het Burgerweeshuis…

waarom, mijn vriend ben ik in dromen de ochtend; het koor van licht dat waarheid met ruime vleugels draagt de boomvrucht omlijst door vreugde; het dauwgeritsel van het vroege uur waarin ik mijn handen vind om elk gebaar van liefde te beantwoorden en dat de dag sterker maakt met zachte binnenstem waarom, mijn vriend wil ik weten…

spreekt pijnlijke boekdelen die van vervlogen tijden waarin het slijpen van messen nog vlijmscherp voor de geest staat men niet schroomde ze te gebruiken…

de vele keren dat ik je zocht in de dikte van de wolken vervormden ze tot verre verhalen waardoor ik nog meer vervreemdde van de waarheid…

het is bitterkoud buiten zonder haast stilte strooit zich rond het lege nest, neemt een kleiner wordend boomblad mee het breekt op het voorhoofd van de nacht met de blik naar boven ik loop voorbij, blijf mezelf zie wind blazen, sterren in gele kleedjes langs de lengte van het huis ik wil ze vangen, vandaag, nu en morgen weer…

Messteken tussen ribben van het leven waarin ervaringen lek geprikt worden om leeg te bloeden in bloembedden waar rode rozen worden geplukt om in huizen te prijken…

het regent woorden heel veel woorden stuk voor stuk vang ik ze om je beter te doorgronden hoe ik ook tracht het grotere geheel te zien jongleer ik tevergeefs en verdrink langzaam in onbegrip…

De jaloezie, ze gaat gebukt onder weinig woorden.. levendigheid danst tintelend lijk kleine regenbogen, zo onvergeten en in alle kleuren als een kwestie van onzekerheid van menselijk onvermogen onze schrijversogen schitteren, ons hart zo onverdorven en zo puur? Gestorven vallen de pianoklanken, die afgunst in ons hart omschrijven…