35280 resultaten.
oesterschelpje
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
736 Het water van de Zwarte Polder stroomt in kleine waaierdelta’s
Naar de open zee die donker en duister lang bewaarde geheimen bewaakt
In onwezenlijke stilte raken zacht ruisende golven het vlakgespoelde strand
Diffuus verdwijnt een vage horizon in donkergrijze luchten
Een oesterschelpje zakt trillend weg in het natte zand
Vol verbazing blijf…
Zeewezens
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
762 dagelijks lopen ze langs de vloedlijn
m'n vriend en zijn vrouw, beide bioloog
op een dag loopt zij de golven in
keert niet weerom, verdwijnt spoorloos
men ziet hem alleen over 't strand gaan
loopt de zee in, duikt onder 't golvendak
luistert, leert de taal van de oceaan
vandaag ga ik met hem mee; hij verdwijnt
in de golven, keert terug uit…
Liefde van mijn leven
hartenkreet
4.1 met 46 stemmen
3.290 De geur van zee en zonnebrand
De zon en zilte zee
Kinderen spelend aan de waterkant
Kom ga je met me mee…………
Samen wat drinken op het terras
Kijken naar kleurrijke mensen
Praten over hoe het ooit was
Over verlangens en stille wensen
We drinken samen een glas rosé
En zien de zon onder gaan
We lopen een stuk met de vloedlijn mee
En laten…
een nacht van vermiljoen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
1.107 daar op het hoge duin heb ik je ontmoet
starend naar de avondzon
op je haren lag een gouden gloed
de horizon was vol van vermiljoen
de zee doorsneden met een gouden spoor
weerspiegelde zich in je ogen
ik keek je aan geraakt, gepakt, bewogen
de weerspiegeling drong in mij door
de duinpan vulde zich die nacht met gloed
met sauzen, spijzen…
Op Maria Magdalena.
poëzie
3.5 met 2 stemmen
1.447 Hoe stilt een regenvlaag nu die gekrolde zee!
Zij is niet meer het spel van spiegel, strik en vingeren.
Haar maakt nu ander vocht als reukrig vocht, gedwee.…
VOOR MIJNE 63ste VERJAARDAG 2 dec. 1924
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.618 't Verga me als hem, die op de zwarte zee
De ganse nacht gekampt heeft met de golven,
Dan wetend 't eindlijk naderen van 't land,
Bij 't eerste licht, dat over 't zee-vlak glee
De schuimpracht ziet, waaronder hij bedolven
Dra vredig aanspoelt aan 't gewenste strand.…
Najaarsintermezzi
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
505 wie weet wat het is
wat het voelt hoe
de pijn bijt schrijnt
de zee mij slaat
ik val ik spring
waar is de grond
versteend verstijfd
ik drijf ik stik
op de wind
ik ben
waar
ik
was
weg
II.…
Hoop
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
525 Er is een bank, een lege boom, en ver de zee,
de kleine zee waarin we samen sterk en jong
de baren stuwden, schuimend wolken joegen
op wilde rossen, onze manen tot de hemel.
Jij met felle baard, met ruwe herdersstaf
en gulle schaterlach, bazuin, heraut van leven,
eeuwig, gulzig leven.…
Het eiland
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
493 De boort vaart
komt aan
het dek loopt
leeg
er is veel zon
gedempt door
groene bossen
om de kade te
bepalen trekken
meeuwen witte
kringen met hun
scherpe kelen
een malende schroef
tegen de hemel
aan de andere kant
ligt ook zee
met een rand
van schuim die
opschuift
terug kruipt
zonder overleg
rustig de ijle boog
van de stemmen…
de wind
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
476 Ik laat me de waarheid aanwaaien door de wind
die daartoe altijd de juiste wegen vindt
Niemand houdt haar daarin tegen
waar geen weg is maakt zij wegen
Zij vertelt fluistert roept schreeuwt uit een ver verhaal
in een wie wil luisteren goed te verstane taal
Stank troep en vuiligheid achtergelaten op zee
brengt ze op haar wijde vegende vleugels…
Subliem intiem
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
535 d' Adelaar kruist het fraai-
e vliegtuigspoor
en de zon zakt in de Adri-
atische Zee
d' Oude Stad slaapt...…
Windmolens en Amsterdams Peil
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
520 Warmte pompen, panelen op je dak en
windmolen parken
te land en op zee.
De groene stroom vliegt door het netwerk
en beleidmakers voelen zich ok.
Maar toch moeten we oppassen,
oppassen voor het stijgend water van de zee.
Ons land zal onder lopen want we zijn te laat begonnen
met de reductie van Co2.…
Over licht
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
424 Geen scheiding tussen zee en lucht
geen zucht wind
Ze stapelden de pallets
voor het vuur
ook tenten voor de duik
Op weg was ik naar beelden
om jou en ‘t feest van ‘t licht
op de boulevard te zien
Toen jij daar kwam
geen licht te zien wel zoen.
Iets anders doen dan maar.…
Umbra Stultitiae (Schaduw der dwaasheid)
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
736 Misschien wierp iemand van hen,
vlak voor zijn dood,
nog één laatste blik over de zee
om zachte woorden te fluisteren
tot zijn verwelkende moeder
als een gebed, gedragen door de wind.…
Diner
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
342 die is vanmorgen doodgegaan
die leeggeviste zee liet na als bijvangst
een overmaat aan bruinwiersla
voor bij de babi pang pang
Dan zijn er eindelijk de desserts
in residu van pfas-pesticiden gekonfijte
aardbeien en een levend geplukte peer
Voor wie nog niet genoeg
koffie verkeerd of geparfumeerde thee
Aan tafel!…
Voorbij de nachtmerrie
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.114 De echo van een kreet,
een val kaatst nog tegen de klinkers.
Ze rispt zuur op, bijtend op de tong,
het sap van de angst.
Zeepbellen vertonen de regenboog,
drijven boven het schroeiheet zand,
waar gieren hun honger stillen,
ze spatten open onder een blakende zon.…
Onbeschrijfelijk Zwanger
hartenkreet
4.7 met 39 stemmen
2.117 de assistente mij vertelde
Dat ik overduidelijk zwanger was
Toen ze tussen de middag belde
Mijn handen begonnen te trillen
Dit kon mij toch niet overkomen
Zwanger al vier maanden lang
De nachtmerrie van mijn dromen
Een kindje diep in mij geworteld
Dat ik ooit nog zwanger kon raken
Ik ben al jaren geen achttien meer
Moet morgen een echo…
Hartstocht
netgedicht
3.1 met 18 stemmen
1.198 tot jij verlangen werd
een valkuil voor een bloedend hart
onze voorhoofden tegen elkaar
lippen onbereikbaar ver
Alsof we hart en ziel konden delen
in de enige gedachte, die je had
mijn naam op een sneeuwwit kleed
Zo verliefd dat je me overal zocht
jezelf vele keren verloor en dwaalde
me niet kon vinden
Je begon te schreeuwen
tot de echo…
- Native spirit -
netgedicht
4.3 met 47 stemmen
771 Wijsheid zweeft hoog,
strijd van zijn roots afgeschilderd
gruwelijke werkelijkheid als echo
om de eenzame prairie te vinden
moeder aarde slaat 's avonds
op haar geestentrommel
de dodendans ligt in haar handen,
terwijl de houten panfluit ontwaakt
en de wolken vooraan drijft,
krachtigt native spirit indianenlanden.…
Verzwegen panorama
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
587 Hun echo meet de verte niet.
Geen enkele vinger bindt zich aan lichtjaren. Welke woorden heb ik begrepen?
Ons gesprek heeft de stilte niet omhoog getild.
Ik hef mijn glas op en mompel: “Fijn dat ik je weer zag”.
Op het scherm praten we jaren verder.…
De laatste straatsteen
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
625 Ik ga lopen,
Totdat ik de laatste steen heb geraakt
Laatst kijk ik achterom
Naar de toekomst die is stukgemaakt
Die donkere wolk in je hoofd
Treft me als bliksem met je woorden
Ik hoor de echo van je woede
Iets wat mijn liefde heeft verdoofd
En wat doet het pijn
Maar mij laat het koud
En ik hoop dat ik je liefde vergeet
Wanneer ik uit…
Luik.
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
634 Bij het eerste licht klinkt een echo, kraakt de derde trede even
als voorheen. De leegte geurt vol koffie. Stof in verre hoeken
draagt de kleur van eer en leed. Het knarst in zijn gewrichten,
ademt enkel op het trage ritme van wie hier niet is. Het verliest
zijn lenigheid, swingt niet meer in al zijn voegen.…
Mijn liefde voor Lente
netgedicht
2.4 met 14 stemmen
503 Hoe mooi en schoon jij de woorden giet
in een liefde die als een echo klinkt door mijn hoofd
Er is niets aangenamer dan door te luisteren met al je zintuigen
naar deze minnelijkheid en de sfeer die deze poëzie uitstraalt op te nemen.…
Mijn liefde voor Lente
hartenkreet
2.6 met 10 stemmen
423 Hoe mooi en schoon jij de woorden giet
in een liefde die als een echo klinkt door mijn hoofd
Er is niets aangenamer dan door te luisteren met al je zintuigen
naar deze minnelijkheid en de sfeer die deze poëzie uitstraalt op te nemen.…
Onze Ardennen
netgedicht
1.2 met 6 stemmen
621 Wanneer ook nog eens het licht
van de zon speelt met de verschillende ruimtes
waarbij er geen einde aan lijkt te komen terwijl hier en daar de
vrije geluiden te horen zijn van waar echo nog even weerklinkt in een open hemel.…
Onder een bloedmaan
netgedicht
2.6 met 15 stemmen
536 Onder de taxus reik ik
je mijn hand en mijn kus, een echo die
nooit zal vervagen of vergeten, terwijl de zonnestralen
langs je huid glijden, zo bleek en stil als de maan die ons blijft omarmen.
Hoe dan ook, onze draad
is niet doorgesneden.…
Stemmen van de natuur
netgedicht
2.6 met 17 stemmen
423 Vogels stijgen op, hun vleugels
snijden door tijd, ik voel hun vlucht in mijn
borst als een echo van verlangen. Ze brengen vrijheid, maar
ook een rusteloze stroom, een roep die ik begrijp en toch niet helemaal ken.
Water weerspiegelt wat ik ben en
wat voorbijgaat, golven komen en nemen iets
mee, laten iets achter.…
Vleugels van de nacht
netgedicht
2.3 met 22 stemmen
1.072 Geen echo van stilte, geen spoor van zijn
bestaan, alleen de ochtend die ontwaakt, onwetend van het geheim dat zij draagt.…
De laatste akkoorden
netgedicht
2.4 met 21 stemmen
883 Zijn stem, een echo van verloren
tijden, een melodie die te breekbaar is om vast
te grijpen, zijn woorden als zachte regen op het asfalt van
herinneringen, waar we zijn liedjes altijd weer vinden, ook als tijd hen vervaagt.…
Zoals hij daar is
netgedicht
1.6 met 7 stemmen
482 De stad draagt
hem niet, hij draagt haar, als een zachte echo, licht als stof op eeuwenoude steen.…