942 resultaten.
SCHERVENVUUR
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
1.354 Scherend langs de spiegel van mijn leven
zweef ik van kring naar kring in duizend ringen,
landt hier en daar voor lang of even,
en stuif dan door in mijn verwikkelingen.
Ik kijk mij na en lees de sonde
van geluk, verraad, vervulling en verlies,
tel het gelag en week de wonden
in ‘t zoete zuur van vers geboortevlies.
Ik laat los en voel…
Weerstand
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
570 Mijn doden zijn niet dood,
de levenden niet levend
de tijd van het verleden,
verkeert te lang in niet
geschreven tekens, wat
uit angst wordt vermeden,
verleert de man, wat door
het kind is aangereikt,het
leed lijkt een eentonig spel,
de afgrond is een ondiepe kwel,
waarin een vis, die zich spiegelt
aan in z’n eigen stilstand.
De…
Vooruitlopend op een gebroken tak
gedicht
2.2 met 37 stemmen
11.742 Vooruitlopend op een gebroken tak
het plotseling laten vallen
dat in mijn arm huist
en dan een glas bereikt
alsof het lukt.
-------------------
uit: 'Tirade 2002'.…
vermeende inspiratieloosheid
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
748 twee punten
in een gering raken
weidsheid groeit
in een zee van oeverloosheid
het vervult zich
in een rij atomen
afgesneden
van de baan terug
elk op weg
naar een vruchtbaar land
geen leegte geen lijden
van een handvol
gegijzelde cellen in het zog
van een doelloos zwalpen
het was slechts een spiegel
voor ons verborgen
voorbij de…
Aphrodites douche
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
646 Een eilandje van nat
stolt de afdruk van jouw gang.
Een elastiekje even verder
laat na je tooi te tomen
Zusterdruppeltjes heb jij gedept,
je lokken los gelaten
Met als achteloze groet
het water van je voet
en een bandje
dat niet knelt
Zo
zijn wij samen.…
Wij
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
2.264 Liefste, ik wil je kussen
zonder de wetenschap
dat er ondertussen
een ander meisje is in jouw leven.
Ook al weet ik dat zij jou nooit kan geven
wat ik jou geef.
Onze belevenissen zijn hetzelfde.
Dat heb je zelf gezegd,
maar nu ben je weg.
Kom je nog terug?
Uit mijn hart ontvlucht een zucht.
Ik geef niet toe.
Ik geef niet op.
Jij bent…
Dag dappere kleine Queenie
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
682 zestien jaar was jij
zo trouw en lief
het makkertje van
bazinnetje Manuela
je deelde lief en leed
met jouw hondensnoetje
dapper wandelde je met haar mee
kleine pootjes dribbelden
naast haar, jaren lang
tot je water kreeg
in jouw longskes
en je niet meer
eten of drinken kon
toen mocht je inslapen
en je trouwe oogjes sluiten
je kopje…
Een ritme zonder schikken
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
466 en jij zei
dat het donkeren al begon
het zachte licht
bescheen warm je gezicht
jij rilde even alsof
de kou je al deed beven
wij zijn gaan lopen
ieder in zijn eigen pas
op een ritme waarin handen
zich niet samen wilden schikken
nog overbrugt mijn lach
het niet meer kunnen raken
onafhankelijkheid heeft met respect
en niet met loslaten…
Verleden en toekomst
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
653 zachtjes waait de wind
droogt haar betraande wangen
blaast spinrag uit haar haren
het koele water
van het beekje
verzacht haar beblaarde voeten
ze hurkt neer
schept handen vol
wast haar gelaat
wat is ze moe
ze draagt de wereld
van haar verleden
op haar schouders
die zijn ontveld en blauw
haar rug kromgebogen
dan hoort ze de wind fluisteren…
Zestig
gedicht
2.9 met 16 stemmen
10.730 Dagelijks liggen twee vijftigers jonger dan ik vandaag
In een rouwkapel gonzend van Nederduits en kerklatijn.
Dagelijks schrijf ik een kus op hun marmeren voorhoofd.
Dagelijks neem ik dat breekbare dubbelportret in mijn armen
En draag het omzichtig naar buiten, ik mag niet bezwijken
onder dat paar, ik mag met mijn paar niet verdwalen.
Hoe…
Ademlang
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
573 Ze voelde zich bevrijd
had zichzelf
het kleine meisje van toen
kunnen troosten
door los te laten
wat zo pijnlijk
herinnerde aan
wat niet haar schuld was
de wind streelde
een warme deken
van liefde
om haar heen
vlocht troostwolkjes
als madeliefjes
door haar haren
de wind draagt haar fluister
ademlang…
Zonder afscheid
netgedicht
3.8 met 28 stemmen
3.082 Je stille stem
klinkt in mijn hoofd
De tastbare leegte
vult mijn ogen met verdriet
Herinneringen spoelen voorbij
Mijn hart voelt warm
De tijd staat even stil
Ik lijk wel versteend
Een brok in mijn keel
verstokt mijn adem
Mijn starende blik
kijkt terug in de tijd
Even lijk je weer hier
Al zie ik je wat vaag
Ik hou je voorzichtig…
Jij keerde in
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
514 ik zag je ogen gaan
wegdrijven naar een verte
zonder mijn bestaan
jij keerde in
ging naar het begin
van rust en stilte
vroeger ben ik
met je meegegaan
jou volgend in verstaan
maar jij loste op
ik verdwaalde in nevels
die niet de mijne waren
altijd ben jij terug gekeerd
maar ik ben voorbereid
ooit raak jij jezelf ook kwijt…
Wintervlinder
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
2.414 Snijd maar door mijn boerenland
en glij voorbij aan slechts dit ene
wat jou liederlijk vervloekte soms
kon haten vanuit tenen
om datgene wat jij meebracht
soms liet knuisten in mijn hand
om hier te houden wat verborgen was
en lichtjes had ontbrand
om boerenbenen die ik trapte
door dit eindeloze leven
van mijn boerenland dat heenging
met de…
langs water
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
627 stil loop ik over glibberige
half bevroren paden
wanhopige schouders
keren stijf naar binnen
en houden mij vast
statig nadert de zwaan
koud koningsblauw water
volgt golvend haar gang
tot zij me ziet
en hoopvol naar de kade zwemt
niets heb ik te bieden zwaan
dan wanhopige schouders en
gebalde vuisten
die mij gevangen houden
sierlijk…
Ezeltje strek je
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
639 Ja ja zo’n ezeltje
de wind zal het verder fluisteren
die pakt echt niet iedere nieuwe morgen
de zware ballast op
die die een daglang heeft meegesjouwd
nee die laat het achter
daar waar het moede kopje
ten rusten werd gelegd
fris en fruitig in de pootjes
dorst gelest
honger gestild
genietend van het leven
op een zorgboerderij
stapt kleine…
Het gezicht van de Aarde
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
940 Je handen die krommen
De beide ruggen zijn gericht
naar de zwaarte
Naar het gezicht van de Aarde
Naar de grond en het felle licht
Twee levende kommen
onder de kin geplaatst
Twee kuiltjes met tranen
Evenredig veel namen, ogen
en haken. Het verleden verzonnen
behuild, geproefd en geslikt
De vergissing losgelaten……
Ik was
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
897 Ik was
de jas
die je schouders bezwaarde
jeukte in je nek
je wierp hem af
op zoek naar lucht
ik verdrijf je
geur…
blijf
hartenkreet
4.4 met 34 stemmen
1.855 ik kan het best
alleen
het is zo zwaar
enkel met mezelf
en de steeds terugkerende
hoop
hij blijft
verdwijnen…
Vandaag
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
590 Een heel speciale
gewone dag
met iets meer van vrijheid,
ondanks regen en wind.
Soms vinden we iets terug
in de kieren van de
beginnende herfst,
in de herinnering.
Het is niet vast te houden
net zo min als de wind
of de wolken.
Het is goed zo.…
Moederliefde
gedicht
2.4 met 63 stemmen
11.989 Het geheugen werkt vaak fotografisch
Een beeld van vroeger is er plots weer.
Niets beweegt erin, alsof de tijd besliste
om even een korte rustpauze te houden.
De moeder zit nog steeds op dezelfde stoel.
Haar gezicht kun je dichterbij halen.
Dan zie je hoe over haar ogen
een dun laagje vocht ligt en trilt,
nog geen echte tranen, maar toch,
iets…
Twee vleugels heb je...
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
904 Twee vleugels heb je om te vliegen
wanneer het lopen moeilijk gaat:
de ene is vertrouwvol bidden
want Hij is steun en toeverlaat;
de ander is met humor leven
want ons bestaan is soms ook grijs,
maar zoveel moois is ons gegeven
en dat te weten maakt ons wijs.
Twee vleugels heb je om te vliegen
wanneer het lopen moeilijk gaat:
gebruik ze…
Beloven
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
590 beloof je me
dat je hier
zult blijven staan
totdat de laatste
regendruppel
jouw verdriet
met zich mee neemt
beloof je me
dat je hier
spinnenwebben
zult zien groeien
hoe de eerste nachtvorst
zijn glinstering
achterlaat
weet dan dat
ik je omhelzen zal
zover het oog
reiken kan
in vele gedaanten
blijf ik bij je
voor altijd…
Herfstbladeren
netgedicht
2.7 met 15 stemmen
582 De zomerbladeren hebben hun dienst gedaan:
schaduw gegeven, zonnelicht weerkaatst,
gedanst op de takken maar blijven hangen.
Nu is het tijd om los te laten.
Ze zijn nog een beetje groen, maar ook
al geel en bruin, klaar om afscheid te nemen.
De weemoed speelt door de nerven die
scherper in beeld zullen komen.
Mijn hart durft nog niet echt…
Groeide haar voorbij
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
497 zij had losgelaten
keek vertederd hoe de jonge loot
in nieuwe grond ontsproot
boog haar takken
in verwachten tot zijn kroon
het licht bereikte om samen te gaan kijken
hij groeide haar voorbij
in zijn ontdekken van de hemel
ontplooide frank en vrij
zij ziet hem gaan
ondanks samen wortelen
voelt zij zich verlaten in bestaan…
Laat me los
hartenkreet
2.2 met 5 stemmen
1.851 Ik heb het recht om verkeerde keuzes te maken
zal er best sterker uitkomen dus bemoei je
er niet mee, leef je eigen leven
mijn fouten zullen me sterker maken
ik heb je liefgehad zo goed ik kon
Ik ben warmbloedig, ook lief en soms
hard als graniet
een jaknikker zeker niet dus bemoei je niet
meer met mij. jaloezie maakt je lelijk
en zo…
Golven der gevoelens...
hartenkreet
4.2 met 10 stemmen
1.699 Men heeft alles wat zich wenste,
een bestaand gezin met mooi huis,
'n toffe job, geen geldelijk tekort,
toch voelt het hart als 'n kluis.
Opgesloten in eigen diep verlangen,
geen gehoor of antwoord bij de ander,
het gejaagde leven, geen tijd meer,
je wordt zelf je grootste tegenstander.
Zekerheid wat alles heeft overgenomen,
angst om…
Ik kijk naar jou
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
962 terwijl ik naar je kijk
leg ik je neer
in een bed van aarde
is het tijd om je
los te laten
versieren we jouw graf
met verse bloemen
die de leegte vertolkt
die jij achterlaat
plots breekt de zon door
alsof Hij zijn armen opent
en je liefdevol welkom heet…
Transfiguratie
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
551 Zoveel moet losgelaten worden: straks
weer de lente, het licht op de berg en
de uren met vrienden, het vrolijke spel;
niets blijft hier duren – de tijd verstrijkt.
Steeds weer moet losgelaten worden: niets
bindt voorgoed, geen woorden of dromen,
maar we gaan verder, het leven is groter
dan enkel maar het hier en het nu.
Zoveel moet losgelaten…
lichtpunt
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
458 Los
Laten
Kluwen hoop
Strengen oud
Zeer
Op
en
Neer
Tollend duister
Licht
Punt…