2291 resultaten.
luctor et emergo
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
2.147 hangend tussen de schouders
dient haar hoofd als uithangbord
om iets te verkopen of asgrauwe
bleekscheten te vertonen?
het blijkt een belse ongesteldheid te zijn
vol van schielijke darmdemonen
zo een na trappist of zure wijn
een die de vorige dag verlengt
tot aan de kots nog voor het toilet
en de realiteit hardhandig neerzet…
schuldig
netgedicht
4.6 met 16 stemmen
2.461 hier sta ik dan, aan de rand
van het wellustig papier,
omgeven door vibrerend publiek,
zoemend de vraag naar mijn hand
en dan verzin ik onzinnig
uitzinnig virtuele lijven,
juichend bij elke sinistere hersenkronkel,
kwade kwabben, pijnlijk pinnig
ik dicht u de adder aan mijn borst,
onderwijl de madeliefjes in wandeling
afvragend in verwondering…
Strandjutter
hartenkreet
0.5 met 2 stemmen
3.016 groenblauwe vensters
bespeuren deinende golven
spiedend naar kalme zee
doen ze hun beklag
raamwerken lagen tentoon gespreid
nu onder puin bedolven
tot op heden vandaag de dag…
WANNEER IK STERVEN ZAL
poëzie
4.2 met 8 stemmen
4.328 - Ik weet: gij zult er niets dan bitters ondervinden;
niets dat u om de zwaart der dode ontgoochling troost:
slechts 't hunkren naar de duizendvoudige beminde
dat zijne schroei'ge zuchten loost;
slechts om uw trouwe zorg de wroeging, te vermoeden
dat gij hem niets dan uwe schoonheid geven mocht:
de onverzaadbaar-zatte' en spijt'ge levens-moede…
Ontketend
hartenkreet
3.0 met 15 stemmen
4.327 Eindelijk is het voorbij,
ik ben alle frustratie kwijt,
En meteen al rijst in mij
de onvermijdelijke spijt.
Want nooit kan ik je missen,
ik ben en blijf jouw vriend.
Hoe heb ik me ooit zo kunnen vergissen,
Dit heb je niet verdiend.
Het spijt me…
De ware kiezen
netgedicht
4.4 met 25 stemmen
1.920 De bout benaderde verliefd het moertje
Ik draai me innig in je net zo lang
Tot wij moervast zijn gelopen
Als het even kan een leven lang
De moer stelde zich aarzelend halfopen
Ze was nog jeugdig best wel bang
Zou ik met één zo’n bout gaan lopen
En dat nog wel een leven lang?
Ik blijf veel liever met mijn medemoeren
Genieten van gevlei van…
het ware zaad
netgedicht
3.8 met 14 stemmen
1.930 Mijn enig kind;
dood kind, bloot kind,
kind dat er nooit is geweest.
Dat zijn, wat je niet bent:
godsend
"Het ware zaad
riep prompt, verraad!
toen was het al te laat.."
Van elk kind dat ik niet zal baren
zal ik naam en bloed bewaren.…
Strijdbijl begraven
hartenkreet
4.4 met 14 stemmen
3.688 Laten we de strijdbijl maar begraven
ook al zullen we nooit vrienden zijn
graaf een gat en gooi die bijl erin
de opluchting daarna is fijn
'k weet niet eens meer hoe het gekomen is
want zelfs vrienden waren we niet
toch vlogen we elkaar steeds in de haren
en juist dat geeft toch verdriet
en al zullen we nooit vrienden worden
wat natuurlijk…
ons geweten speelde parten
hartenkreet
3.1 met 9 stemmen
3.772 nu is het stil
en al wat ik verwachtte
was benéé mijn trots
een gil
kwam al te plots
en ik begreep
en gij bekwam
ter late ure
toen de nacht
als een deken u bezwoer
en ik u raapte
van de vloer
waar u te neder was gedaald
wij hebben elkander
nooit bezeten
al klinkt bezit
als een nood in het koren
doch wij schoven en leunden
met en…
Het geredde kind
poëzie
2.7 met 11 stemmen
2.650 'Gij kunt niet raden met wat liefde wonderbaar
De grote diepe zee ik minnen moet,
Sinds, vader, gij met eigen lijfsgevaar
Mij opbracht uit haar vloed.
En dagen lag ik, niet, zo stil alsof ik sliep
Achter gordijngedonkerd raam
En hoorde niet of moeder riep
Mij bij mijn eigen naam? -
Hoe kan ik anders dan gelukkig zijn
Bij dit geluk…
zij gaat, hij ook
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
1.753 ze staan weer te knipperen
met zijn tweetjes op de kloof
die beiden Rode Zee doen zijn
hij links en zij rechts
het centrum al lang voorbij
werpen ze extra blikken
naar de ander die daar wegdrijft
ongekende hoogtepunten tegemoet
spelen ze verdwaasd het spel
van zichzelf dan maar behelpen
het schaarse contact vandaag
dat hen nog sporadisch…
bitte
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
1.636 Oude man, wellicht
voelt u zich, tot uw
dood, een part van
die uit het zicht
geraakte SS-
mythe
Wat blijft, ouwetje,
flarden broos film-
journaal, waarop
u de paradepas
afdrukt in de
asresten van
boeken en
bundels
Maar kantel eens
uw verchroomde
ogen, en zie dat
'n eindeloze rij
wagons, met de
woordenschat
van spoorloze
schrijvers…
lekker belangrijk
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.684 rasse schreden
terugkerend de indruk
van gisteren, dag
dagend herinnering
de navelstreng ontworsteld
lachend het leven tegemoet
al die jaren toekomst
naar een eenduidige dood
ik vrees dat
ik mijn sporen heb
nagelaten…
Jouw levensweg
hartenkreet
2.5 met 6 stemmen
4.277 Overgoten door de ochtendnevel onderweg,
Wandel je blootsvoets over de harde kasseienweg.
Je wou en zou enkel deze weg nog kiezen,
Al zou je hierbij al het mooie verliezen.
Maar eens de nevel op zal klaren
Zal je merken hoe je liep op je eigen blaren.
Wees daarom voorzichtig met de keuze van dit pad.
Het kan wel eens de weg zijn naar het…
Spel.
hartenkreet
3.0 met 36 stemmen
6.847 Mijn kaarten op de tafel
je hebt ze al gezien
de heer ligt op de grond
ik heb enkel nog de tien
Ik wachtte op de dame
maar die bleef in het spel
een spel dat ik niet winnen kon
‘k bleef achter met de nel
Oh het schudden ging me veel te snel
ik had alleen maar oog
voor wie er aan de tafel zat
ik zag niet wie er loog
Dit was ook niet een…
Een 'leeg' publiek
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
1.535 De poging zijn intellect te waarborgen
Bracht een ‘leeg’ publiek en dit baart hem zorgen
De muzikant heeft zijn snaren weten te stemmen
De rest is een blokkade dat hem af doet remmen
Succes probeert hij via hen te herleven
Het talent dat hij zo graag door wil geven
Echter de realiteit zet hem in een ander licht
Wat rest op zijn schouders is…
Winter 06
netgedicht
2.1 met 10 stemmen
2.156 ik overstuur en jij
vat vier seizoenen samen
winter over leven
ik vis lelies uit het donker
jij kneedt waanzinschetsen
metaforische zwaktes
het zwart van diepte
ontdaan zomervel
transparant bevend
nazuchtend
stomend
alle stilte stond verzameld in een hal
stromend dubbelloops verlangen
blies de herfst uiteen
gespleten keerpunten…
IK DENK SOMTIJDS...
poëzie
4.0 met 7 stemmen
2.163 Ik denk somtijds, als ‘t avond wordt,
hoe wij ‘t geluk met voeten
vertraden om een nietig woord,
en hoe we daarvoor boeten.
Ik denk me een huizeke klein en rein
met bloemen in alle hoeken,
een gouden zonnestraal op de vloer,
en hier en daar wat boeken.
Daar midden, geurend en fleurend in,
uw schoonheid, de schalke, de blonde:
Och neen,…
Het Bakkersmeisje
gedicht
2.5 met 49 stemmen
20.584 het bakkersmeisje
had poeder op haar armen
zodat hij vragen wou
mag ik even over uw armen blazen
mag ik het even laten sneeuwen
en dan zien hoe vlug het dooit
maar hij vroeg maar liever een brood
want bakkersmeisjes, die dooien eigenlijk nooit
------------------------------------------------
uit: 'Mag ik het even laten sneeuwen', 1995.…
Zo begrijp ik nu Mattheus 10: 37
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
2.389 Ooit trad het leven op mij toe, een ranke
jonge vrouw met fris ontloken borsten, een
knie geheven tot een schrede die het begin
zou moeten worden van een lange onstuimige
tocht van ons samen waarheen.
Ga mee, fluisterde ze, je vader en moeder
slapen, sluip het huis uit, laat alles achter,
je hebt om te eten en wonen niets anders
nodig…
GIJ DRAAGT EEN SCHONE VLECHTE HAAR...
poëzie
4.2 met 10 stemmen
2.617 Gij draagt een schone vlechte haar
allangs uw lage leên…
- Het is een trage dag voorwaar
van weiflen en van wenen.
Het is een lengende avond van
mis-troosten en mis-prijzen.
’t Is of de dag niet sterven kan
en of geen nacht kan grijzen…
- Gij gaat mijn duister huis voorbij,
verlangenloos en rechte;
ik rade uw naakte, magre dij;
ik zie…
uitgedoofd
netgedicht
1.3 met 6 stemmen
1.985 zijn hart kent de kilte
die tocht onder de deur
al jaren terug gesloten
voor degenen die beter niet
maar het kan nog bloeden
druppels zonder kleur
opgeleefd en uitvervaald
een verschoten orgaan
dat enkel nog kan slaan
vanuit zijn eigen natuur
levend, maar veel te zuur
spreekt hij in azijn
de taal van verdord
met in zijn herinnering…
Het gordijntje.
poëzie
3.2 met 10 stemmen
3.491 ‘t Gordijntje wordt daarboven
Van ’t venster weggeschoven,
En door de heldre ruit
Blinkt Miekes hoofdje uit.
Ze heeft me in ’t oog gekregen,
En lacht en knikt me tegen…
Zo slaat dan op den duur
Toch eens het liefdesuur!
Maar neen! Mij geldt haar blikje,
Haar lachje noch haar knikje!
Ginds kuiert hare nicht…
Ach! doe ’t gordijntje…
Misanthropie
poëzie
4.3 met 24 stemmen
1.998 Mensen zijn lelijk, met hun lijf mismaakt
Door 't zwoegen, 't droevig kleed en de eeuw'ge ziekten;
Hun geest is laf, of zij voor 't leven schrikten,
't Ondoofbare, dat rond uw schijn-zijn waakt,
Verkracht smartvlees, dat nooit de banden braakt
Waarin u wevers van de dood verstrikten
Uit duistre nacht! Vleesogen die uw blik ten…
Alles wat je wilde, het was alles
gedicht
2.3 met 244 stemmen
45.772 Het was de welving van een schouderblad,
het fosfor van een nieuwe dronkenschap,
de slapeloosheid van een wereldstad.
Je sliep nooit twee keer met dezelfde dag
en leven was pas leven als er 's nachts
een halo uit je glas te voorschijn brak.
Een juni en je peinst aan een vermolmd
ontbijt: ik zwierf om zoveel mensen heen,
verruilde zoveel…
Nee
hartenkreet
2.7 met 9 stemmen
3.026 Nee,
het valt niet
mee,
opnieuw beginnen
Ik ben zo
leeg,
zo dood
van binnen
Hoe
je het ook wendt
of keert,
het zal toch
nooit
meer hetzelfde
zijn…
Roerloos
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
2.969 Roerloos lig ik hier,
stil als een blad op de grond.
Zonder lucht adem ik nu
en ik zie zonder blik.
Herinneringen
spinnen beurtelings
door mijn hoofd.
Wild was ik toen
van verlangen,
dronken nu van melancholie.
De plotselinge golven
in mijn leven
zijn kleine rimpelingen
in een plas geworden,
de heerlijke storm
in mijn hart is even…
’t ontbrak ons de moed
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
2.970 wij waagden het niet
ons te ontbladeren
naar elkaar te luisteren
in de ogen te kijken
al waren wij goed gekleed
daaronder droegen wij oude lompen
kwamen woorden nooit uit het hart
keken ons aan
maar herkenden ons niet
wij waagden het niet
ons te geven
uit angst niet genomen te worden
verloren ons weer
kwamen niet samen
maar aan elkaar…
Veritas
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.314 Het hart weegt zwaar
de leugen paradeert
langs oude kliffen van spijt.
In haar strot
telt de sleutel
het klappen van de zweep.
Tranen gemarteld
genoeg gehuild.
Grote harten sterven leeg.
De waarheid wordt
bezongen door het hart
zonder verwijt.…
dichter
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
1.462 dichter
te enthousiast
schaamrood op kaken
siteregel was mij onbekend
excuses!…