947 resultaten.
lappen maar....
netgedicht
3.6 met 22 stemmen
3.238 sneeuwwit willen wij ons tapijt
weg met zwervend vuil
als ’t kan in ‘n kuil
kom voort maar met de schone geit
geen vieze lappen op de grond
we pakken ze om te steriliseren
normaal toch huishoud’lijk beheren
erfgoed van vloer tot plafond
wat we niet werk'lijk rein krijgen
extra te behand’len tegen parasieten
willen zonder zorg genieten…
Woord en wereld
gedicht
2.0 met 25 stemmen
7.374 Nancy, Place Stanislas, glansvolle maan, die naam,
die klank, die zaak, hoe dan verwant? Het ding een ding.
Het beeld daarvan in mij is verinwendiging,
grenzeloos band van beeld en denkwerk: dioraam.
De naam een ding ook, daarvan de onaanraakbaarheid,
tot van de naam het beeld met beeld en beeld verbindt,
en taal het al in strengen vangt van…
Wat tussen ons leeft
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
618 Je blik zegt genoeg
stilte groeit tussen ons heen
woorden hoeven niet
Ik hoor je nog voor je spreekt,
voel de rimpeling in je stilte. Elke blik een
fluistering die mij moeiteloos bereikt. Je adem trilt door
mijn huid, een taal zonder woorden. Je aanwezigheid golft door mij heen.
Je vreugde gloeit als ochtendlicht
dat zachtjes door mij…
relatieve Quanti (reprise)
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
571 rondom de Horizon
de onbeantwoordbare Vraag
van ’t Licht
dat niet wederkeert
als ’n fysisch Fenomeen
de Regen verdwijnt
als ‘n Hand draait
en de Ogen besluiten
’t Licht weerschijnt
in ’n nieuw Licht
in Verhouding tot
’t wankel Evenwicht
van ’t geopende Zicht
op de doorlopende Lijn
de Beleving van Zijn
en ’t Idee van Verbinding…
dichtbij de roos
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
916 dichtbij de roos
verbind ik
wat ongebonden is
niet dat ik daarvoor
zelf koos
het bleek de adem
van stil gemis
dichtbij de roos
komt vreugde binnen
zuivere tinten
van genade kleuren
die als vanzelve
echtheid beminnen
de snaar raakt
van een trillend
doorgaand gebeuren
dichtbij de roos
word ik gezien
zonder ogen
word…
herschikking
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
1.079 kralen krioelen op mijn bord
kronkelen door de gaten van mijn ogen
in een even van onachtzaamheid
vervloeien ze tot soepig viscoos groen
wentelend en kerend in langgerekte wervels
wringt zich een bruisend kolken
binnen worden elementen weer atomen
gisten elektronen hun kansen schoon
onafgebroken trillend zoeken
naar nieuwe verbinding…
Fijndraden
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
488 Waar geen woorden voor zijn
is hier in de schemering
aanwezig, het geheim
nog niet te weten
hoe het verder gaat
maar wel het net in mij
te voelen samenkomen –
onzichtbare verbindingen
met de hartslagen van het leven
In woordloze taal verovert
het ademen van de pijpen
zacht golvend de ruimte
op de stilte en dan is niets
vanzelf muziek…
Refrein
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
769 Verbindingen. En ik, zijn zoon,
arm om zijn schouder, deelde zijn verval.
Liedloos refrein. Klacht zonder hoorngeschal.…
de beeldhouwer
netgedicht
4.2 met 14 stemmen
625 als woorden op water
geef ik van jou van iemand
de naam het spreken
de verbinding naar heimwee
het blad naar golven
het hoofd wat scheef
in een lichtgebaar
van voet naar hals
het tillen het dalen
de greep van gisteren
van vlucht naar aarde
de hand in je haren
gedachten dicht
van ziel naar adem
de stilte glijdt
langs rustende jaren…
eindig
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
659 de zonnebloemen zijn gestorven
hun oude goud verkleurt naar grauw
en bruin verwerkt mijn wintertuin
het huilen van de regen
een kleine engel slaapt verkleumd
zijn hoofdje leunt tegen zijn arm en warm
verlangt zijn hart
een moeder in haar laatste uur
verschuift haar liefde voor de duur van
eeuwig in verbinding
nu waait de wind hun stille…
Majoor Tom
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
578 Majoor Tom zoekt verbinding
met zijn aardse tijd waar zijn
ster uitstijgt boven alle
gangbare normen.…
HEMEL
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
616 Er woedt een hemel in mij
zo goed wil het doen en laten
er woedt een hel in mij
kan als een oerknal uit de hoek komen
Maar er zit vooral een heelal in mij
nog meer oneindig dan het oneindige
met sterrenstelsel en planeten
vooral het goede, het meest goede te dienen
Na mijn dood vestig ik mij op Pluto
dat dan gekoloniseerd is door Holland…
Tijd heelt alle wonden
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
2.221 verstopt
alleen voor jou heeft het geklopt
als je het daartoe had bevolen
je hebt me van mijn tikkertje beroofd
wist mij hartloos te verblinden
ik droomde ‘t zelfs niet terug te vinden
trouw heb ik mijn leven beloofd
te lang zijn wij al geen beminden
te veel heb ik me uitgesloofd
te zwak om nog alleen te slapen
de wond is niet meer te verbinden…
sluit de ogen na het lezen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.049 tederland
met zachte tonen
van een fluisterende wind
ervaar het warme zand
onder mijn blote voeten
en valt de rust mij toe
verdwijnt al het moeten
dit voortschrijdend genoegen
van geluk en zaligheid
doordrenkt al mijn vezels
zonder enig zwoegen
wil het delen
met allen
die mij vinden
mij willen zien
met mij zich
willen verbinden…
Heelkunde
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
910 Het verbinden van breuken
en scheuren. Het lijmen van paren,
gezinnen, volk en mensenscharen
het slijpen en schuren, uitdeuken
van roestend en protserig blik
symbolen van kort en snel
van uitvlucht, klacht en overspel
van zelden jij of U, maar altijd ik.
Bij geschonden taal en verloren spraak
dan loopt het spaak, te veel, te vaak.…
Grenzenloos
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
871 Strelend gaat mijn
rechterhand over
de intens koude steen
regenboogkleuren laten
lachend gouden letters
stralen in ijzige kou
gedachteloos speel ik
met mijn wijsvinger boter
kaas en eieren in het zand
trek lijntjes om de hoeken
met elkaar te verbinden
ik zie je grijns, gewonnen
mijn linkerhand gebruik
ik niet, verstijfd…
Het volmaakt later
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
533 zij wiegen zon
waaien warmte in
alle kleuren rondom
een stukje paradijs
in twee daagse reis
niet ver van het ijs
onder dezelfde lucht
dromen ook zij
het volmaakt later
zien wolken
als golven water
in blauw hoge zee
nemen
in samen bestaan
verbinden mee
hun cirkel is
in het groene beginnen
ook rond van binnen
wil melker…
Einderloos
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
737 ik schilder de dagen langer dan ze zijn
kleur het zonlicht net iets feller
maak de schaduwen wat kleiner
en meng wat roze door de lucht
aquarelverf verbind ik met olie
zodat zachtheid langzaam uithardt
tevredenheid lak ik af met hoogglans
waarna ik me spiegel in het beeld
geen lijst beperkt mijn levenswerk
het blijft eeuwig open ter aanvulling…
de val van eenzaamheid
netgedicht
3.5 met 16 stemmen
620 ver voorbij
het diepe
vallen
zover
totdat ik zweef
zweef
in het oneindige
het vochtige van
troost
één word met mijn wens
als een onzichtbare kring rondom
stilte
afgesneden
van de richtingen
die mij niet toebehoorden
zoals wind
in bladeren verzonken
maar ook in beweging
zonder tijd
zachtmoedig
aan de dood ontkomen
aan de verbinding…
schemerzone van het bestaan
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.168 Je loop is vertraagd
Je rug gekromd
Je leven in het nu steeds meer vervaagd
Je bent niet meer die je was
Je ogen zijn als troebel glas
Langzaam verlies je de verbinding met de tijd
en verdwaal je in de schemerzone
van je bestaan
en drijf je steeds verder weg van jezelf en
van mij vandaan
Tranen vullen m'n ogen
Voor jou geen zonnestralen…
Als door een engel aangeraakt
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
595 diepe winterkou
Door hun aanraking schenken zij het heilzame,
het wonder met sterrenlichtjes
in zacht kleurige ogen
Hun handen zijn als pleisters
op onze wonden
als het balsem der mededogen
En in een witte wereld
kunnen zij het lief met het leed
door blijdschap verstrengelen
Ja, ze bestaan gelukkig nog...
...zij die zich verbinden…
Het eigen kruis
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
544 de draden
zijn niet strak
die jou verbinden
met het kruis
soms stoot je
ergens tegenaan
als jij voor even
te ver bent gegaan
vrijheid heeft
zijn grenzen
in samenleven
met zoveel mensen
wij zijn geen
harlekijnen
weten met de draden
redelijk goed om te gaan
maar wie trekt
er aan het kruis
en leidt de massa’s
door het leven…
JONGEREN PARTIJ NEDERLAND, de
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
587 Geen versplintering
maar verbinding
van en voor de toekomst
met en door en voor
jongeren, jong volwassenen
in een nationale politieke volkspartij
De Jongeren Partij Nederland
Lidmaatschap vanaf je 18e
eindigt automatisch vanaf je 30ste
Gaat ook voor kabinetsdeelname
bewindslieden voor hun 30ste benoemd
mogen de regerings-rit uitzitten…
geluk
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
424 Zelfs al worden we oud,
de verbinding van hart en geest
blijven ons verrijken
als druppels en dauw.
Je neerleggen in zijn armen
en rustig wegdromen
zonder frustrerende gedachten,
want hij is er morgen nog voor jou!…
Een muze die Rosa heet...
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
590 Verbinden.
Schrijven.
Theaters veranderen met de tijden mee.
Worden opgebouwd en afgebroken.
Artiesten komen en vertrekken.
De lieve muze Rosa blijft.
Speelt voor ons.
Vernieuwt zich.
Inspireert ons.
Spontaan.
Altijd.…
Zijn
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
574 dag geschorst of meer
vertoefde even nog in schone schijn
moest echter naar leegte uitwijken
aldaar ging de werkelijkheid
redeloos en onstuimig te keer
voelt u zich ook wel eens teveel
dat moet haast wel
iedereen neemt daar ooit aan deel
of zou het zo zijn
dat het eigen is aan de mens
per saldo staat men alleen
en blijkt het verbinden…
Waar gods water erodeert
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
809 we bouwden bruggen
hingen kabels aan pilaren
wisten kloven die gescheiden
waren te verbinden
ravijnen te verkleinen
die in licht nog dieper
schijnen omdat de aarde scheurt
en donker laat verdwijnen
zo konden jij en ik
elkaar weer vinden
in een landschap
waar gods water erodeert
hebben geleerd elkaar
de hand te reiken in het
samen…
In niemandsland
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
756 In niemandsland teder omarmd
in verbinding met jouw warmte
drijft jouw beeld sprakeloos
Draaierig in mijn hoofd om haar
sluiten mijn ogen met genoegen
in een wereld waar jij niet voor koos.…
Bruggen Bouwen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
739 Bruggen bouwen,
die meningen verbinden.
Waterputten slaan,
in denkwoestijnen.
Het is tijd geworden om vooruit te zien!
Water kan weer stromen gaan!…
Waar het zonlicht sluiers weeft
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
470 waar het water vredig stroomt
langs oevers uit vorige levens
de stilte wijsheid fluistert
het meisje in mij dagdroomt
waar het zonlicht sluiers weeft
van onvoorwaardelijke liefde
waar verbinding met de bron
boven aardse sferen zweeft
waar het Is met Zijn versmelt
in een beschouwend accepteren
hoop haar tere vleugels spreidt
met liefde…